Punt acht: Rapporteer tijdig de in het werk ondervonden verwarringen en moeilijkheden, en zoek naar manieren om deze op te lossen (deel 1)

Leiders en werkers moeten moeilijkheden tijdig identificeren en oplossen

Vandaag communiceren we over de achtste verantwoordelijkheid van leiders en werkers: ‘Rapporteer tijdig de in het werk ondervonden verwarringen en moeilijkheden, en zoek naar manieren om deze op te lossen.’ We zullen de diverse manifestaties van valse leiders met betrekking tot deze verantwoordelijkheid blootleggen. Rapporteer tijdig de in het werk ondervonden verwarringen en moeilijkheden, en zoek naar manieren om deze op te lossen – is dat niet een onderdeel van het werk en de plichten van leiders en werkers? (Ja.) Leiders en werkers zullen in hun werk onvermijdelijk met enkele netelige kwesties worden geconfronteerd, of moeilijkheden ondervinden die buiten de reikwijdte van het kerkelijke werk vallen, of speciale gevallen tegenkomen die geen betrekking hebben op de waarheidsprincipes, en niet weten hoe ze met deze situaties moeten omgaan. Of, omdat ze een pover kaliber hebben en daardoor niet in staat zijn om de principes accuraat te vatten, ondervinden ze onvermijdelijk verwarring en moeilijkheden die niet gemakkelijk op te lossen zijn. Deze verwarring en moeilijkheden kunnen betrekking hebben op kwesties van personeelsinzet, werkgerelateerde kwesties, problemen die voortkomen uit de externe omgeving, kwesties betreffende de ingang in het leven van mensen, hinder en verstoringen veroorzaakt door kwaadaardige mensen, evenals kwesties van het verwijderen of verdrijven van mensen, enzovoort. Voor al deze kwesties heeft Gods huis specifieke vereisten en regels, of er zijn enkele mondelinge instructies. Buiten deze specifieke regels zijn er onvermijdelijk enkele onvermelde speciale gevallen. Wat deze speciale gevallen betreft, kunnen sommige leiders ze aanpakken door zich te houden aan de principes die door Gods huis worden vereist, zoals het beschermen van de belangen van Gods huis, het waarborgen van de veiligheid van de broeders en zusters, en het handhaven van de soepele voortgang van het werk van de kerk – en bovendien doen ze dat heel goed – terwijl sommige leiders daarin falen. Wat moet er worden gedaan met de problemen die niet kunnen worden aangepakt? Sommige leiders en werkers werken op een verwarde manier, zijn niet in staat om problemen te identificeren, en zelfs als ze dat wel doen, kunnen ze die niet oplossen. Ze handelen het slechts plichtmatig af zonder bij de Boven naar oplossingen te zoeken, en zeggen eenvoudigweg tegen de broeders en zusters: “Los het zelf maar op; vertrouw op God en zie op God voor oplossingen”, waarna ze de zaak als afgedaan beschouwen. Hoeveel kwesties zich ook opstapelen, ze kunnen die zelf niet oplossen, maar toch rapporteren ze het niet naar boven of zoeken ze geen manier om ze op te lossen, mogelijk uit angst dat de Boven hen zal doorzien en ze gezichtsverlies zullen lijden. Er zijn ook enkele leiders en werkers die nooit problemen aan de Boven rapporteren, en Ik weet niet waarom. Naar boven rapporteren betekent niet noodzakelijkerwijs direct aan de Boven; men kan zeker eerst rapporteren aan de leiders van een district of regio. En als zij het niet kunnen oplossen, dan kun je leiders en werkers vragen om het direct aan de Boven te rapporteren. Als je een leider of werker vraagt om een zaak aan de Boven te rapporteren en je de situatie hebt verduidelijkt, kan hij de zaak dan gewoon achterhouden en negeren? Zulke mensen zijn zeldzaam. Zelfs als er inderdaad zulke leiders zijn, kun je de zaak nog steeds verduidelijken bij andere leiders en werkers om de persoon te ontmaskeren die de kwestie achterhoudt en niet rapporteert. Als deze andere leiders en werkers de zaak nog steeds niet rapporteren, is er een laatste redmiddel: je kunt direct schrijven naar de website van Gods huis om het te laten doorsturen naar de Boven, en zo verzekeren dat de kwestie aan de Boven wordt gerapporteerd. Dit komt doordat de Boven al meerdere malen dergelijke brieven heeft behandeld en vervolgens de leiders en werkers rechtstreeks de zaak heeft laten afhandelen. In feite zijn er meerdere wegen om een kwestie naar boven te rapporteren; het is gemakkelijk in de praktijk te brengen, het hangt er alleen van af of de persoon het probleem werkelijk wil oplossen. Zelfs als je een bepaalde leider of werker niet vertrouwt, zou je nog steeds moeten geloven dat God rechtvaardig is en dat de Boven handelt volgens de waarheidsprincipes. Als je geen waar geloof in God hebt en niet gelooft dat de waarheid heerst in het huis van God, dan kun je niets bereiken. Veel mensen begrijpen de waarheid niet; ze geloven niet dat de waarheid heerst in het huis van God en ze hebben geen Godvrezend hart. Ze denken altijd dat de functionarissen van de wereld elkaar allemaal de hand boven het hoofd houden en dat het in Gods huis wel hetzelfde zal zijn. Ze geloven niet dat God de waarheid en rechtvaardigheid is. Daarom kan zo iemand een niet-gelovige worden genoemd. Een minderheid van de mensen is echter in staat om daadwerkelijke problemen te rapporteren. Zulke mensen kunnen mensen worden genoemd die de belangen van Gods huis beschermen; het zijn verantwoordelijke mensen. Sommige leiders en werkers laten niet alleen na om ernstige problemen op te lossen wanneer ze die ontdekken; ze rapporteren die ook niet naar boven. Ze beginnen de ernst van de kwestie pas te voelen wanneer de Boven de kwestie onderzoekt. Dit zorgt voor vertraging. Daarom, of je nu een gewone broeder of zuster bent, of een leider of een werker, telkens wanneer je een kwestie tegenkomt die je niet kunt oplossen en die betrekking heeft op de grotere werkprincipes, zou je die tijdig naar boven moeten rapporteren en een oplossing moeten zoeken. Als je verwarring of moeilijkheden ondervindt, maar ze niet oplost, zal bepaald werk niet kunnen vorderen; het zal opzij moeten worden geschoven en gestopt. Dit beïnvloedt de voortgang van het werk van de kerk. Daarom, wanneer zulke problemen opkomen die de voortgang van het werk direct kunnen beïnvloeden, moeten ze tijdig worden ontdekt en opgelost. Als een probleem niet gemakkelijk op te lossen is, moet je mensen zoeken die de waarheid begrijpen en mensen met expertise op dat gebied, om dan met hen samen te zitten en het probleem te onderzoeken en op te lossen. Problemen van dit soort kunnen niet worden uitgesteld! Elke dag dat je het oplossen ervan uitstelt, is een dag vertraging in de voortgang van het werk. Het belemmert niet de zaken van één persoon; het beïnvloedt het werk van de kerk en ook hoe Gods uitverkoren volk zijn plichten vervult. Daarom, wanneer je verwarring of moeilijkheden van dit soort ondervindt, moet die tijdig worden opgelost en kan die niet worden uitgesteld. Als je het werkelijk niet kunt oplossen, rapporteer het dan snel aan de Boven. Zij zullen direct naar voren komen om het op te lossen, of je de weg wijzen. Als een leider of werker niet in staat is om problemen van dit soort aan te pakken en het probleem laat liggen in plaats van het aan de Boven te rapporteren en een oplossing bij hen te zoeken, dan zijn zulke leiders blind; ze zijn hersendood en ze zijn waardeloos. Ze zouden uit hun functie moeten worden ontheven. Als ze niet uit hun functie worden ontheven, zal het werk van de kerk niet vooruit kunnen gaan; het zal in hun handen te gronde gaan. Daarom moet dit onmiddellijk worden aangepakt.

Filmproductiewerk is ook een belangrijk werkitem van Gods huis. Filmproductieteams komen vaak een probleem tegen waarbij iedereen geschillen heeft over het script. De regisseur vindt bijvoorbeeld dat het script afwijkt of verschilt van het echte leven en onrealistisch zou aanvoelen wanneer het wordt gefilmd, en wil daarom veranderingen aanbrengen. De scriptschrijver is het daar echter pertinent mee oneens, vindt dat het script logisch is geschreven en eist dat de regisseur volgens het script filmt. De acteurs hebben ook hun eigen bezwaren en zijn het oneens met zowel de scriptschrijver als de regisseur. Een acteur zegt: “Als de regisseur erop staat om het op die manier te filmen, speel ik niet!” De scriptschrijver zegt: “Als de regisseur het script verandert, dan zijn jullie allemaal verantwoordelijk wanneer er problemen ontstaan!” De regisseur zegt: “Als ik het moet filmen zoals het script voorschrijft en er fouten optreden, zal Gods huis mij ter verantwoording roepen. Als je wilt dat ik film, moet het gebeuren op basis van mijn eigen idee; als dat niet zo is, dan doe ik het niet.” Nu zitten alle drie de partijen in een impasse, toch? Het werk kan duidelijk niet doorgaan. Is dit geen verwarring die is ontstaan? Dus, wie heeft er eigenlijk gelijk? Iedereen heeft zijn eigen theorieën, zijn eigen argumenten, en niemand is bereid om een compromis te sluiten. Wat lijdt daardoor schade, nu de drie partijen in zo’n impasse verkeren? (Het werk van Gods huis.) Het werk van Gods huis wordt belemmerd en lijdt schade. Hebben jullie je ongerust en bezorgd gevoeld toen jullie met zulke situaties werden geconfronteerd? Zo niet, dan bewijst dat dat jullie er niet echt je hart in hebben gelegd. Wanneer zulke verwarring en impasses ontstaan, worden sommige mensen zo ongerust dat ze niet kunnen eten of slapen, en denken: ‘Wat moet er gebeuren? Zo ruziën en weigeren toe te geven leidt nergens toe. Beïnvloedt dit niet de voortgang van het filmen? Het heeft al een vertraging van meerdere dagen veroorzaakt en kan onder geen beding langer worden uitgesteld. Hoe kunnen we dit probleem oplossen om ervoor te zorgen dat de opnames soepel verlopen en het werk niet wordt vertraagd? Tot wie moeten we ons wenden om dit probleem op te lossen?’ Als je een hart hebt, zou je oplossingen moeten zoeken bij de leiders, en als de leiders het niet kunnen oplossen, zou je het snel aan de Boven moeten rapporteren. Als je werkelijk Gods bedoelingen in acht neemt, zou je er alles aan moeten doen om het probleem zo snel mogelijk op te lossen; dat is het meest cruciale. En als je je geen zorgen maakt? Dan overpeins je het misschien en denkt: ‘Zij hebben het mis. Ik blijf bij mijn standpunt – ik betwijfel of ze me iets kunnen maken. Ik eet wat en doe dan een dutje, er is vanmiddag toch niets te doen.’ Je benen worden zwaar, je hoofd wordt duizelig, je hart verliest zijn kracht en je wordt lusteloos. Er is een stapel moeilijkheden, maar je bent laks en lusteloos, dus is er geen manier om het probleem op te lossen. Waarom niet? Omdat het je aan de gedrevenheid en de wens ontbreekt om het op te lossen, dus kun je geen oplossing bedenken. Je denkt bij jezelf: ‘Het komt niet vaak voor dat er moeilijkheden ontstaan en het werk stilvalt. Ik grijp deze kans om een paar dagen uit te rusten en wat te ontspannen. Waarom zou ik de hele tijd zo moe zijn? Als ik nu een pauze neem, kan niemand er iets van zeggen. Ik ben tenslotte niet aan het luieren of onverantwoordelijk ten opzichte van mijn werk. Ik wil verantwoordelijk zijn, maar dit struikelblok staat ons in de weg – wie gaat dat oplossen? Hoe kunnen we filmen zonder dat op te lossen? Als er moeilijkheden zijn die ons verhinderen te filmen, moeten we dan niet gewoon een pauze nemen?’ Als je voor zo’n groot probleem staat, wat zijn dan de gevolgen als het niet tijdig wordt opgelost? Als er steeds problemen opduiken en geen enkel probleem kan worden opgelost, kan het werk dan nog vooruitgang boeken? Dit zal tot aanzienlijke vertragingen leiden. De voortgang van het werk kan alleen vooruit, niet achteruit; aangezien je weet dat dit probleem moeilijkheden oplevert, stel niet langer uit, maar los het snel op. Zodra dit probleem is opgelost, haast je dan om het volgende op te lossen wanneer het zich voordoet, en streef ernaar om geen tijd te verspillen, zodat het werk vlot verloopt en volgens schema wordt voltooid. Hoe klinkt dat? (Goed.) Wie zijn hart erin legt benadert verwarring en moeilijkheden met deze houding. Zo iemand verspilt geen tijd, verzint geen excuses voor zichzelf en begeert geen vleselijke gemakken. Wie zijn hart er niet in legt, daarentegen, zoekt mazen in de wet, verzint excuses, grijpt elke gelegenheid aan om pauze te nemen, doet alles in een gezapig tempo en zonder gevoel van urgentie of ongerustheid, en mist elke vorm van vastberadenheid om te lijden of een prijs te betalen. En wat gebeurt er dan uiteindelijk? Zodra ze met verwarring of een moeilijkheid worden geconfronteerd, zitten ze met z’n allen dagenlang muurvast. Noch de regisseurs, noch de acteurs, noch de scriptschrijvers rapporteren de kwestie. Leiders zijn ondertussen blind en niet in staat om het als een probleem te herkennen; zelfs als ze het wel als een probleem herkennen, maar het zelf niet kunnen oplossen, rapporteren ze het niet naar boven. Tegen de tijd dat het van niveau naar niveau aan de Boven is gerapporteerd, zijn er tien dagen of een halve maand verstreken. Wat is er gedurende deze tien dagen tot een halve maand gedaan? Was er iemand die zijn plicht vervulde? Nee, ze verbeuzelden hun tijd met eten, drinken en feestvieren! Zijn dat niet gewoon klaplopers? Al die supervisors die niet tijdig oplossingen kunnen zoeken voor de verwarring en moeilijkheden die in hun werk worden ondervonden, zijn louter klaplopers die de dagen doelloos doorbrengen. Zulke mensen worden kortweg ‘leeglopers’ genoemd. Waarom ‘leeglopers’? Omdat deze mensen hun plichten niet benaderen met een houding van ernst, verantwoordelijkheid, nauwgezetheid of positiviteit, maar veeleer plichtmatig zijn, negatief zijn en de kantjes ervan aflopen, en alleen maar hopen dat er een moeilijkheid of impasse ontstaat, zodat ze een excuus hebben om de tent te sluiten en het werk neer te leggen.

Leiders en werkers moeten niet alleen tijdig de verwarring en moeilijkheden die in het werk worden ondervonden oplossen, maar deze kwesties ook tijdig opsporen en identificeren. Waarom moet dit gebeuren? Er is maar één doel: het werk van God en het werk van Gods huis beschermen, en ervoor zorgen dat elk werkitem vlot vordert en met succes wordt voltooid binnen de normale werktermijn. Welke kwesties moeten worden opgelost om ervoor te zorgen dat het werk vlot vordert? Ten eerste is het essentieel om alle struikelblokken of hindernissen die het werk van de kerk verstoren, grondig te verwijderen, en om niet-gelovigen en kwaadaardige mensen in te perken om te voorkomen dat ze problemen veroorzaken. Daarnaast moeten de supervisors van elk werkitem en de broeders en zusters worden begeleid om de waarheid te begrijpen en een pad voor de praktijk te vinden, en om te leren harmonieus samen te werken en toezicht op elkaar te houden. Alleen op deze manier kan de voltooiing van het werk worden gegarandeerd. Ongeacht de moeilijkheden of verwarring waarmee men wordt geconfronteerd, als leiders en supervisors die niet kunnen oplossen, moeten ze de kwesties snel aan de Boven rapporteren en oplossingen zoeken. Leiders en supervisors moeten, ongeacht het werk dat ze doen, prioriteit geven aan het oplossen van problemen, waarbij ze zowel technische problemen en principiële kwesties met betrekking tot het werk aanpakken, als de diverse moeilijkheden die mensen ondervinden bij hun ingang in het leven. Als je verwarring en moeilijkheden niet kunt oplossen, zul je je werk niet goed kunnen doen. Daarom, wanneer je ongebruikelijke moeilijkheden of verwarring ondervindt die je niet kunt oplossen, zou je die tijdig aan de Boven moeten rapporteren. Verspil geen tijd, want een vertraging van drie tot vijf dagen kan verliezen voor het werk veroorzaken, en als het werk een halve maand of een maand wordt vertraagd, zullen de verliezen te groot zijn. Bovendien moet, ongeacht de kwestie, alles worden aangepakt op basis van de waarheidsprincipes. Gebruik in geen geval filosofieën voor wereldlijke betrekkingen om problemen op te lossen. Bagatelliseer grote problemen niet en doe kleine problemen niet af als onbelangrijk, of geef niet alleen beide betrokken partijen een veeg uit de pan om ze vervolgens met iets zoets te paaien, en probeer niet altijd te onderhandelen en hen te paaien uit angst dat de kwesties escaleren. Dit leidt ertoe dat problemen niet fundamenteel worden opgelost, wat slepende kwesties achterlaat. Is dat niet een manier om de boel te sussen? Als je het gevoel hebt dat je alle menselijke oplossingen voor een probleem hebt uitgeput en het werkelijk niet kan worden opgelost, en je de principes voor technische kwesties binnen het werk totaal niet kunt vinden, dan zou je deze kwesties snel aan de Boven moeten rapporteren en oplossingen moeten zoeken, zonder te wachten of uit te stellen. Elk probleem dat niet kan worden opgelost, moet tijdig aan de Boven worden gerapporteerd om een oplossing te zoeken. Hoe klinkt dit principe je in de oren? (Goed.)

Komen het filmproductieteam en het scriptschrijversteam vaak in een impasse terecht over opnamekwesties? Ieder heeft zijn eigen redenering en ze kunnen geen consensus bereiken, en zijn altijd in woordentwisten verwikkeld. Kunnen leiders deze kwesties oplossen wanneer ze zich voordoen? (Soms wel.) Hebben jullie ooit een situatie meegemaakt waarin een leider enkele problemen oploste door middel van communicatie, en het volkomen redelijk en theoretisch steekhoudend klonk, maar jullie nog steeds niet zeker wisten of het in overeenstemming was met de vereisten van Gods huis of de waarheidsprincipes? (Ja.) Hoe hebben jullie zulke situaties aangepakt? (Soms zochten we het bij de Boven.) Dat is de juiste aanpak. Hebben jullie ooit een situatie meegemaakt waarin jullie besloten om een kwestie niet na te vragen omdat jullie zagen dat de broeder Boven het nogal druk had? Jullie dachten dat het wel goed zat zolang de zaak theoretisch klopte, en besloten daarom om eerst te gaan filmen, ongeacht of het in overeenstemming was met de waarheid? (We hadden hier in het verleden ernstige problemen mee. Het leidde ertoe dat we dingen opnieuw moesten doen en veroorzaakte hinder en verstoringen in het werk.) Die situatie is ernstig! Veel van de problemen die de filmproductieteams ondervinden, zijn uiteindelijk eigenlijk de verantwoordelijkheid van het scriptschrijversteam. Bijvoorbeeld, als een film een tweeënhalf uur durende langdradige vertelling blijkt te zijn, zijn de scriptschrijvers primair verantwoordelijk. Maar hoe zit het met de verantwoordelijkheid van de regisseurs? Als het script een langdradige vertelling is, zouden regisseurs dat dan niet moeten zien? In theorie wel. Toch zijn regisseurs in zulke gevallen maanden bezig, wat veel mankracht, middelen en geld kost om de opnames af te ronden. Wat voor probleem is dat? Wat is jullie verantwoordelijkheid als regisseurs? Bij ontvangst van een script zouden jullie moeten denken: ‘Dit script is lang en behoorlijk rijk aan inhoud, maar het mist een kern, een thema; de hele structuur is zielloos. Dit script kan niet worden verfilmd; het moet worden teruggestuurd naar de scriptschrijvers zodat zij het kunnen herzien.’ Zijn jullie in staat om dit te doen? Hebben jullie ooit een script teruggestuurd? (Nee.) Is het omdat jullie de problemen niet kunnen zien, of omdat jullie bang zijn om het terug te sturen? Of zijn jullie bang dat iemand over jullie zal oordelen en zeggen: “Ze gaven je dit voltooide script en met slechts één woord wees je het af en stuurde het terug – je bent veel te arrogant, nietwaar?” Waar zijn jullie precies bang voor? Jullie zien het probleem, dus waarom sturen jullie het script niet terug naar de schrijvers? (We zijn onverantwoordelijk ten aanzien van ons filmproductiewerk.) Binnen de filmproductieteams behoren – naast de kerkleiders – de regisseurs op te treden als supervisors: zij nemen de beslissingen en hebben het laatste woord. Aangezien je de regisseur bent, behoor je de volledige verantwoordelijkheid te nemen en het script vanaf ontvangst aan een grondige beoordeling te onderwerpen. Stel dat je een script krijgt, je leest het van begin tot eind en je vindt de inhoud behoorlijk goed: het heeft een kern en een thema, de plot draait om één hoofdlijn en er lijken geen grote problemen te zijn – het ziet er goed uit, is het verfilmen waard, en dus kan het script worden geaccepteerd. Als het script echter langdradig is, het verhaal van één persoon van begin tot eind vertelt zonder focus of duidelijk thema, waardoor onduidelijk blijft wat het probeert uit te drukken, wat het bij de kijkers wil bereiken en wat de centrale gedachte en spirituele betekenis is – kortom, het komt neer op een langdradige, warrige vertelling – kan zo’n script dan worden geaccepteerd? Wat moeten de regisseurs in zo’n situatie doen? Ze moeten het script terugsturen en herzieningsvoorstellen aan de scriptschrijvers doen. Mensen van het scriptschrijversteam kunnen bezwaar maken en zeggen: “Dit is niet eerlijk! Wie zijn zij om het script dat wij hebben geschreven te beoordelen? Waarom mogen zij beslissen? Gods huis zou mensen eerlijk en redelijk moeten behandelen!” Wat moet er dan gebeuren? Als de regisseurs problemen in het script kunnen aanwijzen, moeten ze niet overhaast beslissen, maar de zaak eerst communiceren met de kerkleiders en leden van het filmproductieteam. Als iedereen, op basis van jarenlange ervaring met filmen en het begrijpen van scripts, unaniem oordeelt dat een script niet aan de norm voldoet, en meent dat de verfilming ervan niet alleen het filmproductiewerk zou vertragen, maar ook alle betrokken mankracht, middelen en geld zou verspillen, en dat niemand zo’n verantwoordelijkheid kan dragen, dan moet dit script worden teruggestuurd. Een langdradig script mag absoluut niet worden verfilmd; dit is een principe. Als iedereen hetzelfde over het script denkt, zouden de scriptschrijvers dit onvoorwaardelijk moeten aanvaarden en het script moeten herzien volgens de suggesties van het filmproductieteam. Als er nog steeds meningsverschillen zijn, kunnen leden en leiders van beide kanten samen debatteren om vast te stellen welke argumenten in overeenstemming zijn met de waarheidsprincipes. Als een impasse aanhoudt zonder dat er een conclusie wordt bereikt, moet het laatste redmiddel worden ingezet, namelijk de achtste verantwoordelijkheid van leiders en werkers waarover vandaag is gecommuniceerd: ‘Rapporteer tijdig de in het werk ondervonden verwarringen en moeilijkheden, en zoek naar manieren om deze op te lossen.’ Kwesties die in een impasse zitten en niet kunnen worden opgelost, vallen onder ‘verwarring en moeilijkheden’. Elke partij is overtuigd van haar gelijk, maar niemand hakt de knoop door. Dat getouwtrek vertroebelt de zaak: het maakt zowel de toedracht als de te volgen richting onduidelijk. Op dit punt horen leiders en werkers hun verantwoordelijkheid te nemen om deze kwesties en de verwarring die in het werk ontstaat tijdig te rapporteren en er oplossingen voor te zoeken, met als doel ze tijdig op te lossen, om te voorkomen dat de voortgang van het werk wordt belemmerd en, sterker nog, dat problemen zich opstapelen. Tijdig rapporteren en naar oplossingen zoeken voor deze kwesties – is dat geen werk doen? Is dat geen blijk van een serieuze en verantwoordelijke houding ten opzichte van werk? Is dat niet je hart leggen in het vervullen van je plicht? Is dat geen trouw? (Ja.) Dit is trouw aan je plicht.

Leiders en werkers die de leiding hebben over het werk moeten alle problemen die zich voordoen tijdig opmerken en oplossen, want alleen zo kan de soepele voortgang van het werk worden gegarandeerd. Alle leiders en werkers die geen problemen kunnen oplossen, missen de waarheidswerkelijkheid en zijn valse leiders en werkers. Iedereen die problemen ontdekt, maar nalaat ze op te lossen, en ze in plaats daarvan vermijdt of verdoezelt, is een waardeloze nietsnut die het werk alleen maar saboteert. Kwesties waarover onenigheid bestaat, moeten worden opgelost door middel van communicatie en debat. Als dit niet de juiste resultaten oplevert, maar de zaak juist nog verder vertroebelt, dan moet de hoofdleider persoonlijk de leiding nemen over de aanpak van de zaak, tijdig oplossingen en methoden voorstellen, en tegelijkertijd tijdig observeren, begrijpen en beoordelen wat de uitkomst van de situatie wordt. Wanneer er over een probleem geschillen blijven bestaan en er geen oordeel kan worden geveld, moet de kwestie snel aan de Boven worden gerapporteerd om een oplossing te zoeken, in plaats van alleen maar te proberen de boel te sussen, te wachten of uit te stellen, en al helemaal in plaats van de kwestie gewoon te negeren. Is dit hoe jullie huidige leiders en werkers het werk doen? Ze zouden de voortgang van het werk tijdig moeten opvolgen en stimuleren, en tegelijkertijd de diverse conflicten die in het werk opkomen moeten identificeren, zonder daarbij de diverse kleine kwesties over het hoofd te zien. Wanneer belangrijke problemen worden geïdentificeerd, zouden de belangrijkste leiders en werkers aanwezig moeten zijn om deel te nemen aan het oplossen ervan, en een accuraat begrip moeten krijgen van de toedracht, de reden waarom het probleem is ontstaan en de perspectieven van de betrokkenen, om zo accuraat te begrijpen wat er werkelijk aan de hand is. Tegelijkertijd zouden ze moeten deelnemen aan het communiceren, debatteren en zelfs betwisten van deze kwesties. Dit is een noodzaak; deelname is cruciaal, want het helpt je om problemen te beoordelen en op te lossen die in het werk opkomen. Als je alleen luistert zonder je ermee te bemoeien, altijd aan de zijlijn blijft staan met de armen over elkaar en je gedraagt als iemand die een les bijwoont, en denkt dat elk probleem dat in het werk opkomt jou niet aangaat en je geen enkele specifieke mening of houding over de zaak hebt, dan ben je duidelijk een valse leider. Wanneer je hierbij betrokken raakt, zul je in detail weten welke problemen er precies in het werk zijn ontstaan, wat ze heeft veroorzaakt, wie er verantwoordelijk is, waar de kern van het probleem ligt, en of het te wijten is aan eigen opvattingen en verbeeldingen van mensen of aan technische en vakinhoudelijke tekortkomingen – dit alles moet worden opgehelderd om problemen eerlijk te kunnen aanpakken en oplossen. Wanneer je aan dit werk deelneemt en ontdekt dat de problemen noch het gevolg zijn van menselijk handelen, noch opzettelijk door iemand zijn veroorzaakt, maar je het moeilijk vindt om de essentie van de kwestie aan te wijzen en niet weet hoe je die moet oplossen, terwijl beide partijen er lange tijd over twisten, of wanneer iedereen zijn hart en inspanning aan een probleem heeft gewijd, maar het nog steeds niet kan oplossen, en niet in staat is om de principes of een richting te vinden, waardoor het werk stilvalt, en je ook bang bent dat doorgaan verdere fouten, hinder en negatieve gevolgen zal veroorzaken, wat moet je dan doen? Wat leiders en werkers het meest zouden moeten doen, is niet tegenmaatregelen of oplossingen met iedereen bespreken, maar de kwestie zo snel mogelijk aan de Boven rapporteren. Leiders en werkers zouden de problemen in het werk moeten samenvatten en vastleggen en ze tijdig aan de Boven rapporteren, zonder uit te stellen, af te wachten of de mentaliteit te koesteren waarbij op geluk wordt gerekend, door te denken dat een nacht slapen misschien inspiratie of plotselinge helderheid brengt – wat een zeldzame gebeurtenis is die waarschijnlijk niet zal plaatsvinden. De beste oplossing is dus om de kwestie zo snel mogelijk aan de Boven te rapporteren en naar een oplossing te zoeken, zodat de zaak tijdig en zo snel mogelijk wordt opgelost; dát is werkelijk werk doen.

Verwarring en moeilijkheden die leiders en werkers vaak in hun werk ondervinden

I. Verwarringen

Laten we, op basis van de inhoud die we zojuist hebben besproken, samenvatten wat er precies wordt bedoeld met ‘verwarring’ en ‘moeilijkheden’. Deze twee zijn niet hetzelfde. Eerst leg Ik de term ‘verwarring’ uit. Verwarring betekent dat je een zaak niet kunt doorzien; je weet niet hoe je er een oordeel over moet vormen of haar moet onderscheiden op een manier die met de principes strookt of juist is. Zelfs als je er iets van doorziet, ben je onzeker of je zienswijze klopt, weet je niet hoe je de zaak moet aanpakken of oplossen, en kun je er moeilijk een conclusie over trekken. Kortom, je twijfelt en kunt geen beslissing nemen. Als je zelfs geen greintje van de waarheid begrijpt en niemand anders het probleem oplost, wordt het onoplosbaar. Sta je dan niet voor een zware uitdaging? Wanneer men met zulke problemen wordt geconfronteerd, zouden leiders en werkers deze aan de Boven moeten rapporteren en bij de Boven naar een oplossing moeten zoeken, zodat de kwesties sneller worden opgelost. Ondervinden jullie vaak verwarring? (Ja.) Regelmatig met verwarring geconfronteerd worden is op zichzelf een probleem. Stel, je wordt met een kwestie geconfronteerd en je weet niet wat de gepaste manier is om die aan te pakken. Iemand stelt een oplossing voor die je redelijk vindt, een ander komt met een andere oplossing die je óók redelijk vindt; als je dan niet helder ziet welke oplossing passender is, terwijl ieders mening uiteenloopt en niemand de kernoorzaak of essentie van het probleem vat, ontstaan er onvermijdelijk fouten bij de afhandeling. Om een probleem op te lossen is het dus cruciaal en belangrijk om de kernoorzaak en essentie ervan vast te stellen. Als leiders en werkers geen onderscheidingsvermogen hebben, de essentie van het probleem niet vatten en niet tot de juiste conclusie kunnen komen, moeten ze de kwestie tijdig aan de Boven rapporteren en daar een oplossing zoeken; dit is nodig en geen overdreven reactie. Onopgeloste problemen kunnen tot ernstige gevolgen leiden en het werk van de kerk schaden – dat moet goed worden beseft. Als je vol bedenkingen zit, altijd vreest dat de Boven zal doorzien hoe het werkelijk met je ware aard gesteld is, of je toegewezen plicht zal aanpassen of je zal ontheffen zodra blijkt dat je geen echt werk doet, en je daarom de kwestie niet durft te rapporteren, kan dit de voortgang gemakkelijk vertragen. Als je verwarring ondervindt die je zelf niet kunt oplossen, maar dit niet aan de Boven rapporteert, en dit ernstige gevolgen veroorzaakt waarna de Boven je ter verantwoording roept, zit je flink in de problemen. Is dat niet je eigen schuld? Wanneer men met zulke verwarring wordt geconfronteerd, als leiders en werkers niet verantwoordelijk handelen, maar louter wat doctrines verkondigen en een paar regels toepassen om de kwestie plichtmatig af te handelen, dan blijft de kwestie onopgelost, blijft alles bij het oude, en kan het werk niet vooruitgaan. Precies dat gebeurt wanneer verwarring onopgelost blijft; het veroorzaakt heel gemakkelijk vertragingen.

Wanneer er verwarring ontstaat, kunnen sommige leiders en werkers aanvoelen dat er een probleem is opgetreden, terwijl andere leiders en werkers het probleem niet kunnen ontdekken – deze laatsten hebben een buitengewoon slecht kaliber en zijn afgestompt en stompzinnig; het ontbreekt hen aan gevoeligheid voor welk probleem dan ook. Hoe groot de verwarring die zich voordoet ook is, wat ze vertonen is afgestomptheid en stompzinnigheid; ze negeren de kwestie en proberen het probleem te omzeilen – dit zijn valse leiders die geen daadwerkelijk werk verrichten. De leiders en werkers die een bepaald kaliber en werkvermogen bezitten, kunnen zich realiseren wanneer zulke situaties zich voordoen: ‘Dit is een probleem. Ik moet er aantekeningen van maken. De Boven heeft dit soort kwesties nog nooit eerder genoemd, en het is de eerste keer dat we ermee te maken krijgen, dus wat zijn precies de principes voor het aanpakken van dit type situatie? Hoe moet deze specifieke kwestie worden opgelost? Het lijkt erop dat ik wat intuïtieve gedachten heb, maar die zijn onduidelijk, en ik heb wel een zekere houding ten opzichte van zulke zaken, maar alleen een houding hebben is onvoldoende; het is cruciaal om de waarheid te zoeken om het probleem op te lossen. We moeten deze zaak naar voren brengen zodat iedereen er samen over kan communiceren en discussiëren.’ Als ze na een rondje communiceren en discussiëren nog steeds niet weten hoe ze verder moeten, zonder een nauwkeurig plan voor de praktijk om de kwestie op te lossen, en de verwarring blijft bestaan, dan moeten ze een oplossing zoeken bij de Boven. Op dat punt is het de verantwoordelijkheid van de leiders en werkers om de punten van de verwarring rond het probleem te noteren, zodat ze, wanneer het zover is, duidelijk kunnen uitleggen waar die verwarring precies uit bestaat en wat er precies moet worden gezocht. Dit is wat leiders en werkers behoren te doen.

II. Moeilijkheden

A. Wat moeilijkheden zijn

Laten we vervolgens kijken naar de term ‘moeilijkheden’. Letterlijk genomen zijn moeilijkheden ernstiger dan verwarring. Dus, waar verwijzen moeilijkheden precies naar? Wie kan het uitleggen? (God, ons begrip is dat moeilijkheden de daadwerkelijke problemen zijn die men ondervindt, die men al heeft geprobeerd op te lossen, maar nog steeds niet opgelost krijgt; deze worden als moeilijkheden beschouwd.) (Om daar nog iets aan toe te voegen: soms kan men te maken krijgen met zeer lastige, nog niet eerder voorgekomen problemen, waarbij iedereen ervaring mist, volledig verbijsterd is en geen enkel idee heeft hoe verder te gaan – dit zijn bijzonder moeilijke problemen.) Bijzonder moeilijke problemen worden moeilijkheden genoemd, toch? De eenvoudigste en meest directe uitleg van moeilijkheden is dat het problemen zijn die daadwerkelijk bestaan. Zo zijn iemands kaliber, professionele vaardigheden, lichamelijke kwalen, evenals omgevings- en tijdsfactoren, enzovoort, allemaal daadwerkelijk bestaande problemen, die moeilijkheden worden genoemd. De achtste verantwoordelijkheid van leiders en werkers waarover we nu communiceren, is echter dat ze tijdig de verwarring en moeilijkheden die ze in het werk ondervinden, moeten melden en moeten zoeken hoe die op te lossen. De moeilijkheden waarnaar hier wordt verwezen, zijn niet die breed gedefinieerde, daadwerkelijk bestaande problemen, maar bijzonder netelige kwesties die in het werk worden ondervonden en die niet kunnen worden aangepakt. Wat voor soort problemen zijn dit? Het zijn externe aangelegenheden die niet bijzonder gerelateerd zijn aan de waarheidsprincipes. Hoewel deze kwesties geen betrekking hebben op de waarheidsprincipes, zijn ze lastiger dan algemene problemen. In welk opzicht zijn ze lastiger? Ze hebben bijvoorbeeld te maken met wettelijke en overheidsvoorschriften, of betreffen ze de veiligheid van sommige mensen binnen de kerk, enzovoort. Dit zijn allemaal moeilijkheden die leiders en werkers in hun werk ondervinden. Bijvoorbeeld, bij het geloven in God in het buitenland, ongeacht in welk land men woont, moeten al het kerkelijke werk en de leefomgeving van de broeders en zusters voldoen aan de lokale overheidsvoorschriften en is inzicht in de lokale wetten en beleidslijnen noodzakelijk. Deze zaken hebben te maken met contacten met de buitenwereld en het omgaan met externe aangelegenheden; ze zijn relatief complexer dan interne personeelskwesties van de kerk. Waar schuilt de complexiteit? Het is niet zo eenvoudig als alleen maar tegen mensen in de kerk zeggen dat ze zich aan God moeten onderwerpen, gehoorzaam moeten zijn, de waarheid moeten praktiseren, trouw hun plicht moeten doen, de waarheid moeten begrijpen en zaken volgens principes moeten afhandelen – alleen dit zeggen zal de problemen niet oplossen. In plaats daarvan vereist het onder andere inzicht in elk aspect van de wetten, het beleid en de voorschriften van het land, en de lokale gewoonten en gebruiken. Bij deze externe aangelegenheden spelen veel factoren een rol, en het komt vaak voor dat er onverwachte kwesties opduiken of problemen die moeilijk aan te pakken zijn met de principes van de kerk. Het ontstaan van deze kwesties vormt moeilijkheden. Zo kunnen binnen de kerk, wanneer sommige mensen hun plichten plichtmatig vervullen, deze kwesties worden opgelost door over de waarheid te communiceren, door te snoeien, of door hulp en ondersteuning te bieden. Maar kun je deze principes en methoden ook extern toepassen om zaken af te handelen? Kan zo’n aanpak zulke problemen oplossen? (Nee.) Wat moet er dan gebeuren? Er moeten enkele wijze methoden worden ingezet om zulke kwesties aan te pakken en erop te reageren. In het proces van het omgaan met deze externe aangelegenheden heeft Gods huis ook enkele principes vastgelegd, maar hoe die ook worden uitgelegd, er blijven zich allerlei moeilijkheden voordoen. Omdat deze wereld, deze maatschappij en deze mensheid te duister en te complex zijn, en omwille van de verstoring die de kwade machten van de grote rode draak veroorzaken, zullen er zich bij het omgaan met deze externe aangelegenheden enkele onverwachte en bijkomende moeilijkheden voordoen. Wanneer deze moeilijkheden ontstaan, en jullie alleen een eenvoudig principe krijgen, dat zegt: “Onderwerp je gewoon aan Gods regelingen; alles wordt door God georkestreerd, negeer het probleem gewoon”, kan dit de kwestie dan oplossen? (Nee.) Als het probleem niet kan worden opgelost, dan worden de omgeving waarin de broeders en zusters hun plichten vervullen en hun leefomgeving verstoord, lastiggevallen en beschadigd. Leidt dit niet tot het ontstaan van moeilijkheden? Wat moet er dan gebeuren? Kan het met onstuimigheid worden aangepakt? Vanzelfsprekend niet. Sommigen zeggen: “Kunnen we het dan met juridische middelen oplossen?” Veel zaken kunnen niet door de wet worden opgelost. Kunnen juridische middelen bijvoorbeeld problemen oplossen op plaatsen waar de grote rode draak zich bemoeit en ingrijpt? De wet heeft daar geen enkel effect. Op veel plaatsen overtreft menselijke macht vaak de wet, dus verwacht niet dat je problemen kunt oplossen door op de wet te vertrouwen. Het is evenmin geschikt om ze met menselijke methoden of onstuimigheid op te lossen. Wat moeten leiders en werkers in zulke situaties doen? Kunnen degenen die alleen maar woorden en doctrines spuien deze problemen oplossen wanneer ze zich voordoen? Zijn dit niet bijzonder netelige kwesties? Denk je dat het inhuren van een advocaat en naar de rechtbank gaan om ze op te lossen zou werken? Begrijpen die mensen de waarheid? Er is geen plaats in deze wereld voor redenering; zelfs rechters in een land dat de wet hoog in het vaandel draagt handelen niet altijd volgens de wet, maar passen hun oordelen aan op basis van wie erbij betrokken is, en het ontbreekt hen aan eerlijkheid. In deze wereld, waar dan ook, vertrouwen mensen op macht en kracht om hun woorden gewicht te geven. Waar moeten wij die in God geloven dan op vertrouwen? We moeten mensen behandelen en zaken afhandelen volgens Gods woorden, volgens de waarheid. Maar kan alles voor ons in de wereld vlot verlopen als we op Gods woorden en de waarheid vertrouwen? Nee, dat kan niet; dit vereist wijsheid. Wanneer leiders en werkers met zulke kwesties te maken krijgen, deze als uiterst belangrijk beschouwen en vrezen dat een verkeerde aanpak problemen voor Gods huis en ongewenste impact of gevolgen kan veroorzaken, vormen zulke kwesties moeilijkheden voor hen. Wanneer ze worden geconfronteerd met moeilijkheden die ze niet kunnen oplossen, moeten ze die tijdig aan de Boven melden en geschikte methoden zoeken om de kwesties op te lossen; dit is wat leiders en werkers moeten doen.