C. Ongepaste relaties van gevestigde belangen

Een ander type ongepaste relatie is die van gevestigde belangen. Mensen doen dingen als elkaar vleien, verheffen, prijzen en bij elkaar in de gunst proberen te komen omwille van belangen. Het binnenbrengen van zulk vals gedrag en een boosaardige sfeer in het kerkleven heeft een ernstige impact op anderen die rustig Gods woorden lezen of luisteren naar gedeelde ervaringen. Zodra een relatie van gevestigde belangen is ontstaan, zullen de betrokken individuen vaak dingen zeggen of doen die tegen hun verlangens ingaan, voor hun eigen voordeel. Als iemand bijvoorbeeld ziet dat een ander zijn bedrijf of belangen op de een of andere manier ten goede kan komen, kan hij die persoon als leider kiezen, hem voor een specifieke plicht nomineren, of instemmen met alles wat die persoon zegt en beweren dat het juist is, ongeacht of het met de waarheid strookt, om in de gunst te komen. Om bij hen in de gunst te komen, doen ze veel dingen die niet met principes stroken en tegen de waarheid ingaan, wat Gods uitverkorenen verstoort bij het onderscheiden van mensen, gebeurtenissen en dingen en het binnengaan in de waarheid. Ze omschrijven wat verkeerd en verwrongen is als juist, omschrijven menselijke noties en verbeeldingen als in overeenstemming met Gods bedoelingen, enzovoort, en verstoren zo de gedachten van mensen en de juiste richting en het juiste doel van hun streven. Al dit gedrag komt voort uit het in stand houden van een relatie van gevestigde belangen. Om hun eigen belangen te beschermen en te behouden, kunnen ze tegen hun geweten in spreken en tegen principes in handelen. Wat ze zeggen en doen, veroorzaakt verstoring en vernietiging in het kerkleven, wat er uiteindelijk toe leidt dat meer mensen niet in staat zijn om op een normale en ordelijke manier over Gods woorden te communiceren, Gods woorden biddend te lezen of persoonlijke ervaringen te delen, wat verliezen toebrengt aan de ingang in het leven van mensen. Wanneer mensen over hun persoonlijke ervaringskennis communiceren, ondervinden ze vaak inmenging vanuit relaties van de gevestigde belangen van mensen; sommige zijn verbale inmengingen, sommige zijn gedragsmatige, en andere hebben betrekking op doelen en richtingen. Mensen worden vaak onderbroken wanneer ze over de waarheid communiceren en Gods woorden biddend lezen, worden vaak van het onderwerp afgeleid en worden vaak in verschillende mate beïnvloed. Daarom moeten degenen die ongepaste relaties van gevestigde belangen aangaan en aanverwant gedrag vertonen, worden ingeperkt. Kerkleiders die met deze problemen worden geconfronteerd, mogen geen oogje dichtknijpen, en ze mogen dergelijke kwaaddoenerij zeker niet dulden, noch het plaatsvinden van zulke zaken binnen het kerkleven gedogen. In plaats daarvan moeten ze waakzaam en opmerkzaam zijn, en die tijdig stoppen en inperken.

Het aangaan van ongepaste relaties van gevestigde belangen komt vaak voor in de kerk. Als iemand bijvoorbeeld van plan is zich kandidaat te stellen voor de verkiezing van de volgende kerkleider, kan hij een groep mensen naar zich toe trekken en zijn ideeën aan hen bekendmaken. Deze mensen zijn niet dom; ze geven een hint: “Als we jou kiezen, welke voordelen geef je ons dan?” Zo ontstaat er onder hen een relatie gebaseerd op gevestigde belangen. Om hun gevestigde belangen te behartigen, nemen ze tijdens bijeenkomsten vaak hetzelfde standpunt in over kwesties. Zonder dat anderen het weten of de achtergrond kennen, praten ze altijd over hoe goed de een is, hoe wat een ander doet door God is toegestaan en gezegend, wie offergaven heeft gedaan en hoeveel ze hebben geofferd, en wie welke bijdragen heeft geleverd aan Gods huis, waarbij ze vaak elkaars lof zingen en elkaar aanprijzen. In het kerkleven brengen ze deze dingen vaak naar buiten ten dienste van de consensus die ze eerder hebben bereikt en om hun wederzijdse belangen te behartigen. Iemand zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: “Als jij mij als leider kiest, zal ik jou, zodra ik mijn positie heb ingenomen, tot teamleider maken.” Zijn ze niet allemaal op zoek naar persoonlijk gewin? Moeten ze, om hun belangen te realiseren, niet bepaalde dingen zeggen of bepaalde handelingen verrichten? Zo vertonen ze tijdens bijeenkomsten diverse uitingen, allemaal gericht op het handhaven van de consensus die ze eerder hebben bereikt en de belangen die ermee gemoeid zijn. Voordat ze hun doel bereiken, wordt het meeste van wat ze doen gedreven door belangen. Zijn de bedoelingen en doelen achter wat ze zeggen en doen dan niet behoorlijk ongepast? Is de relatie die onder hen is ontstaan geen ongepaste relatie? Moeten zulke ongepaste relaties binnen de kerk niet worden ingeperkt? Sommigen zeggen: “Hoe kunnen we die inperken als ze niet worden ontdekt?” Eenmaal ondernomen, kunnen zulke zaken, tenzij ze helemaal niet worden gedaan, worden ontdekt en zullen ze worden blootgelegd. Als mensen op de juiste manier over de waarheid en hun persoonlijke inzichten en ervaringen communiceren, zonder er iets aan toe te voegen wat niets met de waarheid te maken heeft, kan iedereen dit waarnemen. Als er vermengingen zijn, kunnen mensen dit ook onderscheiden. Daarom moeten in de kerk ook diverse transactionele relaties die ontstaan voor het onderhouden van wederzijdse belangen worden ingeperkt; op zijn minst moeten de betrokkenen worden gewaarschuwd en moet er met hen worden gecommuniceerd, zodat ze hun eigen problemen herkennen en de ernstige gevolgen begrijpen van het zich bezighouden met zulke activiteiten, terwijl tegelijkertijd de broeders en zusters in staat worden gesteld de aard van deze zaken te onderscheiden. Welke impact heeft dit soort activiteit op de meeste mensen? Het brengt mensen ertoe te denken dat er niet veel verschil is tussen de kerk en de maatschappij, dat beide plaatsen zijn waar iedereen elkaar uitbuit en mensen transacties aangaan voor hun eigen voordeel. Dit gedrag is geen gematigde verstoring, maar vormt een ernstige verstoring van het kerkleven. Zeg Mij, is iemand die voortdurend mensen voor zich probeert te winnen om hun stemmen voor een verkiezing te krijgen, en die ongebruikelijke middelen gebruikt om de verkiezing te manipuleren en de positie van leider te verkrijgen, een goed mens? Het is duidelijk dat leiders die op deze manier worden gekozen geen goede mensen zijn. Kunnen de broeders en zusters die in hun handen zijn gevallen iets goeds verwachten? Als iemand door ongebruikelijke middelen leider wordt, in plaats van op basis van principes te worden gekozen, is zo’n leider beslist geen goed mens. Als hij mag leiden, staat dat gelijk aan het overduidelijk overleveren van de broeders en zusters aan een kwaadaardig persoon, aan een antichrist, waarbij de meeste mensen in feite in de handen van Satan worden overgeleverd; in een dergelijk scenario zullen de vruchten van hun kerkleven voor zichzelf spreken. Dit is een type ongepaste relatie gebonden aan belangen. Of het nu tussen groepen of individuen is, zodra relaties tussen mensen belangen met zich meebrengen, zullen ze in hun handelen meer neigen naar persoonlijke voordelen dan handelen volgens principes om de belangen van Gods huis te behartigen. Zulke relaties zijn niet gebaseerd op het geweten en het verstand van de normale menselijkheid, maar zijn in strijd met zowel het geweten als het verstand, en nog meer met de waarheidsprincipes. Wat ze zeggen, doen en laten zien, samen met hun bedoelingen, doelen, motivaties, oorsprong, enzovoort, wordt allemaal gedreven door belangen; daarom kunnen deze relaties als ongepast worden gedefinieerd. Omdat het ontstaan van zulke relaties Gods uitverkoren volk verstoort in het leiden van een kerkleven, waardoor het voor de meeste mensen moeilijk wordt om in stilte voor God Gods woorden te lezen en over de waarheid te communiceren, moeten zulke ongepaste relaties binnen de kerk worden ingeperkt. In gevallen die ernstig zijn en het gedrag van kwaadaardige personen vormen, moeten waarschuwingen worden gegeven, en als de betrokkenen hoe dan ook geen berouw tonen, moeten ze uit de kerk worden verwijderd.

D. Haat tussen individuen

Ongepaste intermenselijke relaties kennen verschillende uitingen. Een andere daarvan is persoonlijke haat. Zo kunnen er binnen families wrijvingen of geschillen ontstaan tussen schoonmoeders en schoondochters, tussen schoonzussen of tussen broers, of ze kunnen ontstaan tussen buren. Soms ontwikkelt dit zich zelfs tot haat, waardoor deze mensen, net als vijanden, niet meer met elkaar kunnen samenwerken, in die mate dat ze elkaar niet eens meer onder ogen kunnen komen en ruziën en vechten zodra ze elkaar zien. Wanneer ze elkaar op bijeenkomsten zien, zijn hun harten ook vervuld van haat en zijn ze niet in staat stil te worden voor God om van Zijn woord te genieten, over zichzelf na te denken en zichzelf te leren kennen. Ze kunnen al helemaal hun vooroordelen en haat niet loslaten om een normale bijeenkomst te hebben. In plaats daarvan belanden ze, telkens wanneer ze elkaar ontmoeten, in ruzies en conflicten, leggen ze elkaars tekortkomingen bloot, vallen ze elkaar aan en schelden ze elkaar zelfs uit, wat een uiterst negatieve invloed heeft op Gods uitverkoren volk. Zulke mensen zijn niet-gelovigen, het zijn ongelovigen. Degenen die oprecht in God geloven en de waarheid liefhebben, zijn in staat, ongeacht wat er gebeurt, met wie ze geschillen hebben of jegens wie ze vooroordelen koesteren, de waarheid te zoeken, over zichzelf na te denken, zichzelf te leren kennen en problemen op te lossen volgens de waarheidsprincipes. Als ze iets verkeerd hebben gedaan en iemand iets verschuldigd zijn, kunnen ze proactief hun excuses aanbieden en hun fouten toegeven; ze zullen absoluut niet hun toevlucht nemen tot het veroorzaken van ruzies of problemen op bijeenkomsten. Het is volstrekt onbetamelijk voor heiligen om in de kerk ruzie te maken en opschudding te veroorzaken; zulk gedrag maakt God ernstig te schande. Mensen die zo handelen, missen in hoge mate menselijkheid, geweten en verstand; het zijn absoluut geen oprechte gelovigen in God. Dit probleem komt relatief vaker voor bij nieuwe gelovigen. Omdat nieuwe gelovigen de waarheid niet begrijpen en hun verdorven gezindheden niet zijn gezuiverd, raken ze gemakkelijk over veel dingen in conflict en laten ze zelfs hun heetgebakerdheid de vrije loop en raken ze slaags. Als deze verdorven gezindheden niet worden opgelost, zullen mensen haat in hun hart koesteren en zelfs wanneer ze het kerkleven leiden, zullen ze nog steeds eindeloze conflicten aangaan met deze heetgebakerdheid en haat. Dit beïnvloedt het kerkleven, het eten en drinken van Gods woord door Gods uitverkoren volk, het prijzen van God en het delen van hun ervaringskennis van Zijn woorden. Het heeft ook een directe invloed op de ingang in het leven van Gods uitverkoren volk. Sommige nieuwe gelovigen raken gemakkelijk in conflict over meningsverschillen over kleine kwesties. Voordat een bijeenkomst begint, willen sommigen bijvoorbeeld het ene gezang zingen, terwijl anderen de voorkeur geven aan een ander – zelfs zo’n onbeduidende kwestie kan gemakkelijk tot conflicten leiden. Evenzo kunnen verschillende meningen over een zaak soms snel in debatten ontaarden, en zelfs een ondoordachte opmerking die iemand kwetst, kan een ruzie ontketenen. Dit soort incidenten komt vaak voor onder nieuwe gelovigen. Wanneer er tijdens bijeenkomsten conflicten ontstaan, verstoren die vanzelfsprekend het kerkleven. Verstoort dit niet ook Gods uitverkoren volk? Mensen die geneigd zijn te ruziën en te debatteren over goed en fout, verstoren het gemakkelijkst het kerkleven. Ze geven alleen om het bevredigen van hun eigen ijdelheid en aanzien, zonder rekening te houden met de belangen van Gods uitverkoren volk. Veroorzaken ze door zo te handelen geen verstoringen in het kerkleven? (Ja.) De kerk is een plaats waar de broeders en zusters samenkomen om de woorden van God te eten, te drinken en ervan te genieten; het is een plaats voor onderwerping aan en aanbidding van God. Het is absoluut geen plaats om persoonlijke grieven te uiten, en zeker niet om te ruziën of te redetwisten over goed en fout. Wanneer zulke mensen op deze manier verstoringen veroorzaken, tot welke gevolgen leidt dat dan? Het leidt er direct toe dat er geen vreugde is tijdens bijeenkomsten; het leidt ertoe dat Gods uitverkoren volk geen opbouw in het leven kan verwerven, en dat de meeste mensen zelfs geen vrede kunnen vinden en onbeschrijflijk lijden. Na verloop van tijd worden sommigen negatief en zwak, en zelfs onwillig om bijeenkomsten bij te wonen. Deze situatie komt in de meeste kerken vaak voor en is iets wat iedereen van Gods uitverkoren volk heeft ervaren. Hoe moet het probleem van frequente ruzies en gevechten op bijeenkomsten dan worden opgelost? Er moeten verschillende, voor de kwestie relevante passages uit Gods woord worden geselecteerd en tijdens de bijeenkomsten meerdere keren samen worden gelezen; daarna moet iedereen over de waarheid communiceren en zijn inzicht delen. Deze aanpak kan enige resultaten opleveren. Niet alleen kunnen degenen die geneigd zijn te ruziën hun overtredingen herkennen en berouw voelen, maar zelfs toeschouwers kunnen nadenken over de vraag of zij in soortgelijke situaties hun verdorven gezindheden hebben onthuld en of zij in staat zijn met anderen ruzie te maken – op deze manier kunnen ook de toeschouwers zichzelf leren kennen. Ongeacht of men betrokken raakt bij conflicten of niet, na verschillende passages van Gods woorden meerdere keren te hebben gelezen, kan men zijn eigen verdorven gezindheden herkennen en inzien dat leven naar verdorven gezindheden inderdaad betekent dat men geweten en verstand mist en geen greintje menselijkheid bezit. De effecten van het op deze manier leiden van het kerkleven zijn toch niet slecht? Hoewel er aan het begin van een bijeenkomst geschillen kunnen zijn, is het, als iedereen daarna Gods woorden kan lezen, stil kan worden voor God om over zichzelf na te denken, problemen met de waarheid kan oplossen en oprecht berouw kan tonen – als deze resultaten kunnen worden bereikt – een normaal kerkleven. Daarom is wat er tijdens bijeenkomsten gebeurt niet noodzakelijkerwijs slecht; zolang iedereen eensgezind de waarheid zoekt en samen verscheidene relevante passages uit Gods woorden een paar keer leest, zullen mensen, zelfs als de problemen niet volledig kunnen worden opgelost, er enigszins doorheen kunnen kijken en enig onderscheidingsvermogen hebben – iedereen zal hiervan profiteren. Zouden jullie zeggen dat zo’n kerkleven zeldzaam is? Dit is een slechte zaak in een goede veranderen, het is enigszins een geluk bij een ongeluk. Dit mag er echter niet toe leiden dat men het idee propageert dat geschillen en debatten wenselijk zijn in het kerkleven; dit mag absoluut niet worden gepropageerd. Geschillen en debatten kunnen gemakkelijk leiden tot uitbarstingen van heetgebakerdheid en conflicten, wat voor iedereen slecht is en persoonlijk leed veroorzaakt voor de betrokkenen. Daarom is het zoeken van de waarheid om problemen op te lossen de beste aanpak, en het begrijpen van de waarheid kan soortgelijke incidenten in de toekomst effectief voorkomen. Verstandige individuen moeten een geduldige en tolerante houding aannemen wanneer er wrijvingen en botsingen ontstaan. Omdat zij ook verdorven gezindheden hebben en gemakkelijk anderen kunnen kwetsen, moeten ze, wanneer ze hun verdorven gezindheden onthullen, onmiddellijk tot God bidden en de waarheid zoeken om problemen op te lossen. Op deze manier zijn, tegen de tijd van de bijeenkomst, persoonlijke wrok en haat allemaal verdwenen, wat leidt tot een gevoel van bevrijding in hun hart en het gemakkelijker maakt om vriendschappelijk met de broeders en zusters om te gaan, en zo een harmonieuze samenwerking te bevorderen. Telkens wanneer iemand een broeder of zuster zijn verdorven gezindheid ziet onthullen, moet hij met liefde hulp bieden, en diegene niet oordelen, veroordelen of afwijzen. Het kan gebeuren dat problemen niet na één of twee pogingen tot hulp zijn opgelost, maar geduld en tolerantie zijn nog steeds vereist. Zolang ze het kerkleven niet verstoren of opzettelijk kwaad doen, moeten ze tot het einde toe met geduld en tolerantie worden behandeld – er zal een dag komen dat ze tot bezinning komen. Als iemand een kwaadaardige menselijkheid heeft en elke hulp weigert, en de waarheid niet aanvaardt, hoe die ook wordt gecommuniceerd, dan gelooft diegene niet oprecht in God en is het noodzakelijk afstand te houden van zulke individuen. Als ze herhaaldelijk het kerkleven verstoren, moeten ze volgens de principes worden behandeld en aangepakt. Als het geen kwaadaardige mensen zijn, maar ze slechts vaak hun verdorven gezindheid onthullen, zichzelf haten maar zich op het moment zelf machteloos voelen om anders te handelen, dan moeten zulke individuen met liefde worden bijgestaan; help hen de waarheid te begrijpen en hun onthullingen van verdorvenheid te onderscheiden en te herkennen – op deze manier zullen hun onthullingen van verdorvenheid geleidelijk afnemen. Als de broeders en zusters slechts af en toe door deze mensen worden beïnvloed, kan dat door de vingers worden gezien; zolang er geen grote problemen zijn met hun menselijkheid en het geen bedrieglijke of kwaadaardige mensen zijn, moeten ze worden ondersteund en geholpen door communicatie over de waarheid. Als ze de waarheid kunnen aanvaarden, moeten ze met liefde worden behandeld. Als ze echter weigeren berouw te tonen en het kerkleven voor een lange periode negatief beïnvloeden, moeten kerkleiders waarschuwingen geven en beperkingen opleggen. Als ze hardnekkig weigeren de waarheid te aanvaarden, zijn zulke individuen kwaadaardige mensen. Kwaadaardige mensen kunnen met niemand opschieten, het zijn rotte appels en demonen. Hen in de kerk houden zal alleen maar hinder en verstoringen veroorzaken. Daarom moeten degenen die weigeren te veranderen ondanks herhaalde vermaningen, als kwaadaardige mensen worden behandeld en uit de kerk worden verwijderd. Iedereen die vaak het kerkleven en de ingang in het leven van Gods uitverkoren volk verstoort, is een niet-gelovige en een kwaadaardig persoon, en moet uit de kerk worden verwijderd. Ongeacht wie de persoon is of hoe hij zich in het verleden heeft gedragen, als hij vaak het werk van de kerk en het kerkleven verstoort, weigert gesnoeid te worden en zichzelf altijd verdedigt met kromme redeneringen, moet hij uit de kerk worden verwijderd. Deze aanpak is volledig gericht op het handhaven van de normale voortgang van het kerkwerk en het beschermen van de belangen van Gods uitverkoren volk, en is volledig in overeenstemming met de waarheidsprincipes en Gods bedoelingen. De ingang in het leven van Gods uitverkoren volk en het werk van de kerk mogen niet worden beïnvloed door de geschillen en de onredelijke onruststokerij van een paar kwaadaardige individuen – dat is het niet waard en is ook onrechtvaardig jegens Gods uitverkorenen.

Als kwaadaardige mensen vaak verstoringen in de kerk veroorzaken, wat leidt tot een ineffectief kerkleven, is de beste oplossing om mensen in te delen en de bijeenkomsten op te splitsen in verschillende groepen: degenen die de waarheid liefhebben en oprecht hun plichten vervullen, komen samen; degenen die de waarheid willen nastreven maar hun plichten niet vervullen, komen samen; en degenen die graag hinder en verstoring veroorzaken, over anderen roddelen en anderen oordelen en veroordelen, komen samen. Op deze manier kan de kerk hoofdzakelijk worden opgesplitst in drie groepen mensen – ieder ingedeeld naar zijn soort, zou je kunnen zeggen – waardoor wordt verzekerd dat deze groepen elkaar tijdens bijeenkomsten niet storen. Mensen met een slechte menselijkheid, hoe roekeloos ze ook wandaden begaan, zullen anderen niet beïnvloeden, maar alleen zichzelf schaden. Sommige mensen hebben een venijnige gezindheid. Als iemand iets zegt wat hen kwetst of beledigt, zullen ze die persoon haten en manieren bedenken om hem aan te vallen en wraak op hem te nemen. Hoe de waarheid ook met hen wordt gecommuniceerd, of hoe ze ook worden gesnoeid, ze aanvaarden het niet. Ze sterven nog liever dan dat ze berouw tonen en gaan door met het verstoren van het kerkleven. Dit bewijst dat het kwaadaardige mensen zijn. We kunnen dit soort kwaadaardige mensen niet blijven tolereren. Ze moeten volgens de waarheidsprincipes uit de kerk worden verwijderd. Dit is de enige manier om dit probleem grondig op te lossen. Ongeacht welke fouten ze hebben gemaakt of welke slechte dingen ze hebben gedaan, die mensen met een venijnige gezindheid staan niet toe dat iemand hen ontmaskert of snoeit. Mocht iemand hen ontmaskeren en beledigen, dan worden ze woedend, nemen ze wraak en laten ze de kwestie nooit rusten. Ze hebben geen geduld en tolerantie voor andere mensen en oefenen geen verdraagzaamheid jegens hen. Op welk principe is hun gedrag gebaseerd? ‘Liever verraad ik dan dat ik verraden word.’ Met andere woorden, ze tolereren het niet om door wie dan ook beledigd te worden. Is dit niet de logica van kwaadaardige mensen? Dit is precies de logica van kwaadaardige mensen. Niemand mag hen beledigen. Voor hen is het onaanvaardbaar dat iemand hen ook maar in het geringste prikkelt, en ze haten iedereen die dat doet. Ze zullen die persoon blijven achtervolgen en de zaak nooit laten rusten – zo zijn kwaadaardige mensen. Je moet kwaadaardige mensen isoleren of verwijderen zodra je ontdekt dat ze de essentie van kwaadaardige mensen hebben, voordat ze groot kwaad kunnen aanrichten. Dit zal de schade die ze aanrichten minimaliseren; het is de verstandige keuze. Als leiders en werkers wachten tot een kwaadaardig persoon een of andere ramp veroorzaakt om hem aan te pakken, zijn ze passief. Dat zou bewijzen dat de leiders en werkers erg dwaas zijn en geen principes hebben in hun handelen. Er zijn enkele leiders en werkers die precies zo dwaas en onwetend zijn. Ze staan erop te wachten tot ze sluitend bewijs hebben voordat ze kwaadaardige mensen aanpakken, omdat ze denken dat alleen dan hun gemoed gerust zal zijn. Maar in feite heb je geen sluitend bewijs nodig om er zeker van te zijn dat iemand kwaadaardig is. Je kunt het zien aan zijn dagelijkse woorden en daden. Zodra je er zeker van bent dat ze kwaadaardig zijn, kun je beginnen met hen in te perken of te isoleren. Dit zal ervoor zorgen dat noch het werk van de kerk, noch de ingang in het leven van Gods uitverkorenen wordt geschaad. Sommige leiders en werkers kunnen niet onderscheiden wie kwaadaardig is, noch kunnen ze kwaadaardige mensen tijdig aanpakken. Als gevolg daarvan worden het werk van de kerk en het kerkleven beïnvloed, en wordt de ingang in het leven van Gods uitverkoren volk belemmerd. Dit is erg dwaas. Zo voeren valse leiders werk uit. Enerzijds ontbreekt het hun aan onderscheidingsvermogen, en anderzijds zijn het allemansvrienden die bang zijn anderen te beledigen. Wanneer zulke mensen als leiders dienen, kunnen ze ten eerste geen werkelijk werk doen en ten tweede schaden ze Gods uitverkoren volk. Ze kunnen niet eens het probleem van verstoringen door kwaadaardige mensen tijdig oplossen, noch kunnen ze de broeders en zusters beschermen; zulke mensen zijn niet geschikt om leiders en werkers te zijn. Zeg Mij, als iemand wordt gekenmerkt als een kwaadaardig persoon, is het dan nog nodig om de waarheid te communiceren om hem te helpen? (Nee.) Het is niet nodig om hem een kans te geven. Sommige mensen hebben te veel ‘liefde’ en geven kwaadaardigen altijd een kans om berouw te tonen, maar kan dit enig effect hebben? Is dit in overeenstemming met de principes van Gods woorden? Heb je ooit een kwaadaardig persoon gezien die werkelijk berouw kan tonen? Niemand heeft dat ooit gezien. Hopen dat kwaadaardige mensen berouw tonen is als medelijden hebben met giftige slangen; het is medelijden hebben met wilde beesten. Dit komt omdat op basis van de essentie van kwaadaardige mensen kan worden vastgesteld dat kwaadaardige mensen nooit van positieve dingen zullen houden, nooit de waarheid zullen aanvaarden en nooit berouw zullen tonen. Je zult het woord ‘berouw’ niet in hun woordenboek vinden. Hoe je de waarheid ook met hen communiceert, ze zullen hun eigen motieven en belangen niet opzijzetten en zullen verschillende redenen en excuses vinden om zichzelf te rechtvaardigen, en niemand kan hen overtuigen. Als ze verlies lijden, is dat voor hen ondraaglijk en zullen ze anderen er eindeloos over lastigvallen. Hoe kunnen zulke mensen, die niet bereid zijn enig verlies te lijden, werkelijk berouw tonen? Extreem egoïstische mensen zijn degenen die hun eigen belangen boven alles stellen; het zijn kwaadaardige mensen en ze zullen nooit berouw tonen. Als je al grondig hebt doorzien dat zo iemand kwaadaardig is en je hem toch een kans geeft om berouw te tonen, is dat dan niet dwaas? Dit staat gelijk aan het opwarmen van een bevroren slang in je boezem, om later door die slang gebeten te worden. Alleen een dwaas zou zoiets stoms doen. In de kerk is het een normale zaak dat Gods uitverkorenen kwaadaardige mensen haten, omdat kwaadaardige mensen geen menselijkheid hebben en altijd immorele dingen doen. Kwaadaardige mensen haten is de juiste instelling. Het is onderdeel van wat mensen in hun normale menselijkheid zouden moeten bezitten.

Zeg Mij, wat voor persoon is iemand die helemaal geen liefde heeft voor de broeders en zusters? Waarom heeft hij niet eens een beetje een normale intermenselijke relatie met de broeders en zusters? Dit soort persoon koppelt, ongeacht met wie hij omgaat, deze interacties alleen aan belangen en transacties; als er geen belangen of transacties bij betrokken zijn, zal hij niet naar mensen omkijken. Is zo iemand niet kwaadaardig? Sommige mensen streven de waarheid niet na en leven alleen op basis van gevoelens; wie goed voor hen is, zoeken ze op, en wie hen helpt, beschouwen ze als goed. Zulke mensen hebben ook geen normale intermenselijke relaties. Ze leven uitsluitend op basis van gevoelens, kunnen ze dus de broeders en zusters eerlijk en billijk behandelen? Dit is absoluut onbereikbaar. Daarom is iedereen die geen normale intermenselijke relatie heeft met de broeders en zusters, of met degenen die oprecht in God geloven, iemand zonder geweten en verstand, iemand zonder normale menselijkheid, en beslist niet iemand die de waarheid liefheeft. Deze individuen verschillen niet van het kleingeestige gespuis onder de ongelovigen; ze gaan om met wie hen voordeel brengt en negeren degenen die dat niet doen. Bovendien, wanneer ze iemand zien die de waarheid nastreeft of iemand die ervaringsgetuigenissen kan delen – iemand die iedereen bewondert en graag mag – worden ze jaloers en hatelijk en proberen ze van alles om munitie te verzamelen waarmee ze deze mensen die de waarheid nastreven kunnen oordelen en veroordelen. Is dat niet wat kwaadaardige mensen doen? Zulke mensen missen geweten en verstand – ze zijn erger dan beesten. Ze kunnen mensen niet correct behandelen, kunnen niet normaal met anderen omgaan, kunnen geen normale intermenselijke relaties opbouwen met Gods uitverkoren volk en kunnen zelfs degenen haten die de waarheid nastreven. Zulke mensen moeten zich in hun hart erg eenzaam en alleen voelen en klagen altijd over de Hemel en andere mensen. Welke vreugde of betekenis hebben zij in het leven? Deze mensen zijn venijnig van gezindheid en ongeacht met wie ze omgaan, kunnen ze haat ontwikkelen over onbeduidende zaken, anderen veroordelen en wraak op hen nemen, en rampen over hen brengen. Zulke kwaadaardige individuen zijn rasechte duivels, die de kerk met elke dag dat ze blijven een ramp bezorgen. Als ze lange tijd blijven, zullen de rampen eindeloos zijn. Alleen door hen uit de kerk te verwijderen kunnen rampen worden afgewend. Daarnaast zijn er degenen die er van buiten beschaafd uitzien, maar een speciale voorliefde hebben voor voordelen. Bijgevolg is hun geloof in God ook gericht op het nastreven van voordelen. Als ze een tijdje geen onterecht voordeel hebben behaald, wordt hun gezicht somber, alsof iemand hun een grote som geld schuldig is. Iedereen die hun wrokkige en moedeloze gezicht ziet, wordt onmiddellijk emotioneel beïnvloed. Welk effect denken jullie dat zo’n gezicht zou hebben als het in het kerkleven zou verschijnen? De meeste van Gods uitverkoren volk zouden zich er zeker ongemakkelijk bij voelen, en hun lezen van Gods woorden en communicatie over de waarheid zouden in verschillende mate worden verstoord en beïnvloed. Vooral degenen die zich niet in de ware weg hebben geworteld, worden te gemakkelijk beïnvloed door het vaak zien van dit eeuwig sombere gezicht in het kerkleven! De kerk zou meer mensen moeten hebben met een opgewekte persoonlijkheid, die eenvoudig en openhartig spreken, en meer mensen wier hart vervuld is van vrede en vreugde, en wier geest vrij en bevrijd is. Dit zou het kerkleven plezierig maken. Die zuurpruimen die eeuwig somber zijn, zouden thuis tot God moeten bidden en hun instelling moeten aanpassen voordat ze naar bijeenkomsten komen. Op die manier zullen ze in een goed humeur zijn en zullen ze iets aan de bijeenkomst hebben. Bovendien zal dit ook anderen ten goede komen; ze zullen op zijn minst niet worden verstoord. Om ervoor te zorgen dat Gods uitverkoren volk een normaal kerkleven kan leiden, moeten leiders en werkers leren de waarheid te communiceren om problemen op te lossen. Als iemand met een somber gezicht naar een bijeenkomst komt, moeten de leiders en werkers naar voren stappen en vragen: “Heb je hulp nodig?” Dit wordt proactief anderen helpen uit liefde genoemd. Als leiders en werkers zien dat iemand een probleem heeft en het negeren, en die ‘zuurpruimen’ vermijden en uit de weg gaan zonder de waarheid te communiceren om hun dag op te fleuren, dan doen ze geen werkelijk werk. Om het kerkwerk effectief te doen, moeten leiders en werkers allereerst leren de vertrouwelingen van Gods uitverkoren volk te zijn, vergelijkbaar met wat ongelovigen een zorgzame overheidsfunctionaris zouden noemen. Sommige mensen zijn niet bereid zo’n rol te spelen en geven er altijd de voorkeur aan een toeschouwer te zijn – hoe kunnen ze op die manier Gods uitverkoren volk leiden om een goed kerkleven te leiden? In feite kan aan iemands gezichtsuitdrukking tot op zekere hoogte worden afgelezen of diegene problemen in zijn hart heeft. Als iemands gezicht altijd somber is, betekent dat zeker dat zijn hart duister is zonder een sprankje licht. Als ze de hele dag verwikkeld zijn in geschillen over goed en fout, zou hun gezicht dan nog een glimlach kunnen vertonen? De gezichten van deze mensen zijn altijd bedekt met donkere wolken, zonder een moment van zonneschijn, en dit beïnvloedt ook hun plichtsvervulling. Als leiders en werkers traag zijn met het aanpakken en oplossen van dit probleem, waardoor de broeders en zusters voortdurend worden verstoord en onuitsprekelijk lijden, bewijst dit dat de leiders en werkers niet in staat zijn werkelijk werk te verrichten, geen problemen kunnen oplossen met de waarheid en volkomen waardeloos zijn. Als leiders en werkers de waarheid begrijpen en de problemen van de broeders en zusters kunnen identificeren, en tijdige ondersteuning en hulp kunnen bieden, niet alleen in staat zijn om de problemen van mensen op te lossen, maar ook in staat zijn om mensen de waarheidsprincipes te helpen begrijpen en hun plichten te vervullen, dan zullen hun plichtsvervulling en het afhandelen van zaken efficiënt zijn, en zal het kerkwerk niet worden beïnvloed. Als leiders en werkers problemen niet tijdig kunnen identificeren en oplossen, beïnvloedt dit het werk van de kerk. Als leiders en werkers problemen niet kunnen identificeren en aanpakken, waardoor het werk van de kerk wordt geschaad en de ingang in het leven van Gods uitverkorenen wordt belemmerd, zijn ze dan niet tekortgeschoten jegens God en Zijn uitverkoren volk? Ontbreekt het hun dan niet aan principes bij het afhandelen van zaken? Problemen tijdig en zonder aarzeling aanpakken nadat men hun essentie heeft doorgrond – dit wordt het vervullen van verantwoordelijkheden en trouw zijn genoemd, en dit is je plicht vervullen op een manier die aan de norm voldoet.

Het onderwerp van de communicatie van vandaag is de zesde kwestie: ongepaste relaties aangaan. De problemen van dit type die in het kerkleven opkomen zijn in wezen de volgende: ongepaste relaties tussen de seksen, relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht, relaties gebaseerd op gevestigde belangen en haat tussen individuen. Of het nu gaat om relaties gebaseerd op vleselijke lust, vleselijke belangen of sentimentele verwikkelingen van het vlees, ze vallen allemaal in de categorie van ongepaste relaties omdat ze de reikwijdte van het geweten en het verstand van de normale menselijkheid overschrijden. Het bestaan van deze ongepaste relaties kan mensen tot op zekere hoogte verontrusten. Erger nog, ze kunnen de ingang in het leven van mensen, hun streven naar de waarheid en hun streven om God te kennen, verstoren. Deze verschillende soorten ongepaste relaties komen niet voort uit geweten of verstand, en ze druisen in tegen de normale menselijkheid. Het is moeilijk voor mensen om de waarheid te aanvaarden en te beoefenen wanneer ze in deze abnormale relaties leven, en dit verstoort hen ook in het leiden van het kerkleven en het nastreven van levensgroei, evenals de orde van het kerkleven. Dit is schadelijk voor de ingang in het leven van Gods uitverkoren volk en kan ook het werk van de kerk schaden. Vanwege dit alles is het absoluut noodzakelijk dat leiders en werkers deze problemen tijdig identificeren en aanpakken.

Wat ongepaste relaties betreft, hebben we al verschillende situaties opgesomd en gecategoriseerd. Kunnen jullie enkele voorbeelden geven om onderscheidingsvermogen te oefenen? Wat is het doel van het leren van onderscheidingsvermogen? Het is om jullie in staat te stellen de essentie van mensen, gebeurtenissen en dingen te onderscheiden en te definiëren, zodat jullie nauwkeurige oordelen kunnen vellen en ze vervolgens volgens principes kunnen behandelen. Dit is het uiteindelijke resultaat. Heeft iemand gezegd: “Je praat de hele dag over deze zaken van goed en fout, deze alledaagse zaken – we willen er niet meer naar luisteren; we willen niet eens meer naar bijeenkomsten komen. Moet je niet over de waarheid communiceren? Waarom altijd over deze situaties praten?” Hebben jullie zulke mensen opgemerkt? Wat voor soort mensen zijn dat? (Mensen die geen geestelijk begrip hebben.) We communiceren op deze manier, en toch kunnen ze de waarheid nog steeds niet begrijpen – ze bezitten niet de intelligentie van een normaal mens; zulke mensen zijn volkomen nutteloos. Moet iemand wiens intelligentie niet die van een mens haalt, nog steeds gedwongen worden naar preken te luisteren? Misschien zouden ze voorstellen: “Bijeenkomsten gaan altijd over het communiceren van de waarheid, altijd over zaken als het beoefenen van de waarheid – ik ben het beu om hiernaar te luisteren. Ik ben niet meer bereid om naar bijeenkomsten te komen.” Als ze er werkelijk zo’n mening op nahouden, dan zijn het mensen die afkerig zijn van de waarheid. Wat zulke mensen betreft, staat Gods huis er niet op dat ze aanwezig zijn; stuur hen snel weg. Als ze zelf niet bereid zijn om naar bijeenkomsten te komen en niet ontvankelijk zijn voor wat er wordt besproken, dringen we niet aan – we zijn er niet op uit hen lastig te vallen. Dergelijke mensen zullen, zelfs als ze een leven lang in God geloven, de waarheid niet begrijpen en de werkelijkheid niet binnengaan; het is verspilde moeite. Als ze graag naar theologische kennis luisteren, laat hen dan theologische kennis gaan studeren; wanneer ze de waarheid niet als leven verkrijgen, zullen ze er op een dag spijt van hebben.

29 mei 2021