Op een dag in de lente gingen wat oudere artsen en ik naar een barbecue. Onderweg herkenden enkele dorpelingen dr. Wang. Ze zagen er zo blij en dankbaar uit. Ze begroetten haar hartelijk. Toen we het eten klaarmaakten, beseften we dat we wat dingen misten. De dorpelingen waren ongelooflijk aardig. Als ze zagen dat we iets nodig hadden, boden ze ons iets van zichzelf aan. Sommige dagelijkse benodigdheden waren in die tijd schaars en dus best kostbaar. Zo was er niet veel melk. Veel mensen moesten ervoor in de rij staan. Maar de mensen van de melkfabriek kwamen het ons brengen. Dat kwam allemaal door dr. Wangs reputatie. Ik zag hoe dr. Wang haar ogen dichtkneep als ze glimlachte… en onwillekeurig benijdde ik haar en dacht: de mensen hebben echt een hoge dunk van dr. Wang. Overal waar ze komt, tonen ze haar respect en ze hoeft nergens over in te zitten. Ze hoeft haar gezicht maar te laten zien om dingen gedaan te krijgen. Maar ikzelf… ben maar een arts die niemand kent. Ik word niet zo behandeld. Ik kan alleen in haar kielzog meevaren. Maar in mijn teleurstelling keek ik naar dr. Wangs grijze haar en dacht: ik ben toch nog jong? Als ik hard studeer en van de oudere artsen leer… zal ik vroeg of laat net zo beroemd zijn en gerespecteerd worden als zij… zolang ik maar bereid ben hard te werken.

Nadat ik me maandenlang onophoudelijk had ingespannen… kon ik in mijn eentje diensten draaien en kreeg ik ook de kans om te opereren. Maar dat was pas de eerste stap. Ik moest nog steeds harder werken. En dus bestudeerde ik voortdurend medische theorieën, deed ik een praktijkexamen… en volgde ik buiten werktijd allerlei soorten bijles. Als er een noodoperatie was… of het nu onder werktijd was of niet, liet ik de kans om te opereren nooit voorbijgaan. Als ik het druk had met opereren, had ik soms erge honger… maar ik kon niet voor mijn eigen lichaam zorgen, want bij een operatie is er geen ruimte voor fouten. Soms moest ik zelfs 24 uur aan één stuk werken. Als ik klaar was met mijn werk, duizelde het me en was mijn lichaam uitgeput. Ik wilde zo graag uitrusten… maar dan herinnerde ik me hoe mijn vader altijd zei: “Geen pijn, geen winst”… en dat je hard moest werken om je doelen te bereiken. En dus spoorde ik mezelf aan om door te gaan en dwong ik mezelf om hard te blijven werken. Zodra ik ’s avonds thuiskwam, ging ik naar bed. Dan strekte ik me uit en ontspande mijn uitgeputte, pijnlijke lichaam. Als ik mijn ogen dichtdeed om te slapen… zag ik elk detail van een operatie voor me. Ik vreesde dat ik door mijn kwijnende geestelijke gesteldheid een fout zou maken tijdens een operatie. Ik dacht aan oude-collega’s die kleine fouten hadden gemaakt… en nooit meer mochten opereren. Als er iets misging, zou ik nooit succesvol zijn. Dan voelde ik me onmiddellijk gestrest, moe, bang en bezorgd. Mijn geest en lichaam waren zo moe. Soms dacht ik aan de operatie die gepland was voor de volgende dag… en hoe laat ik ook thuiskwam… ik moest de medische kennis die ik de volgende dag nodig had… herhaaldelijk nakijken en doornemen… zodat ik geen fouten zou maken. Ik was erg moe, maar dwong mezelf om door te gaan… zodat ik het op een dag zou maken: werk hard. Er is licht aan het eind van de tunnel.

Na zeven haar hard werken en doorzetten was ik eindelijk gediplomeerd arts. De woorden die toen steeds bij me opkwamen waren: het was het allemaal waard. Als ik in rang werd bevorderd, ging de prijs van mijn consulten omhoog. Ik deed alle operaties die je op het niveau van gediplomeerd arts kon doen… en mijn naam stond op de lijst van hoofdchirurgen. Mijn salaris en status gingen omhoog… terwijl mijn collega’s achterbleven. Ik voelde een geluk dat moeilijk onder woorden is te brengen… vooral in drukke straten, waar sommige mensen me herkenden. Ik kende hen niet, maar zij mij wel. Ze gaven me zelfs complimenten dat ik zo’n goede chirurg was. De bewonderende blikken van patiënten en de dingen die ze zeiden: “Ik kwam toen en toen bij u… en ik was al gauw genezen voor niet veel geld… terwijl ik bij die en die heel lang niet beter werd.” En sommige mensen zeiden: “Die en die zei dat u een goede dokter bent. Ze adviseerde me om naar u te gaan. Het is tegenwoordig erg moeilijk om bij u te komen.” Als ik die dingen hoorde, had ik een grote glimlach op mijn gezicht. Ik voelde me inwendig zo gelukkig. Mensen herinnerden zich die dingen na zo’n lange tijd en anderen kwamen zelfs bij me omdat ik zo bekend was. Opeens voelde het alsof mijn imago was gegroeid… en ik kende nu de smaak van succes. Maar na de blijdschap… bedacht ik me dat ik nog lang geen behandelend arts was. Ik kon alleen gewone operaties doen. Als ik behandelend arts zou zijn en operaties op een hoger niveau kon doen… zouden de patiënten me nog meer bewonderen en zouden nog meer mensen bij me willen komen. Zou mijn status in hun ogen dan niet nog hoger worden?

Daarna haastte ik me nog meer op mijn weg naar roem en rijkdom. Mijn man klaagde en ruziede vaak met me… en zei dat ik steeds minder bij hem was. Ik voelde me moe en tekortgedaan… en onwillekeurig vroeg ik me steeds weer af: waar heb ik al die moeite voor gedaan? Dat was toch om een succesvolle carrière en een goed leven te hebben? Heb ik iets verkeerd gedaan? Nee. Mijn man is degene die onredelijk is. Hij heeft geen ambitie. Ik droogde mijn tranen en vroeg een toelating aan voor een medische unit… op gemeenteniveau voor verdere studie… om mijn medische vaardigheden te verbeteren en behandelend arts te worden. Het was een zeldzame kans en ik was er dolblij mee. Maar tijdens de opleiding ontdekte ik tot mijn verrassing dat ik zwanger was. Toen ik zwanger bleek te zijn, wist ik niet wat ik moest doen… en ik vond het echt niet het juiste moment om een kind te krijgen. Ik had zoveel doorstaan om deze kans te krijgen. Vanwege een kind kon ik die niet opgeven en mijn vooruitzichten bederven. Maar toen dacht ik aan de baby. Ik wilde geen abortus. Omdat ik tijdens operaties lang moest staan, te veel werkte… en maaltijden oversloeg om ongeplande operaties te doen… kreeg ik uiteindelijk een miskraam. Maar ik hield geen moment op met het najagen van roem en rijkdom. De dag nadat de foetus was weggehaald wilde ik weer naar het ziekenhuis om te werken… maar mijn lichaam was te zwak. Ik voelde dat mijn lichaam het begaf. Mijn maag deed pijn en mijn ledematen waren slap. Ik kon alleen maar in bed liggen rusten. Maar ik dacht niet aan het kind dat ik had verloren… of aan hoe ik voor mijn lichaam moest zorgen… maar maakte me alleen zorgen dat mijn studie vertraging opliep… en dat mijn afstuderen in het gedrang kon komen. Was het allemaal voor niets geweest?

Na nog eens zeven jaar uitputtend werk… kreeg ik eindelijk de baan als behandelend arts waarvan ik had gedroomd. De patiënten die bij me waren geweest, groetten me allemaal als ze me zagen… en zeiden tegen de mensen om hen heen: “Dr. Tian heeft me geopereerd en heeft me gered.” Sommigen kwamen me thuis opzoeken met allerlei plaatselijke specialiteiten. Sommigen brachten me cadeaus en winkelbonnen om hun dankbaarheid te tonen. Soms als ik in een restaurant at… betaalden ze zonder dat ik het wist mijn rekening als ze me zagen. Hoewel dat alles mensen jaloers maakte… was mijn geluk alleen maar tijdelijk. Niemand kende de tegenspoed en pijn achter mijn geluk. Als je de kleinste fout maakt tijdens een operatie zijn de gevolgen onvoorstelbaar… en ik was voortdurend bang dat ik een fout zou maken die me zou ruïneren. Ik was heel voorzichtig, alsof ik op de rand van een afgrond balanceerde. De spanning was me te veel geworden en mijn geest kon het niet meer aan. Mijn gezondheid had eronder geleden en ik woog nog maar 40 kilo. Doordat ik lange perioden had overgewerkt was mijn gezondheid verslechterd… zodat ik werd gekweld door slapeloosheid, maagpijn en een ontstoken galblaas. Ik kon niet eten en slapen. Ik lag de hele nacht schaapjes te tellen en nam soms wel 4 slaappillen, maar het hielp niet. Overdag leefde ik in een waas en had ik geen energie. Mijn benen voelden alsof ze van lood waren. Het was ondraaglijk zwaar. Onwillekeurig glimlachte ik verbitterd en dacht: nu heb ik status en anderen bewonderen me… maar ik kan niet eens meer slapen of eten als een normaal mens. Ik wilde zelfs mijn werk en alles ontlopen om goed te slapen… maar dat was een illusie geworden. Wat het nog erger maakte, was dat als ik aandacht en verzorging nodig had… mijn man op stap was om te drinken en plezier te maken… en ik mijn verdriet alleen moest dragen. Ik voelde me ellendig en hulpeloos in die stille nachten. Ik kon de slaap moeilijk vatten en droomde vaak dat ik rondtastte in het duister… zonder de richting die ik op ging of de weg naar huis te zien. Ik was bang en had het moeilijk. Op een keer schrok ik wakker en schreeuwde: “Ah.” Het zweet stond op mijn voorhoofd. Ik deed het licht aan en zat op de rand van het bed… en dacht aan het respect van patiënten en de complimenten van mijn familie… maar dat verlichtte de pijn niet. Terugdenkend aan de moeite die ik al die jaren had gedaan, dacht ik bij mezelf: ik heb mijn halve leven hard gewerkt om vooruit te komen… maar afgezien van die korte ogenblikken van glorie… heb ik uiteindelijk alleen een ziek lichaam, een man die me ontrouw is en eindeloos lijden en pijn. Waarom is dat? Hoe moet een mens leven om een zinvol en nuttig bestaan te hebben? Ik wilde echt de pijn kwijtraken. Ik ging naar een helderziende, zocht antwoorden in citaten van beroemde mensen… en hield me bezig met “positieve energie” waar mensen zo naar streven. Ik ging online om antwoorden te vinden in het boeddhisme… maar er waren geen bevredigende antwoorden en ze losten mijn problemen helemaal niet op. Toen mijn ziekten ondraaglijk pijnlijk werden… en ik geen hoop meer zag in het leven of de weg vooruit kon vinden… kwam de reddende genade van Almachtige God tot me.

Toen ik het geloof in God had gevonden, vond ik de antwoorden in Gods woorden. Gods woorden luiden: “Mensen denken dat zodra ze roem en gewin hebben, ze het kapitaal hebben om van een hoge status en grote rijkdom te genieten, en van het leven te genieten. Ze denken dat zodra ze roem en gewin hebben, ze het kapitaal hebben om plezier te zoeken en zich over te geven aan losbandig genot van het vlees. Omwille van deze roem en dit gewin waarnaar ze verlangen, geven mensen gewillig en onbewust hun lichaam, hart en zelfs alles wat ze hebben, inclusief hun toekomstperspectieven en lot, aan Satan. Ze doen dit zonder voorbehoud, zonder ook maar een moment te twijfelen, en zonder ooit te weten dat ze alles wat ze ooit bezaten, moeten terugwinnen. Kunnen mensen nog enige controle over zichzelf behouden zodra ze zich op deze manier aan Satan hebben overgegeven en hem op deze manier trouw zijn geworden? Zeker niet. Ze worden totaal en volledig beheerst door Satan. Ze zijn totaal en volledig in dit moeras verzonken en zijn niet in staat om zichzelf te bevrijden. Als iemand eenmaal verstrikt is in roem en gewin, zoekt hij niet langer naar datgene wat helder is, dat wat rechtvaardig is of die dingen die mooi en goed zijn. Dit komt omdat de verleidelijke kracht die roem en gewin uitoefenen over mensen te groot is; het worden dingen die mensen hun hele leven na gaan streven en zelfs voor eeuwig en zonder einde. Is dit niet waar?” (Het Woord, Deel II, Over het kennen van God, God Zelf, de unieke VI). Gods woorden vrolijkten mijn hart op. Ik herinner me dat ik naar die barbecue was gegaan met dr. Wang… en me toen voornam… dat als ik status en grote medische vaardigheden zou hebben… mensen respect zouden tonen, ik een bijzondere behandeling zou krijgen en het leven gladjes zou verlopen. Ook had ik satanische ideeën geaccepteerd zoals ‘Een man laat zijn naam achter waar hij ook gaat, net zoals een gans zijn kreet uitroept waar hij ook vliegt’… ‘Onderscheid jezelf’… en ‘De mens worstelt zich omhoog; water stroomt omlaag’… zodat het najagen van roem en rijkdom… mijn streven en doel in het leven was geworden. Ik werkte voortdurend hard om mijn carrière vooruit te helpen. Als ik respect en complimenten kreeg van de mensen om me heen… voelde ik me echt geslaagd… waardoor ik me verplicht voelde om verder te gaan op de verkeerde weg. Ik had meer dan tien jaar van mijn leven achter roem en rijkdom aan gejaagd… en had mijn gezin en het kind in mijn buik opgeofferd. Ik had mijn gezondheid verpest en hield er een ziek lichaam aan over. Helaas dacht ik pas na al die opoffering: wat heb ik aan roem en rijkdom? Het najagen daarvan heeft me vermoeidheid en leed gebracht… en nu ik ze eindelijk heb bereikt, lijd ik nog steeds vreselijk. Roem en rijkdom najagen is dus duidelijk de verkeerde weg. Ik begreep eindelijk dat vechten om roem en rijkdom een kwade kracht was… waarin mensen verstrikt raken totdat ze stikken. Het was alsof Satan een juk op mijn schouders had gelegd… waardoor ik bereid was om te lijden en alles op te offeren. Ten slotte had Satan me precies waar hij me wilde hebben. Het is zoals in Gods woorden staat: “Satan gebruikt roem en gewin om de gedachten van mensen te beheersen, waardoor ze louter aan deze twee dingen denken, en waardoor ze vechten voor roem en gewin, ontberingen verduren voor roem en gewin, vernedering ondergaan en zware lasten dragen voor roem en gewin, alles wat ze hebben opofferen voor roem en gewin, en elk oordeel vellen en elke beslissing nemen omwille van roem en gewin. Op deze manier doet Satan de mensen onzichtbare boeien om, en met deze boeien om zijn ze niet in staat om los te breken noch hebben ze daar de moed voor. Zonder het te weten, dragen ze deze boeien terwijl ze stap voor stap vooruit sjokken, met grote moeite. Omwille van deze roem en dit gewin dwaalt de mens van God af en verraadt hij Hem, en wordt de mens steeds boosaardiger. De ene generatie na de andere wordt op deze manier vernietigd te midden van de roem en het gewin van Satan” (Het Woord, Deel II, Over het kennen van God, God Zelf, de unieke VI). Ik zag hoe boosaardig Satan echt is… en dankte God vanuit de grond van mijn hart. Toen Satan me in een hoek had gedreven, keek God niet werkeloos toe. Hij stak Zijn reddende hand naar me uit… troostte me met Zijn woorden, moedigde me aan… en hielp me om de bron van mijn pijn te vinden. Alleen God heeft mensen het meest lief. Hij werd vlees om de waarheid uit te drukken… en om ons te leren goed en kwaad, en positief en negatief te onderscheiden. Ik wist dat ik niet kon doorgaan op de verkeerde weg… en mijn leven lang roem en rijkdom najagen. Ik moest de Schepper vereren. Daarna gebruikte ik mijn vrije tijd vaker om Gods woorden te lezen… en met mijn broeders en zusters te communiceren over dingen die ik niet begreep… zodat we elkaar konden helpen en steunen. Voordat ik het wist, begreep ik een aantal waarheden en kon ik bepaalde dingen beter bevatten. Mijn geest was veel rustiger. Geleidelijk nam mijn slapeloosheid af… en ook mijn maagpijnen en galblaas genazen. Die dingen had ik niet kunnen bereiken als ik roem en rijkdom najaagde. Ik voelde echt het geluk van spirituele vrijheid.

Later zag ik hoe al mijn collega’s werkten om promotie te krijgen… en degenen met lagere professionele vaardigheden dan ik… waaronder zelfs collega’s die ik had opgeleid… werden allemaal assistent-hoogleraar. Ik had het gevoel dat ik mijn kans had gemist. Ik dacht dat als mijn kwakkelende gezondheid me niet tien jaar lang had opgehouden… ik met mijn vaardigheden op zijn minst assistent-hoogleraar had kunnen zijn. Maar als ik terugdacht aan hoe ik voorheen streefde naar promotie… en er een ziek lichaam, pijn en ellende aan had overgehouden… besefte ik dat dit een van Satans sluwe plannen was. Satan gebruikte mijn verlangens om me terug te lokken in de maalstroom van roem en rijkdom. Als ik weer roem en rijkdom zou najagen, zou ik zelfs mijn leven kunnen verliezen. Wat had dat voor zin? Ik dacht aan iets wat de Heer Jezus had gezegd: “Want wat voor profijt heeft een mens, als hij de hele wereld wint en zijn eigen ziel verliest? Of wat zal een mens geven in ruil voor zijn ziel?” (Matteüs 16:26). En Almachtige God zegt. “Als normale mensen en als mensen die God trachten lief te hebben, is het binnengaan van het koninkrijk en deel gaan uitmaken van Gods volk jullie ware toekomst, en een leven van de grootste waarde en betekenis; niemand is gezegender dan jullie. Waarom zeg Ik dit? Omdat degenen die niet in God geloven, voor het vlees leven en voor Satan leven, maar jullie leven nu voor God en leven om de wil van God te volgen. Daarom zeg Ik dat jullie leven van uiterste betekenis is” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, Ken Gods nieuwste werk en volg Zijn voetstappen). Uit Gods woorden begreep ik Zijn wil. Ongeacht iemands status of reputatie… het najagen van roem en rijkdom is de verkeerde weg… en het is een weg die naar de dood leidt. Je kunt Gods zegen en bescherming niet ontvangen als je deze weg bewandelt. Alleen door naar de waarheid te streven en je plicht te doen… en je zelf te bevrijden van je verdorvenheden door Gods werk te ervaren en te proberen God te kennen… kun je een leven van betekenis en waarde leiden… en uiteindelijk Gods zegen ontvangen. Dat is de enige echte toekomst die een mens moet hebben. Als ik bleef proberen de belangen van het vlees te bevredigen… zou God me niet alleen niet hebben gezegend, Hij zou me zelfs hebben gehaat. Dit zijn enkele echte voorbeelden van mensen die ik heb gekend: de dochter van mijn baas was afgestudeerd en had een goede carrière in het buitenland. Maar na jaren moordende concurrentie en overmatige stress… werd ze depressief en pleegde zelfmoord door van een gebouw te springen. En een zoon van mijn vriendin die al jong manager werd en succes had… kreeg levercirrose door te veel sociaal drankgebruik. Hij stierf nog geen zes maanden later… en het haar van mijn vriendin werd in één nacht grijs door verdriet. Ik herinner me dat ik een keer deze woorden van God las: “Ze realiseren zich dat geld geen leven kan kopen, dat roem de dood niet kan uitwissen, dat geld noch roem iemands leven met een enkele minuut, een enkele seconde kan verlengen” (Het Woord, Deel II, Over het kennen van God, God Zelf, de unieke III). Roem en rijkdom kunnen mensen niet verlossen van leed of hun leven redden. Ze kunnen mensen alleen terug lokken naar de afgrond van de dood na wat kortstondig geluk. Toen ik dat had begrepen, liet ik me nooit meer verstoren of beïnvloeden door mensen om me heen. Ik was bereid om in mijn beperkte vrije tijd te streven naar de waarheid en God te kennen… te leven volgens Gods vereisten en mijn plicht in Gods huis te vervullen.

Op een dag werd ik gebeld door de directeur van een ander ziekenhuis. Hij zei: “Nu je met pensioen bent, willen we dat vieren met een banket. Dan kunnen we praten over die samenwerking waar we het over hebben gehad. We willen graag je vergunning als behandelend arts ophangen in ons ziekenhuis… om je vroegere patiënten aan te trekken. Je kunt ook voor ons werken, of je kunt aandeelhouder worden. De keus is aan jou.” Toen ik dat hoorde, dacht ik onwillekeurig: ik heb het grootste deel van mijn leven achter roem en rijkdom aan gejaagd… en wat heeft het me opgeleverd? Zal ik echt mijn hele leven worden begraven onder roem en rijkdom? Het viel niet mee om de pijn van het najagen van roem en rijkdom af te werpen. Ik hoef ’s nachts geen schaapjes meer te tellen of de hele dag met zorgen en angst te leven. Ik heb de gemoedsrust geproefd die het geloven in God en begrijpen van de waarheid me hebben gebracht. Ik kan dit geluk maar beter stevig vasthouden. Bovendien, al hoefde ik alleen maar mijn vergunning in het ziekenhuis op te hangen… als er een probleem was, moest ik er toch heen gaan. Zou dat het vervullen van mijn plicht niet belemmeren? Ik dacht aan de woorden van Almachtige God: “Op dit moment is elke dag die jullie leven cruciaal en van het uiterste belang voor jullie bestemming en jullie lot. Daarom moeten jullie alles koesteren wat jullie tegenwoordig hebben, en elke voorbijgaande minuut koesteren. Jullie moeten zoveel mogelijk tijd vrijmaken om jezelf van de grootste winsten te verzekeren, zodat jullie dit leven niet voor niets zullen hebben geleefd” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, Aan wie ben jij precies trouw?). Ja, ik had het geluk om de zeldzame kans te krijgen om God te vinden. God was degene die me de zin van het leven liet begrijpen en uit de afgrond van pijn haalde. Hoe kan ik ooit teruggaan in de armen van Satan? Gods werk was bijna gedaan en ik had de waarheid nog niet verkregen. Ik moest elke dag koesteren… en naar de waarheid streven in de beperkte tijd die ik had. Dat is wat een mooi leven is. Toen ik Gods wil had begrepen, wees ik het aanbod van de directeur af. Zodra ik de telefoon neerlegde, voelde ik me vrijer dan ooit tevoren. Ik kon alleen maar zeggen: “Ik had lang geleden moeten stoppen met het najagen van roem en rijkdom.” Andere ziekenhuizen spraken met me over samenwerken. Ik wees ze allemaal af. Ik wijd me nu aan het uitvoeren van mijn plicht. Ik voel me elke dag zo rustig en voldaan. Dat is iets wat geen stoffelijk genot, roem of status kan brengen. Ik dank Almachtige God dat Hij me heeft gered.