G. Een steunpilaar vinden

Het zevende doel dat mensen hebben om in God te geloven, is het vinden van een steunpilaar. Hebben jullie ooit zulke mensen gezien? Dit is een vrij bijzondere situatie; hoewel het er niet veel zijn, bestaan ze beslist. Dit komt doordat Gods kerken niet alleen in China zijn verschenen, maar ook in Azië, Europa, Noord- en Zuid-Amerika en diverse landen in Afrika, en met deze kerken zullen dus ook deze opportunisten en niet-gelovigen verschijnen. Ongeacht hoe waarschijnlijk het is dat deze mensen verschijnen, moeten jullie hen, zodra ze er eenmaal zijn, hoe dan ook onder ogen zien en hen onderscheiden. Laat niet toe dat deze niet-gelovigen status verwerven en verstoringen in de kerk veroorzaken. Als jullie denken dat deze problemen niet bestaan omdat ze zich niet hebben voorgedaan of jullie ze niet zijn tegengekomen, dan is dat een dwaze gedachte. Als deze problemen zich eenmaal voordoen en je geen onderscheidingsvermogen hebt en niet weet hoe je ze moet oplossen, zullen ze grote verborgen gevaren met zich meebrengen voor de kerk, voor Gods huis, voor de broeders en zusters en voor het werk van de kerk. Dus, voordat er iets gebeurt, moet je weten welke kwesties je onder ogen moet zien en hoe je ze moet oplossen. Dit is de beste manier; het dient als een onzichtbare bescherming voor je. De mensen die worden genoemd in het zevende doel van het geloof in God, degenen die in God geloven om een steunpilaar te vinden, zijn niet gering in aantal. Deze maatschappij staat overal bol van onrecht, discriminatie en onderdrukking. Mensen uit alle lagen van de samenleving zijn vol afschuw en haat jegens de diverse onrechtvaardigheden in de maatschappij, en zijn ook vervuld van woede. Het is echter niet gemakkelijk om aan de onrechtvaardigheden van de mensenwereld te ontsnappen, tenzij je daaruit verdwijnt. Zolang men in deze wereld leeft, zolang men onder deze mensen leeft, zal men – min of meer, en in meerdere of mindere mate – gepest en vernederd worden, en kan men zelfs worden opgejaagd en vervolgd door machtige krachten. Deze diverse onrechtvaardigheden en ongelijkheden hebben een grote psychische last op mensen gelegd, wat hun aanzienlijke psychologische druk bezorgt en, uiteraard, veel ongemakken in hun normale leven veroorzaakt. Zo komen sommige mensen onvermijdelijk op het idee: ‘Om je in de maatschappij te kunnen vestigen, moet je een macht achter je hebben om op te leunen. Wanneer je moeilijkheden ondervindt en hulp nodig hebt, of wanneer je er alleen voor staat en hulpeloos bent, dan is er een groep mensen om je te steunen en de beslissingen te nemen, om de perikelen en problemen waar je mee geconfronteerd wordt op te lossen, of om in je essentiële levensbehoeften te voorzien.’ Daarom streven ze ernaar een dergelijke steun te vinden. Natuurlijk vinden sommigen van deze mensen uiteindelijk de kerk. Zij geloven dat de mensen in de kerk eensgezind zijn en een gemeenschappelijk doel nastreven, dat iedereen geloof heeft, goede bedoelingen koestert, vriendelijk is voor anderen, maatschappelijke conflicten mijdt en zich distantieert van de kwaadaardige trends in de samenleving. Voor degenen die in God geloven, is de kerk in deze maatschappij en de wereld ongetwijfeld een symbool van grote gerechtigheid; de mensen in de kerk hebben in de ogen van anderen eveneens een positief, goed en vriendelijk imago. Sommigen kiezen ervoor in God te geloven omdat ze zich onderaan de maatschappelijke ladder bevinden, zonder enige macht in de samenleving, en het hen volledig ontbreekt aan een goede familieachtergrond. Zij ondervinden diverse moeilijkheden bij het volgen van onderwijs, het maken van vrienden, het vinden van werk of het ondernemen van allerlei zaken, en daarom geloven ze dat ze, om te overleven en zich te vestigen in deze maatschappij, de hulp van anderen nodig hebben. Als ze bijvoorbeeld op zoek zijn naar een baan en daarbij alleen op zichzelf aangewezen zijn en doelloos de ene na de andere vacature doorkammen, zouden ze bijna door hun spaargeld heen zijn zonder noodzakelijkerwijs een geschikte baan te vinden. Maar als ze bij hun zoektocht worden geholpen door betrouwbare mensen die hen oprecht kunnen helpen, is de moeite die ze moeten doen veel minder, en wordt de tijd die ze aan het zoeken naar een baan besteden aanzienlijk verkort. Daarom geloven ze dat als ze zo’n steunpilaar kunnen vinden, ze voor alles waarmee ze in de maatschappij te maken krijgen – onderwijs, werk zoeken, zelfs hun dagelijks leven en overleven – mensen zullen hebben die connecties voor hen aanwenden en hen ondersteunen, een groep enthousiaste mensen die hen achter de schermen helpt. Wanneer ze de kerk vinden, hebben ze dus het gevoel de juiste plek gevonden te hebben. De kerk wordt voor hen een uitstekende keuze om zich in de maatschappij te vestigen en een vredig leven te bereiken. Of het nu bijvoorbeeld gaat om een doktersbezoek, winkelen, een verzekering afsluiten, een huis kopen, hun kinderen helpen een school te kiezen, of het regelen van welke zaak dan ook, ze kunnen in de kerk altijd liefdevolle mensen vinden die een helpende hand toereiken en hen helpen deze problemen op te lossen. Op deze manier wordt hun leven veel gemakkelijker, zijn ze niet langer zo alleen in de maatschappij en zijn de moeilijkheden bij het regelen van zaken aanzienlijk verminderd. Daarom levert het voor hen echt tastbare voordelen op om naar de kerk te komen en in God te geloven. Zelfs als ze naar de dokter gaan, zullen de broeders en zusters kennissen in het ziekenhuis voor hen inschakelen; ze kunnen via hen de beste deals krijgen bij aankopen, en zelfs huizen kopen voor een vriendenprijs. Met de hulp van de broeders en zusters in de kerk worden al deze problemen opgelost. Zij hebben het gevoel: ‘In god geloven is geweldig! Een baan vinden, zaken regelen en aankopen doen, het is nu allemaal gemakkelijk! Wanneer ik iets nodig heb, hoef ik maar te bellen of een bericht naar de groep te sturen, en iedereen bundelt de krachten om een helpende hand te bieden. Er zijn zoveel aardige mensen in de kerk; wat is het regelen van zaken toch gemakkelijk! Het was niet gemakkelijk om een steunpilaar te vinden, dus ik zal de kerk onder geen beding verlaten. Maar de bijeenkomsten in gods huis gaan altijd over het lezen van gods woorden en het communiceren over de waarheid, en dat maakt me ongemakkelijk en brengt me in tweestrijd. Ik wil gods woorden niet eten en drinken, en telkens als ik communicatie over de waarheid hoor, ben ik daar afkerig van. Maar als ik niet luister, gaat dat niet – ik kan hen niet verlaten. Ze helpen me zozeer. Als ik weiger te luisteren, voel ik me opgelaten, en het zou ook gênant zijn om te zeggen dat ik niet meer geloof, dus moet ik maar gewoon meepraten en vriendelijke dingen zeggen.’ In hun hart willen ze eigenlijk niet geloven, maar kunnen ze dit gevoel alleen maar wegstoppen. Sommige mensen zeggen: “U ziet alleen dat ze de broeders en zusters altijd vragen om zaken af te handelen en dat ze heel blij zijn als de broeders en zusters helpen – kunt U alleen hieruit afleiden dat hun doel om in God te geloven het vinden van een steunpilaar is?” Bekijk afgezien van deze uitingen of ze doorgaans Gods woorden lezen en over de waarheid communiceren, of ze hun plicht kunnen vervullen en enige echte verandering kunnen doormaken; hierdoor weet je of ze oprecht in God geloven. Degenen die een steunpilaar zoeken, geloven in God alleen maar om de kerk en de broeders en zusters te gebruiken om zaken voor hen te regelen en de moeilijkheden in hun leven op te lossen. Maar ze hebben het nooit over het vervullen van hun plicht, noch eten en drinken ze Gods woorden of communiceren erover. Zodra ze horen over een handige manier om iets voor elkaar te krijgen, worden ze zeer opgewonden; ze beginnen onophoudelijk te ratelen en kunnen niet eens onderbroken worden. Maar als het gaat om het vervullen van de plicht of om eerlijk zijn en niet liegen of anderen bedriegen, verstommen ze. Ze zijn in hun hart niet in deze dingen geïnteresseerd – hoe gepassioneerd je ook spreekt, ze geven geen reactie en gaan er niet op in; ze proberen je zelfs voortdurend te onderbreken en het onderwerp te sturen naar iets waar zij in geïnteresseerd zijn. Ze breken zich het hoofd om manieren te bedenken om de broeders en zusters dingen voor hen te laten doen en zich voor hen te laten inspannen, en willen de broeders en zusters geen enkele gelegenheid geven om het vervullen van de plicht of het zich inzetten voor God te noemen. Als iemand hen voorstelt om hun plichten te doen en zich in te zetten voor God, vinden ze snel een eigen dringende kwestie om in ruil aan te bieden; terwijl de broeders en zusters deze zaak voor hen regelen, spannen zij zich met tegenzin wat in voor Gods huis, waarmee ze maar net aan het verzoek van de broeders en zusters voldoen, en zodra hun persoonlijke zaak is afgehandeld, worden ze afstandelijk tegenover de broeders en zusters. Om het contact met de kerk te onderhouden, om deze steunpilaar die de kerk is en deze helpers die de broeders en zusters zijn niet te verliezen, onderhouden ze nauw contact met iedereen die nuttig voor hen is, proberen ze bij mensen in de gunst te komen door vaak bezorgd naar hen te informeren, en spreken ze attente maar onoprechte woorden om de relaties te onderhouden. Ze praten erover hoezeer ze in het bestaan van God geloven, hoezeer God hen zegent, hoeveel genade God hun geeft, en dat ze vaak tranen vergieten, zich bij God in de schuld voelen staan en Zijn liefde willen terugbetalen – dit dient om de broeders en zusters te bedriegen en hun hulp te verkrijgen. Zodra iemand niet langer de moeite waard is om uit te buiten, blokkeren en verwijderen ze onmiddellijk diens contactgegevens. Ze doen er alles aan om in de gunst te komen bij, tegemoet te komen aan en toenadering te zoeken tot degenen die het meest voordelig voor hen zijn, degenen die het meest de moeite waard zijn om uit te buiten. Wat betreft degenen die niet de moeite waard zijn om uit te buiten, degenen die, net als zij, geen invloed of status in de maatschappij hebben en zich ook onderaan de maatschappelijke ladder bevinden zonder iemand om op te steunen, hen keuren ze geen blik waardig. Ze gaan uitsluitend om met degenen die de moeite waard zijn om uit te buiten en die connecties hebben in de maatschappij, degenen die zij als capabel beschouwen. Ze kunnen zich alleen inspannen en ontberingen doorstaan voor de kerk wanneer ze iets van de kerk of de broeders en zusters nodig hebben. Eigenlijk zijn de niet-gelovige uitingen van dit soort mensen zeer duidelijk. Thuis lezen ze nooit Gods woorden, bidden ze nooit tot God als er geen moeilijkheden zijn, en nemen ze met grote tegenzin deel aan het kerkleven. Ze vragen niet om plichten te doen en nemen niet het initiatief om zich bij het kerkwerk te betrekken; in het bijzonder nemen ze nooit actief deel aan gevaarlijk werk. Zelfs als ze ermee instemmen, tonen ze groot ongeduld, en alleen als ze worden geroepen of uitgenodigd, spannen ze zich met tegenzin een beetje in. Dit zijn de uitingen van niet-gelovigen. Ze lezen Gods woorden niet, vervullen geen plicht – en hoewel ze met tegenzin deelnemen aan het kerkleven, is dat om de gemeenschap van de broeders en zusters in de kerk, een sterke steunpilaar voor hen, niet te verliezen. Ze onderhouden relaties met deze mensen louter om het voor hen gemakkelijker te maken om in de toekomst zaken te regelen. Zodra zulke mensen een vaste voet in de maatschappij hebben gekregen en een plek hebben om zich te vestigen en hun leven te beginnen, en zodra ze het in de wereld gemaakt hebben en invloed en vooruitzichten op een schitterende toekomst hebben verworven, zullen ze snel en zonder aarzelen de kerk verlaten, de banden met de broeders en zusters verbreken en niets meer van zich laten horen. Als er een potentiële ontvanger van het evangelie is met wie zij een goede relatie hebben en je wilt contact met hen opnemen om het evangelie aan die persoon te prediken, zul je hen niet kunnen bereiken. Ze verbreken niet alleen de banden met de kerk, maar beëindigen ook vriendschappen met bepaalde individuen. Hebben ze zichzelf dan al niet verraden als niet-gelovigen? (Ja.) Dus hoe moet de kerk met zulke mensen omgaan? (Hen verwijderen.) Moeten we hun een kans geven, begrip tonen voor hun zwakheid en voor de moeilijkheden in hun leven, en hen meer ondersteunen en helpen zodat ze kunnen gaan geloven dat God bestaat, geïnteresseerd raken in de waarheid en zich oprecht voor God inzetten? Moet dit werk worden gedaan? (Nee.) Waarom niet? (Omdat deze mensen hier helemaal niet zijn om in God te geloven.) Precies, ze zijn niet gekomen om in God te geloven; hun doel is heel duidelijk – ze zijn hier om een steunpilaar te vinden. Kan het communiceren over de waarheid met zulke mensen dus enig resultaat opleveren? (Nee.) Ze zullen het niet tot zich nemen; ze hechten er geen waarde aan, hebben het niet nodig en zijn er niet in geïnteresseerd.

Hoe moeten we degenen omschrijven die in God geloven alleen maar om een steunpilaar te vinden? Het is heel treffend om hen te omschrijven als mensen die hun eigen belangen boven alles stellen. Zolang ze zien dat iemand nuttig en voordelig voor hen is, zullen ze alles doen wat die persoon vraagt; ze zullen zelfs elk bevel opvolgen dat die persoon geeft. Ze stellen hun eigen belangen boven alles; zolang iets hun belangen dient, is het goed. Als je hun vertelt dat geloven in God zegeningen en voordelen zal brengen, zullen ze beslist in Hem geloven en alles doen wat je hun vraagt. Zolang je vermogen om zaken in de maatschappij te regelen aan hun behoeften voldoet en hen in staat stelt te profiteren, zullen ze beslist met je omgaan. Hun omgang met je betekent echter niet dat ze werkelijk in God kunnen geloven, noch dat ze zich oprecht voor God zullen inzetten zoals jij dat doet. Zelfs als ze goed met je kunnen opschieten en jullie een bijzonder goede relatie hebben, betekent dat niet noodzakelijkerwijs dat jullie dezelfde taal spreken, hetzelfde pad volgen of dezelfde doelen nastreven. Daarom moeten jullie je niet door zulke mensen laten misleiden. Deze mensen zijn glad en hebben tactieken voor de omgang met andere mensen. Hun doel om in God te geloven is het vinden van een steunpilaar, niet het nastreven van de waarheid en het verwerven van redding. Dit toont aan hoe laagstaand en duister hun karakter is! Ze komen naar de kerk om mensen te vinden die ze kunnen uitbuiten, en smeden plannen om voor zichzelf diverse voordelen te verkrijgen. Betekent dit niet dat zulke mensen in staat zijn om gewetenloos te handelen en allerlei schaamteloze dingen te doen? (Ja.) Alleen al uit het feit dat hun doel om in God te geloven het vinden van een steunpilaar en het veiligstellen van een bestaan is, blijkt duidelijk dat deze mensen niet deugen, en dat ze laag van karakter, egoïstisch, verachtelijk en laaghartig zijn, en in grote duisternis leven. Daarom is het principe van de kerk om hen aan te pakken eveneens hen te onderscheiden en hen vervolgens te verwijderen of te verdrijven. Zodra jullie onderscheiden dat zij geen ware gelovigen zijn, dat ze naar de kerk zijn gekomen op zoek naar een uitweg en om te profiteren, en de broeders en zusters willen uitbuiten zodat zij zaken voor hen regelen en diensten aan hen verlenen, dan, in zulke gevallen, moeten leiders en werkers en de broeders en zusters de situatie tijdig en op de juiste wijze aanpakken. Zonder de veiligheid van de kerk of de broeders en zusters in gevaar te brengen, moeten ze zo snel mogelijk worden verwijderd of verdreven. Het mag hun niet worden toegestaan om onder de broeders en zusters te blijven rondsluipen. Zij komen niet in aanmerking voor Gods redding. Wanneer zulke mensen zich in jullie midden schuilhouden, houden ze iedereen voortdurend met een begerig en waakzaam oog in de gaten om te zien wie de moeite waard is om uit te buiten. Ze zijn altijd aan het berekenen of er in de kerk mensen zijn die ze kunnen gebruiken – wie familieleden in een ziekenhuis heeft werken, wie weet hoe je ziekten moet behandelen of geheime remedies kent, wie groothandelsprijzen in winkels kan krijgen, de familie van welke broeder een autobedrijf heeft, wie huizen tegen een vriendenprijs kan krijgen – deze zaken onderzoeken ze specifiek. Deze mensen zijn nauwgezet in hun berekeningen! Ze berekenen zelfs kleine zaken, en ze willen ook plannen beramen tegen de broeders en zusters, en complotten smeden om van hen te profiteren. Ze onderzoeken ieders familieachtergrond en houden iedereen binnen het bereik van hun plannen en complotten. Kunnen jullie gemoedsrust hebben in de omgang met zulke mensen? (Nee.) Wat moet er worden gedaan als er geen vrede is? Jullie moeten op je hoede zijn voor zulke mensen. Deze mensen geloven in God met bijbedoelingen; ze zijn hier niet om de waarheid of redding na te streven, maar om een steunpilaar, levensonderhoud en een uitweg voor zichzelf te vinden. Zulke mensen zijn bijzonder egoïstisch, verachtelijk en verraderlijk. Ze vervullen geen enkele plicht en zetten zich niet in voor God. Wanneer de kerk hen ergens voor nodig heeft, zijn ze nergens te bekennen, maar ze verschijnen weer zodra de zaak voorbij is. Deze mensen weten alleen hoe ze moeten profiteren, en het heeft geen zin hen in de kerk te laten blijven; er moeten verschillende methoden worden aangewend om hen zo snel mogelijk weg te zuiveren. Sommige mensen zeggen: “Zijn er echt verschillende methoden nodig om één persoon aan te pakken?” De kerk heeft allerlei soorten mensen; velen van hen geloven in God alleen maar om een steunpilaar en een uitweg te vinden, om zegeningen te verkrijgen of om rampen te vermijden. Alleen de ernst van deze motieven varieert; sommige mensen vertonen het ene soort gedrag, terwijl anderen een ander soort vertonen. Daarom moeten verschillende mensen verschillend worden behandeld; alleen dit strookt met de principes. Wat betreft deze niet-gelovigen die op zoek zijn naar een steunpilaar, zij moeten tijdig worden weggezuiverd. Laat hen niet op de kerk teren. Zij vragen de broeders en zusters om zaken voor hen te regelen – aangezien het eigenlijk maar een kleine moeite is om hen te helpen zaken te regelen, waarom zou hun dan zelfs dit kleine beetje hulp niet worden verleend? Het eerste punt is dat deze mensen, en dat is cruciaal, geen ware gelovigen zijn; het zijn door en door niet-gelovigen. Het tweede punt is dat deze mensen niet kunnen veranderen van niet-gelovigen in ware gelovigen. Zij zijn niet degenen die God heeft voorbestemd en uitverkoren; zij zijn niet het voorwerp van Zijn redding – het zijn eerder kwaaddoeners die de kerk hebben geïnfiltreerd. Het derde punt is dat deze mensen overal in de kerk rondrennen en altijd de hulp van de broeders en zusters inroepen, hoe groot het probleem ook is waar ze mee te maken hebben, wat de broeders en zusters onmerkbaar lastigvalt en tegelijkertijd een ernstig negatieve sfeer in de kerk creëert die voor iedereen schadelijk is. Daarom is het het beste om deze duivels die alleen in God geloven om een steunpilaar te vinden, zo snel mogelijk weg te zuiveren. Als jullie hen nog niet hebben geïdentificeerd of nog niet hebben gezien dat ze dit type persoon zijn, kunnen jullie hen behouden ter observatie. Zodra jullie onderscheiden en doorzien dat zij behoren tot de diverse kwaadaardige mensen die Gods huis moet verwijderen, aarzel dan niet en toon hun geen enkele hoffelijkheid. Nadat jullie het met iedereen hebben besproken en tot een consensus zijn gekomen, kunnen jullie hen verwijderen. Als de leiders en werkers in de kerk deze zaak negeren, hebben jullie, zolang de meerderheid van de broeders en zusters bevestigt dat zij het type zijn dat alleen in God gelooft om een steunpilaar en een uitweg te vinden, het recht hen rechtstreeks te verwijderen zonder via valse leiders te gaan. Zo handelen is correct en strookt volledig met de waarheidsprincipes. Het is jullie recht, jullie verplichting, jullie verantwoordelijkheid; het is voor jullie eigen bescherming. Natuurlijk hebben wij, wanneer de broeders en zusters die ware gelovigen zijn moeilijkheden ondervinden, de verantwoordelijkheid en de verplichting om ons uiterste best te doen om hen naar ons beste vermogen te helpen, hetzij met liefdevolle hulp en ondersteuning, hetzij met materiële bijstand. Dit is de liefde onder broeders en zusters, de liefde van degenen die in God geloven. Wij hebben echter geen verantwoordelijkheid of verplichting om niet-gelovigen te helpen, omdat zij geen broeders en zusters zijn en deze genade of dergelijke hulp niet verdienen. Dit is het behandelen van mensen volgens principes. Onze communicatie over het zevende doel om in God te geloven eindigt hier. Het is niet nodig om nog meer specifieke voorbeelden van dit soort mensen te geven. Kortom, iedereen wiens doel om in God te geloven het vinden van een steunpilaar is, is iemand die uit de kerk moet worden verwijderd of verdreven. Zodra leiders en werkers onderscheiden dat er zulke mensen in de kerk zijn, moeten ze hen tijdig verwijderen. Verwijder iedereen die jullie vinden, en sla niemand over. Als de meerderheid van de broeders en zusters al zodanig is lastiggevallen dat ze zich hulpeloos voelen en het niet langer kunnen verdragen, en de leiders en werkers hen nog steeds verdedigen door te zeggen: “Ze hebben moeilijkheden; we moeten hen helpen”, dan moet tegen zulke leiders worden gezegd: “Zij hebben helemaal geen waar geloof in God. Ze negeren iedereen die met hen over Gods woorden communiceert en weigeren hun plicht te doen als hun dat wordt opgedragen. Ze hebben nooit de intentie gehad zich voor God in te zetten, en willen alleen de broeders en zusters gebruiken om hun zaken te regelen. Wij hebben geen verantwoordelijkheid of verplichting om zulke niet-gelovigen te helpen!” Zelfs als de kerkleider het niet goedkeurt, hebben jullie het recht om je aan te sluiten bij de meerderheid om hen uit de kerk te verwijderen. Als de kerkleider op dat moment nog steeds niet akkoord gaat, meld de zaak dan hogerop; isoleer de leider en laat hem nadenken. Jullie kunnen zijn leiderschap weer aanvaarden zodra hij akkoord gaat. Als hij blijft weigeren, kunnen jullie hem afzetten en een nieuwe leider kiezen. Dit is het zevende doel om in God te geloven: een steunpilaar vinden.