VI. Ongepaste relaties aangaan

De zesde kwestie die Gods werk en de normale orde van de kerk hindert en verstoort, is het aangaan van ongepaste relaties. Zolang mensen met elkaar in contact komen en kunnen samenkomen, zal er gemeenschapsleven zijn en hieruit ontstaan diverse relaties. Welke van deze relaties zijn dus gepast en welke ongepast? Laten we het eerst hebben over wat gepaste relaties zijn en daarna communiceren over de ongepaste. Wanneer broeders en zusters elkaar ontmoeten en begroeten, zeggen ze misschien dingen als: “Hoe gaat het de laatste tijd met je? Ben je gezond? Gaat je kind volgend jaar naar de middelbare school? Hoe gaan de zaken van je partner?” Telt zo’n wederzijdse begroeting als een gepaste relatie? (Ja.) Waarom zeg je dat? Omdat wanneer twee mensen die elkaar lang niet hebben gezien toevallig samenkomen, het uitwisselen van een paar begroetende woorden de meest elementaire etiquette is, evenals het meest fundamentele blijk van zorg en begroeting. Dit zijn allemaal woorden, handelingen en relevante onderwerpen die mensen ter sprake brengen binnen de grenzen van de normale menselijkheid. Afgaande op hun gesprek tot nu toe, is het duidelijk dat hun relatie heel gepast is. Hun dialoog is gebaseerd op zowel etiquette als normale menselijkheid, en op basis van deze twee punten kan worden vastgesteld dat de relatie tussen de twee gesprekspartners gepast is en een normale intermenselijke relatie vertegenwoordigt. Als twee mensen elkaar heel goed kennen, maar bij een ontmoeting allebei fronsen en niet met elkaar spreken, en er brandt een vijandige blik in hun ogen wanneer ze elkaar aankijken, is deze relatie dan normaal? (Nee, dat is ze niet.) Waarom is ze niet normaal? Hoe moet ze precies worden gedefinieerd? Wanneer twee mensen elkaar ontmoeten, maar geen van beiden de ander begroet of zelfs maar ‘hallo’ zegt, en al helemaal geen normaal gesprek of dialoog aangaat, is het overduidelijk dat hun uitingen niet weerspiegelen wat van de normale menselijkheid wordt verwacht. Hun relatie is geen normale intermenselijke relatie; ze is wat verwrongen, maar het is nog geen ongepaste relatie, daar is het nog een eindje van verwijderd. Over het algemeen, als de relatie tussen mensen is gebaseerd op normale menselijkheid, waarin personen normaal en volgens principes met elkaar kunnen omgaan en op kunnen trekken, en elkaar kunnen helpen, ondersteunen en van het nodige voorzien, dan is dit alles een indicatie van gepaste relaties tussen mensen. Het betekent kwesties op een zakelijke manier afhandelen, geen transacties aangaan, vrij van verstrengelde belangen, en al helemaal vrij van haat, en de handelingen worden niet gedreven door vleselijke begeerten. Dit alles valt binnen de reikwijdte van gepaste relaties. Is deze reikwijdte niet vrij breed? Normale intermenselijke relaties omvatten dialoog en communicatie binnen het domein van de normale menselijkheid, waarbij men met anderen omgaat en optrekt, en samenwerkt op basis van het geweten en het verstand van de normale menselijkheid. Op een hoger niveau houdt het in dat men met elkaar omgaat en optrekt volgens de waarheidsprincipes. Dit is een algemene definitie van gepaste intermenselijke relaties tussen mensen. Elkaar begroeten bij een ontmoeting is de meest normale vorm van interactie. In staat zijn om normaal te begroeten en te converseren zonder kapsones, zonder genegenheid te veronderstellen waar die er niet is, zonder zich superieur op te stellen, te spreken zonder anderen te onderdrukken of zichzelf te verheffen, en normaal te spreken en te communiceren – zo horen degenen die een normale menselijkheid bezitten te spreken en te communiceren, en het is de fundamentele manier van omgaan binnen normale intermenselijke relaties. Gods uitverkoren volk moet op zijn minst geweten en verstand bezitten, en met anderen omgaan en optrekken en samenwerken volgens de principes en normen die God van mensen eist. Dit is de beste aanpak. Dit kan God tevredenstellen. Wat zijn dan de waarheidsprincipes die God eist? Dat men begrip heeft voor anderen wanneer ze zwak en negatief zijn, rekening houdt met hun pijn en moeilijkheden, en vervolgens hiernaar informeert, hulp en ondersteuning biedt, en hun Gods woorden voorleest om hen te helpen hun problemen op te lossen, zodat ze Gods bedoelingen kunnen begrijpen en ophouden zwak te zijn, en hen voor God brengt. Is deze manier van beoefenen niet in overeenstemming met de principes? Zo praktiseren is in overeenstemming met de waarheidsprincipes. Natuurlijk zijn relaties van deze aard nog meer in overeenstemming met de waarheidsprincipes. Als je ziet dat mensen bewust verstoringen en hinder veroorzaken, of bewust hun plicht plichtmatig vervullen, en in staat bent hen op deze dingen te wijzen, hen terecht kunt wijzen en hen volgens de principes kunt helpen, dan is dit in overeenstemming met de waarheidsprincipes. Als je een oogje dichtknijpt, hun gedrag gedoogt en hen dekt en zelfs zo ver gaat dat je aardige dingen zegt om ze te prijzen en toe te juichen, dan zijn deze manieren van interactie met mensen, van het aanpakken van kwesties en problemen, duidelijk in strijd met de waarheidsprincipes en zonder basis in de woorden van God. Deze manieren van omgaan met mensen en het aanpakken van problemen zijn duidelijk ongepast, en dit is werkelijk niet gemakkelijk te ontdekken als ze niet worden ontleed en onderscheiden volgens Gods woorden. Mensen die de waarheid niet begrijpen, zullen deze kwesties waarschijnlijk niet herkennen, en zelfs als ze erkennen dat dit problemen zijn, is het niet gemakkelijk voor hen om ze op te lossen. We hebben vaak gezegd dat de gehele verdorven mensheid leeft naar Satans gezindheid, en deze uitingen zijn daar het bewijs van. Zien jullie het nu duidelijk?

De belangrijkste focus van onze communicatie vandaag is het ontmaskeren van de uitingen van vier soorten ongepaste relaties die het kerkleven hinderen en verstoren. Wie zijn degenen die in de kerk ongepaste relaties aangaan? Wat is precies een ongepaste relatie? Welke kwesties spelen een rol bij het aangaan van ongepaste relaties? Omdat ons hoofdonderwerp van communicatie diverse mensen, gebeurtenissen en dingen betreft die Gods werk en de normale orde van de kerk verstoren en hinderen, is deze bespreking van ongepaste relaties beperkt tot die welke het kerkleven hinderen en verstoren. We gooien niet zonder onderscheid alle soorten ongepaste relaties op één hoop, en zaken buiten het kerkleven gaan ons niet aan. Jullie moeten deze kwestie zuiver begrijpen, zonder afwijking. Dus, als het gaat om het aangaan van ongepaste relaties, welke kwesties en welke relaties tussen mensen zijn dan ongepast? Welke ongepaste relaties hinderen en verstoren het kerkleven en de meerderheid van de mensen? Zijn deze kwesties het waard om over te communiceren? (Ja.) Dit zijn zaken die in onze communicatie duidelijk aan de orde moeten komen.

A. Ongepaste relaties tussen de seksen

Wat is in het kerkleven de meest voorkomende, gemakkelijkst te begrijpen en gemakkelijkst te kenmerken soort ongepaste relatie? (Relaties tussen de seksen.) Dit is het eerste aspect waar mensen aan denken bij ongepaste relaties. Sommige mensen flirten, telkens wanneer ze in een groep zijn, altijd met het andere geslacht; ze maken suggestieve gebaren en uitdrukkingen, spreken op een bijzonder expressieve manier en pronken graag. Om een ongepaste term te gebruiken: ze pronken met hun sexappeal. In het bijzijn van het andere geslacht doen ze zich graag geestig, humoristisch, romantisch, hoffelijk, heldhaftig, charismatisch en geleerd voor, naast andere kwaliteiten; ze pronken bijzonder graag. Waarom pronken ze? Het is niet om te wedijveren om status, maar om het andere geslacht aan te trekken. Hoe meer leden van het andere geslacht aandacht aan hen besteden en hun bewonderende, eerbiedige en aanbiddende blikken toewerpen, hoe opgewondener en energieker ze worden. Naarmate ze meer tijd in het kerkleven doorbrengen en met meer mensen in contact komen, richten ze zich op een paar individuen, flirten ze en wisselen ze blikken uit met sommigen van het andere geslacht, en spreken ze vaak op een provocerende manier, zelfs met een vleugje seksuele intimidatie. Is dit soort relatie tussen mensen gepast? (Nee.) Dit komt neer op het aangaan van ongepaste relaties. Zulke individuen gebruiken zelfs bijeenkomsten om te pronken, en spreken zo dat ze bijzonder geestig en charmant overkomen op de persoon die ze leuk vinden of waarin ze geïnteresseerd zijn, maken suggestieve gebaren en werpen suggestieve blikken, hebben een triomfantelijke en opgewonden gelaatsuitdrukking, en paraderen zelfs rond, allemaal met welk doel? Het is om het andere geslacht te verleiden tot een ongepaste relatie. Ondanks het feit dat dit veel broeders en zusters afstoot, en ondanks talrijke waarschuwingen van de mensen om hen heen, stoppen ze nog steeds niet en volharden ze in hun roekeloze verleiding. Als zulke ongepaste relaties alleen inhouden dat twee mensen buiten het kerkleven met elkaar flirten en geen invloed hebben op het kerkleven of het werk van de kerk, dan kan de kwestie voorlopig terzijde worden geschoven. Als degenen die ongepaste relaties aangaan zich echter gewoonlijk zo gedragen binnen het kerkleven en anderen verstoren, behoren ze te worden gewaarschuwd en ingeperkt. Als ze ondanks herhaalde vermaningen onverbeterlijk blijven en het kerkleven al ernstig hebben verstoord, behoren ze door een stemming van Gods uitverkoren volk uit de kerk te worden verwijderd. Is deze aanpak gepast? (Ja.) Als het slechts jonge mensen zijn die normaal daten, behoren ze zich tijdens bijeenkomsten ook discreet te gedragen om anderen niet te beïnvloeden. De kerk is een plaats om God te aanbidden, Gods woorden biddend te lezen en het kerkleven te leiden; persoonlijke genegenheid behoort niet in het kerkleven te worden gebracht zodat het anderen verstoort. Als het anderen verstoort, de stemming van anderen tijdens bijeenkomsten beïnvloedt, en tevens invloed heeft op het lezen en begrijpen van Gods woorden door anderen en hun kennis ervan waardoor meer mensen worden afgeleid en verstoord, dan wordt zo’n relatie gekenmerkt als een ongepaste relatie. Zelfs legitiem daten zal, als dat anderen verstoort, worden gekenmerkt als een ongepaste relatie, laat staan het verleiden van het andere geslacht buiten het daten om. Daarom, als iemand in het kerkleven ongepaste relaties aangaat, behoort dit niet stilzwijgend te worden toegestaan of gedoogd, maar moet dit worden beantwoord met waarschuwingen, inperkingen en zelfs verwijdering volgens de principes. Dit is werk dat leiders en werkers moeten uitvoeren. Als wordt ontdekt dat iemand ongepaste relaties aangaat en de meeste mensen in de kerk heeft verstoord, waarbij zijn aanwezigheid ertoe leidt dat anderen worden afgeleid en verstrikt raken in wellustige gedachten, wat zelfs leidt tot het uiteenvallen van gezinnen en ervoor zorgt dat sommige nieuwe gelovigen hun interesse in bijeenkomsten, het lezen van Gods woorden of zelfs in het geloof zelf verliezen, en in plaats daarvan meer verliefd worden op de persoon die ze aanbidden, met hem willen weglopen om hun dagen samen door te brengen en hun geloof willen opgeven – als de ernst van de situatie tot dit punt is geëscaleerd, en de leiders en werkers het nog steeds niet serieus nemen, denkend dat het slechts gaat om menselijke lust, dat het niets belangrijks is en iets wat gewone mensen allemaal doen, de ernst van het probleem niet inzien en al helemaal niet beseffen hoe ver het probleem zich kan ontwikkelen, maar het negeren en bijzonder ongevoelig en afgestompt reageren op zulke zaken, wat uiteindelijk nadelige gevolgen heeft voor de meerderheid in de kerk – dan vormt de aard van deze incidenten een ernstige hinder en verstoring. Waarom zeg Ik dat het een ernstige hinder en verstoring vormt? Omdat deze incidenten de normale orde van het kerkleven verstoren en schaden. Daarom, zodra zulke individuen in de kerk opduiken, moeten ze worden ingeperkt, hoe klein of groot hun aantal ook is, waarbij ervoor wordt gezorgd dat elk geval wordt aangepakt, en als de situatie ernstig is, moeten ze worden geïsoleerd. Als isolatie geen resultaat oplevert en ze doorgaan met het verleiden van het andere geslacht, het verstoren van het kerkleven en het schaden van de normale orde van de kerk, dan moeten ze volgens de principes uit de kerk worden verwijderd. Is deze aanpak gepast? (Ja.) De impact van zulke zaken op het kerkleven en op het werk van de kerk is uiterst schadelijk; ze zijn als een plaag en moeten worden uitgeroeid.

Iedereen die geneigd is het andere geslacht te verleiden, doet dat waar hij ook gaat en houdt zich onvermoeibaar met dergelijk gedrag bezig. Hun doelwitten voor verleiding en intimidatie zijn vaak jonge en aantrekkelijke mensen, maar soms gaat het ook om mensen van middelbare leeftijd – bij iedereen die ze aantrekkelijk vinden, zoeken ze proactief naar mogelijkheden om hen te verleiden. Als ze van plan zijn anderen te verleiden, kunnen sommigen de verlokking niet weerstaan en zullen erin trappen, wat gemakkelijk leidt tot ongepaste relaties. Omdat de gestalte van mensen te klein is en het hun aan oprecht geloof in God en begrip van de waarheid ontbreekt, hoe zouden ze zulke verzoekingen dan kunnen overwinnen en zulke verlokkingen kunnen weerstaan? De gestalte van mensen is te klein; ze zijn bijzonder zwak en machteloos wanneer ze met deze verzoekingen en verlokkingen worden geconfronteerd. Het is moeilijk voor hen om niet beïnvloed te worden. Er was een mannelijke leider die elke mooie vrouw die hij zag probeerde te verleiden; soms was het verleiden van slechts één niet genoeg – hij kon er wel drie of vier verleiden, waardoor al deze vrouwen zo in zijn ban raakten dat ze hun eetlust verloren en niet konden slapen, en zelfs de wens om hun plichten te vervullen verloren. Zo groot was de ‘charme’ van deze man. Als hij gewoon normaal met mensen was omgegaan, zonder hen opzettelijk te proberen te verleiden, zou zijn invloed niet zo groot zijn geweest. Alleen toen hij opzettelijk toneelstukjes opvoerde en anderen verleidde, trapten steeds meer mensen erin, waardoor het aantal mensen dat werd verleid tot ongepaste relaties met hem toenam. Mensen werden machteloos om weerstand te bieden en bezweken voor deze verzoekingen. Dit was de ‘charme’ van lust; wat hij deed, creëerde verzoekingen, verlokkingen en verstoring voor beide partijen. Eén man die meerdere vrouwen tegelijk verleidt – was zijn hart soms in verwarring, ofzo? Welke vrouw eerst aandacht geven, welke eerst tevredenstellen – zou hij niet mentaal uitgeput raken? (Ja.) Als het zo uitputtend was, waarom bleef hij zich dan zo gedragen? Dit is boosaardigheid; dit was het soort schepsel dat hij was, dit was zijn aard. Zodra de slachtoffers zijn verleid en voor de verzoeking bezwijken, is het dan gemakkelijk voor hen om aan de verzoeking te ontsnappen? Eenmaal gevangen in verzoeking, zal het moeilijk zijn om te ontsnappen. Eten, slapen, lopen, plichten vervullen – wat ze ook doen, hun gedachten zijn vervuld van deze persoon, hun hart wordt verteerd door deze persoon. Zulke verstoring is buitengewoon ernstig! Wat volgt is constant nadenken over hoe ze deze persoon kunnen behagen, hoe ze zich aan hem op kunnen dringen, hoe ze hem kunnen winnen, hoe ze hem kunnen monopoliseren, hoe ze kunnen concurreren en vechten met andere rivalen. Zijn dit niet de gevolgen van verstoord worden? Is het gemakkelijk om aan zo’n gesteldheid te ontsnappen? (Het is niet gemakkelijk.) De gevolgen worden ernstig. Kan iemands hart op dat moment nog stil zijn voor God? Kan hij, wanneer hij Gods woorden leest, die nog steeds in zich opnemen? Kan hij nog steeds licht hebben? Zullen ze tijdens bijeenkomsten nog steeds in de stemming zijn om over de woorden van God na te denken en te communiceren, en om naar anderen te luisteren die Gods woorden delen? Dat zullen ze niet; hun hart zal vervuld zijn van lust, van het object van hun aanbidding, verstoken van welke serieuze zaken dan ook – zelfs God zal uit hun hart verdwenen zijn. Wat volgt is het peinzen over hoe je liefde kunt ervaren, hoe je romantisch kunt zijn, enzovoort, en het verlangen om in God te geloven is volledig verdwenen. Zijn deze gevolgen goed? Is dit wat mensen wensen te zien? (Nee.) Zijn de gevolgen van verleid worden en voor de verzoeking bezwijken iets wat mensen kunnen voorkomen? Kunnen mensen deze gevolgen beheersen? Kan het aan hen zijn om te beslissen? Kunnen ze het niveau bereiken waarop ze kunnen stoppen wanneer ze dat in hun hart wensen? Niemand kan dit bereiken. Dit is het gevolg van de verstoring die zulke ongepaste relaties bij mensen veroorzaken. Wanneer God afwezig is in iemands hart en men niet langer Gods woorden wenst te lezen, wat zijn dan de gevolgen? Is er nog hoop op redding? De hoop op redding wordt nihil. Alles is verloren; die schamele doctrines die men voorheen begreep, de vastberadenheid en het besluit om zich voor God in te zetten, en het verlangen om Gods redding te verkrijgen, worden allemaal overboord gegooid – dit zijn de gevolgen. Mensen distantiëren zich van God en verwerpen Hem in hun hart, en ze worden ook door God verworpen. Dit gevolg is niet iets wat iemand die in God gelooft en Hem volgt wenst te zien, en het is een feit dat geen enkele volgeling van God kan aanvaarden. Echter, als mensen eenmaal voor zulke verzoekingen bezwijken en gevangen raken in de draaikolk van ongepaste relaties, vinden ze het moeilijk om zichzelf te bevrijden en zijn ze al helemaal niet in staat zichzelf te beheersen. Daarom moeten zulke ongepaste relaties worden ingeperkt. In ernstige gevallen moeten degenen die consequent het andere geslacht verstoren en lastigvallen, tijdig en snel uit de kerk worden weggezuiverd, zodat ze het kerkleven niet verstoren en, nog belangrijker, om te voorkomen dat meer mensen in verzoeking worden verstrikt. Is deze aanpak redelijk? (Ja.)

In het twaalfde punt van de verantwoordelijkheden van leiders en werkers, moeten leiders en werkers bij elke taak hun uiterste best doen om ervoor te zorgen dat Gods uitverkoren volk een normaal kerkleven kan leiden, en de broeders en zusters te beschermen tegen enige inmenging of verstoring in het kerkleven. Dit betekent het beschermen van alle broeders en zusters die een normaal kerkleven kunnen leiden. Wat moet er precies worden beschermd? De broeders en zusters moeten worden beschermd zodat ze tijdens bijeenkomsten in stilte voor God kunnen komen en vreedzaam Gods woorden biddend kunnen lezen en delen; tegelijkertijd moeten de broeders en zusters in staat zijn om eensgezind tot God te bidden, Gods bedoelingen te zoeken, verlichting en illuminatie van God te zoeken, Gods aanwezigheid te verkrijgen en Gods zegeningen en begeleiding te ontvangen. Dit is het grootste en belangrijkste belang van alle broeders en zusters, en het is essentieel voor iedereen; het gaat erom of ze gered kunnen worden en of ze een goede bestemming kunnen hebben. Daarom is het noodzakelijk om degenen die in de kerk ongepaste relaties aangaan streng in te perken, te isoleren of te verwijderen; in het bijzonder moet er streng worden toegezien op degenen die relaties tussen de seksen aangaan. Wat betekent toezicht? Als het slechts een licht geval is, moeten ze worden ontmaskerd en gesnoeid, en tijdig worden gestopt en ingeperkt, en worden verhinderd anderen te beïnvloeden. Als het een ernstig geval is, is het noodzakelijk om besluitvaardig en zonder aarzeling te handelen; ze moeten zo snel mogelijk uit de kerk worden verwijderd om te voorkomen dat ze meer mensen verstoren. Als ze verstoring willen veroorzaken, laat hen dat dan buiten in de wereld doen, en verstoren wie ze maar willen; het volstaat te zeggen dat alle broeders en zusters in het kerkleven die de waarheid nastreven niet door hen verstoord mogen worden. Dit is het voornaamste principe en doel voor het werk van leiders en werkers met betrekking tot deze twaalfde verantwoordelijkheid.

B. Homoseksuele relaties

Wat de kwestie van ongepaste relaties betreft, hebben we zojuist voornamelijk gecommuniceerd over het aangaan van ongepaste relaties tussen de seksen. Wanneer het gaat om het verleiden, lokken, pronken en flirten met het andere geslacht, hen actief benaderen en proberen dichtbij hen te komen, en vaak opzettelijk of onopzettelijk proberen dichtbij hen te zitten bij bijeenkomsten; en bovendien, wanneer iemand niet slechts één persoon verleidt, maar doorgaat naar een ander als de eerste poging mislukt, zodat veel leden van het andere geslacht in de kerk worden lastiggevallen, dan is deze kwestie ernstig geworden. Dit beslaat ongepaste relaties tussen de seksen. Naast relaties met het andere geslacht zijn er ook enkele ongepaste relaties onder mensen van hetzelfde geslacht. Als twee mensen van hetzelfde geslacht een bijzonder vriendschappelijke band hebben, elkaar al lange tijd kennen en vrij hecht zijn, dan is het gepast dat ze vaak met elkaar omgaan. Zodra het echter escaleert tot het aangaan van wellustige relaties van het vlees, moeten zulke relaties ook als ongepast worden geclassificeerd. Als er tussen twee mensen van hetzelfde geslacht frequent lichamelijk contact is, zelfs in die mate dat ze gewoonlijk taal van provocerende aard tegen elkaar gebruiken, en ze vaak met hun armen om elkaar heen worden gezien of duidelijker gedrag en uitingen vertonen, dan wordt het na verloop van tijd voor iedereen duidelijk: ‘Het is niet dat deze twee elkaar helpen of qua persoonlijkheid bij elkaar passen; ze gaan niet met elkaar om binnen het domein van normale menselijkheid. Dit is homoseksualiteit!’ Nu begrijpen de meeste mensen dat homoseksualiteit een ongepaste relatie is, die van aard zelfs ernstiger en ongepaster is dan die tussen de verschillende seksen. Als zulke relaties binnen de kerk bestaan, kunnen ze zich als een plaag verspreiden en sommigen tot dit soort verzoeking en verlokking leiden. Sommige mensen zeggen dat ze in het verleden homoseksualiteit hebben bedreven, maar dit niet vrijwillig deden. Laten we buiten beschouwing laten of ze werkelijk homoseksueel zijn of wat hun seksuele geaardheid is; als ze door verlokking voor een dergelijke verzoeking kunnen bezwijken – en we laten voor nu buiten beschouwing of ze dat vrijwillig of passief deden – dan werden ze er in de eerste plaats door verstoord. Afgaande op hun bewering dat ze het niet vrijwillig deden, waren ze slachtoffers. Als homoseksuelen anderen van hetzelfde geslacht verleiden en lokken, kunnen degenen die worden verlokt – hoewel ze niet noodzakelijkerwijs zelf homoseksueel zijn – dus homoseksueel worden nadat ze door zo iemand zijn verlokt. Is dit niet een gevaarlijke situatie? Waarom wordt er gezegd dat zulke mensen homoseksuelen zijn? Het verleiden van veel mensen door heteroseksuele individuen valt onder de categorie van losbandigheid, wat een ongepaste relatie vormt. Dus wanneer twee mensen van hetzelfde geslacht die een hechte relatie hebben en goed met elkaar kunnen opschieten elkaars hand vasthouden en elkaar omhelzen, wat allemaal normaal is, hoe kan dat dan escaleren tot het punt dat ze als homoseksueel worden bestempeld? Het is de seksuele relatie tussen hen – zodra dit niveau van relatie ontstaat, wordt het homoseksualiteit. Wanneer ze hun armen om elkaars schouders slaan, om elkaars nek hangen of elkaar bij de taille vasthouden, is dit geen normaal lichamelijk contact tussen individuen van hetzelfde geslacht; het is veeleer door lust gedreven lichamelijk contact, dat van aard verschilt en dus in de categorie van ongepaste relaties valt. Is het voor de meeste mensen in de kerk stichtelijk om zulke homoseksuelen te zien, of niet? (Nee, het is niet stichtelijk.) Voelen de meeste mensen zich verstoord nadat ze dit hebben gezien? Als je onwetend was over de situatie en zij hun arm om je nek of taille legden, of je zelfs op het gezicht kusten, zou je je dan verstoord voelen? (Ja.) Zou je hart zich, nadat je je verstoord voelde, op zijn gemak voelen, of juist ongemakkelijk? (Ik zou ervan walgen.) Zou je dan het gevoel hebben dat je gezondigd hebt? Als je niet precies begrijpt wat de essentie van dit soort kwestie is en je slechts wordt aangeraakt of lichamelijk benaderd door iemand van hetzelfde geslacht zonder er daarna veel over na te denken, dan is er niet veel aan de hand. Als je er echter over nadenkt en blijft nadenken, en je deze persoon vervolgens niet kunt loslaten, vergelijkbaar met hoe men naar het andere geslacht zou kunnen smachten – ongeacht of je je er in je subjectieve bewustzijn tegen verzet of niet – dan toont het opkomen van zulke gedachten in jou toch aan dat je al verstoord bent, nietwaar? Daarom is de aard van homoseksuele relaties, dit type ongepaste relatie, veel ernstiger. Sommige mensen slagen er niet in het verschil te zien tussen losbandigheid onder heteroseksuelen en homoseksualiteit, en behandelen deze twee kwesties als gelijk. In feite is het probleem van homoseksualiteit veel ernstiger dan de kwestie van losbandigheid onder heteroseksuelen.

Als individuen die homoseksuele relaties aangaan in de kerk verschijnen en niet worden ingeperkt, vormen ze een bedreiging en veroorzaken ze verstoring voor iedereen. Wat voor verstoring? Van buitenaf kunnen de meeste mensen geen problemen met hun menselijkheid ontdekken wanneer ze met hen omgaan, maar langdurige interactie vertroebelt hun gedachten en verduistert hun hart. Ze verliezen hun enthousiasme voor het geloof in God en worden, zonder specifieke problemen tegen te komen, onwillig om in God te geloven, verliezen hun interesse in het lezen van Gods woorden, voelen zich in hun hart steeds verder van God verwijderd en koesteren kwaadaardige gedachten om hun geloof op te geven. Daarom moeten zulke ongepaste homoseksuele relaties binnen de kerk niet alleen worden gestopt en ingeperkt; degenen die ze aangaan, moeten ook tijdig uit de kerk worden weggezuiverd. Dit is absoluut. Zodra zulke individuen worden ontdekt, moeten ze, ongeacht de plichten die ze vervullen of hun status, tijdig uit de kerk worden weggezuiverd, zonder enige tolerantie! Dit is het voorschrift van de kerk. Waarom bestaat dit voorschrift? Het is goed onderbouwd. God schiep de mens als man en vrouw; nadat Hij Adam had geschapen, was zijn partner Eva, niet een andere Adam. Een dergelijke maatregel nemen tegen degenen die homoseksuele relaties aangaan, is gebaseerd op Gods woorden, en het is absoluut nauwkeurig. Sommigen zeggen misschien: “Waarom zou je deze mensen geen kans geven om berouw te tonen? Ze zijn jong; mogen ze dan geen belachelijke dingen doen?” Nee! Andere belachelijke daden kunnen, afhankelijk van de omstandigheden en de aard ervan, anders worden behandeld, maar deze specifieke belachelijke daad is absoluut geen gewone belachelijke daad; deze kan absoluut niet worden getolereerd, en iedereen die een dergelijke daad binnen de kerk begaat, moet onmiddellijk worden weggezuiverd! Als een hele kerk uit homoseksuelen zou bestaan, dan zouden ze allemaal worden weggezuiverd. Zo’n kerk is niet gewenst, zelfs niet één! Dit is het principe. Sommigen zeggen: “Sommige mensen hebben een homoseksuele relatie met slechts één persoon, maar ze hebben geen anderen verleid of zijn niet begonnen anderen te verstoren. Moeten zulke individuen worden aangepakt en verwijderd?” Als ze werkelijk homoseksueel zijn, is hen in de kerk laten blijven hetzelfde als een tikkende tijdbom plaatsen te midden van Gods uitverkoren volk – die zal vroeg of laat ontploffen. Zelfs als ze geen individuen van hetzelfde geslacht hebben verstoord, verleid of lastiggevallen, betekent dat niet dat ze dat in de toekomst niet zullen doen. Het kan zijn dat ze nog niemand hebben gevonden die ze aantrekkelijk vinden, iemand die ze leuk vinden, of dat de tijd nog niet rijp is en iedereen elkaar nog niet goed kent en begrijpt. Maar zodra de tijd rijp en geschikt is voor zulke mensen, zullen ze hun slag slaan. Daarom mogen zulke individuen absoluut nooit worden getolereerd of toegestaan binnen de kerk te blijven, aangezien ze onnatuurlijk en niet menselijk zijn. De kerk wil zulke mensen niet. Degenen die dergelijke ongepaste relaties aangaan op deze manier aanpakken, is niet verkeerd of overdreven. Sommigen zeggen echter: “Sommige homoseksuelen lijken heel goed; ze hebben niets slechts gedaan, houden zich aan wetten en voorschriften, tonen respect voor ouderen en liefde voor jongeren, doen altijd goede dingen, sommigen hebben zelfs gaven en vaardigheden, en sommigen zijn bijzonder liefdadig en behulpzaam in de kerk. We zouden hen in de kerk moeten laten blijven.” Is deze gedachte juist? (Nee.) Ongeacht of je gedachten juist of onjuist zijn, moet je de aard van homoseksuelen kunnen doorzien. Het beoefeningsprincipe van de kerk voor individuen die homoseksuele relaties aangaan, is hen te verwijderen. Dit is een bestuurlijk decreet dat niemand mag schenden; iedereen moet volgens dit principe praktiseren.

De uitingen van deze twee soorten ongepaste relaties waarover we zojuist hebben gecommuniceerd, zijn voor mensen het gemakkelijkst te onderscheiden, te doorzien en te kenmerken. Wat betreft degenen die zulke ongepaste relaties aangaan, moeten leiders en werkers ten eerste hun verantwoordelijkheden vervullen door maatregelen te nemen als het stoppen, inperken, isoleren en verwijderen om hen aan te pakken. Ten tweede moeten broeders en zusters degenen die deze twee soorten ongepaste relaties aangaan ook onderscheiden en uit de weg gaan, om te voorkomen dat ze worden verlokt en voor de verzoeking bezwijken, wat hun geloof in God en hun streven naar de waarheid om redding te verkrijgen zou kunnen beïnvloeden. Eenmaal verstrikt in verzoeking is het moeilijk om je te bevrijden. De meeste mensen zouden in staat moeten zijn deze twee soorten mensen te onderscheiden. Gedraag je niet zoals mensen in de maatschappij, die doen alsof ze niet zien wie met wie flirt, die geen correcte zienswijze of standpunt hebben ten opzichte van degenen die zich met losbandigheid bezighouden, en die normaal met zulke individuen kunnen omgaan zolang hun eigen belangen niet in het geding zijn, en spreken zoals ze normaal zouden doen, alsof er niets aan de hand is. Hebben zulke mensen principes in hoe ze anderen behandelen? Helemaal niet. Alle ongelovigen leven volgens filosofieën voor wereldlijke betrekkingen en streven ernaar niemand te beledigen om zichzelf te beschermen, maar Gods huis is absoluut anders dan de ongelovige maatschappij. In Gods huis heeft de waarheid de macht. God vereist van mensen dat ze anderen behandelen op basis van de waarheidsprincipes. Iedereen van Gods uitverkoren volk aanvaardt de waarheid en wapent zich ermee, en gebruikt die om anderen te onderscheiden en te behandelen, niet alleen om het kerkleven te handhaven en de broeders en zusters te beschermen, maar, nog belangrijker, om zichzelf te beschermen tegen het lijden van verzoeking en te voorkomen dat ze in verzoeking worden gebracht. Hoe eerder je zulke individuen kunt onderscheiden en afstand van hen kunt nemen, des te meer zul je in staat zijn afstand te nemen van verzoeking en beschermd te worden. Zo moet je individuen behandelen die ongepaste relaties aangaan; dit is in overeenstemming met de waarheidsprincipes en strookt met Gods bedoelingen.