Door Cheng Yan, Zuid-Korea

Tijdens een werkbijeenkomst vroeg een leidster me hoe het begieten van nieuwkomers ging in een kerk waarvoor ik verantwoordelijk voor was. Ik was stomverbaasd. Ik had het al een paar dagen niet gevolgd en wist de details niet. Hoe moest ik reageren? Als ik zei dat ik het niet wist, zouden de leidster en andere medewerkers beslist zeggen dat ik geen praktisch werk deed en dat zou gênant zijn. Ik bedacht dat ik gewoon kon vertellen wat ik nog wist van daarvoor en dan maar zien wat ik daarna kon doen. Dus antwoordde ik: “Er zijn afspraken gemaakt voor al die werkzaamheden en we hebben er een aantal teamleden aan toegevoegd.” De leidster zei meteen: “Je beantwoordt de vraag niet, je ontwijkt hem. Dat is sluw. Als je het niet weet, zeg dat dan gewoon en volg het zo snel mogelijk op. Waarom ben je zo indirect? Dat is niet goed. Een fout is een fout en je zou de moed moeten hebben die toe te geven!” Ik voelde me onrustig en ongemakkelijk en liep rood aan. Er gebeurde precies wat ik had gevreesd. Het voelde als gezichtsverlies, alsof iedereen me doorhad. Ik wist dat het waar was wat de leidster zei, maar in mijn hart kon ik me er niet aan onderwerpen. Ik vond dat ze er niet zoveel over hoefde te zeggen. Was het niet voldoende als ik ervoor zou zorgen zodra ik kon? Waarom moest ze me in hemelsnaam snoeien en behandelen in het bijzijn van al deze mensen? Ik was echt van streek en bad dus zachtjes: “God, ik voel verzet tegen wat er vandaag is gebeurd en kan me er niet aan onderwerpen. Verlicht mij, zodat ik mezelf kan leren kennen en een les kan trekken.” Later las ik de woorden van God. “Laten we eerst eens kijken wat voor vraag Jehova God Satan stelde. ‘Waar kom je vandaan?’ Is dit een duidelijke vraag? Zit daar een verborgen betekenis in? Nee; het is gewoon een duidelijke vraag. Als ik jullie zou vragen: ‘Waar kom je vandaan’, wat zouden jullie dan daarop antwoorden? Is het een moeilijke vraag om te beantwoorden? Zouden jullie zeggen: ‘Ik heb rondgezworven en rondgedoold’? (Nee.) Jullie zouden niet op deze manier antwoorden. Dus wat voor gevoel krijgen jullie wanneer je merkt dat Satan op die manier antwoordt? (Wij hebben het gevoel dat Satan dwaas en listig is.) Kun je nagaan wat voor gevoel ik krijg? Elke keer als ik deze woorden zie, voel ik walging, omdat hij spreekt zonder iets te zeggen. Gaf hij antwoord op Gods vraag? Zijn woorden waren geen antwoord, ze leidden nergens toe. Zij vormden geen antwoord op Gods vraag. ‘Ik heb de aarde doorkruist en heb overal rondgetrokken.’ Wat begrijp jij van deze woorden? Waar op aarde komt Satan vandaan? Hebben jullie een antwoord gekregen? (Nee.) Dit is de ‘briljante’ sluwheid van Satan: hij zorgt ervoor dat niemand kan ontdekken wat hij feitelijk zegt. Nadat je deze woorden hebt gehoord, heb je nog steeds geen idee wat hij heeft gezegd, maar hij is al klaar met zijn antwoord. Hij gelooft dat hij een perfect antwoord heeft gegeven. Wat voel jij dan? Walging? (Ja.) Nu begin je walging te voelen als reactie op deze woorden. Satans woorden hebben een bepaald kenmerk: je krabt je achter je oren van wat Satan zegt; de bron van zijn woorden zie je niet. Soms heeft Satan motieven en spreekt hij doelbewust, en soms wordt wat hij zegt gestuurd door zijn aard; zulke woorden uiten zich spontaan en komen rechtstreeks uit Satans mond. Satan weegt deze woorden niet lange tijd; integendeel, hij drukt ze uit zonder na te denken. Toen God vroeg waar hij vandaan kwam, antwoordde Satan met een paar onduidelijke woorden. Je voelt je erg verward en zult nooit precies weten waar hij vandaan komt. Zijn er onder jullie ook mensen die zo spreken? Wat voor manier van spreken is dit? (Het is dubbelzinnig zonder een bepaald antwoord te geven.) Met wat voor woorden kunnen we deze manier van spreken beschrijven? Het is afleidend en misleidend. Stel dat iemand niet aan anderen wil laten weten wat hij gisteren heeft gedaan. Je vraagt hem: ‘Ik heb je gisteren gezien. Waar ging je heen?’ Zulke mensen vertellen je niet rechtstreeks waar ze heen zijn geweest. In plaats daarvan zeggen ze: ‘Wat een dag gisteren. Ik was zo moe!’ Gaven ze antwoord op jouw vraag? Ja, maar dat is niet het antwoord dat je wilde. Dat is de ‘briljante’ tactiek van de mens. Je kunt nooit ontdekken wat ze bedoelen of de bron of intentie achter hun woorden waarnemen. Je weet niet wat ze proberen te vermijden, omdat ze in hun hart hun eigen verhaal hebben – dit is verraderlijk” (Het Woord, Deel II, Over het kennen van God, God Zelf, de unieke IV). Uit wat Gods woorden openbaren, begreep ik dat alle woorden en daden van Satan een verborgen reden en bedrog in zich dragen. Om de schandelijke bedoelingen te verhullen, spreekt Satan met veel omhaal zodat de mensen er geen touw aan kunnen vastknopen. Dat is echt verraderlijk en sluw. Satan geeft dubbelzinnige en misleidende antwoorden op Gods vragen. God verafschuwt dit. Ikzelf wist duidelijk niet hoe het begieten van de nieuwkomers ging, maar ik was niet eerlijk. Ik gaf een inhoudsloos antwoord om de leidster in de war te brengen. Ik beantwoorde de vraag zonder de leidster de waarheid te laten zien. Om mijn reputatie en status te beschermen, en om de leidster niet te laten weten dat ik geen praktisch werk deed en de broeders en zusters niet op me neer te laten kijken, zei ik onbeschaamd iets om de feiten te verdoezelen, om hen te misleiden en bedriegen. Ik liet een satanische gezindheid zien! Als ik er aan terugdenk, was ik meestal zo met de broeders en zusters. Zo stelden sommige mensen me bijvoorbeeld af en toe vakkundige vragen, maar daar begreep ik eigenlijk niet zoveel van. Ik was bang dat ze op me neer zouden kijken als ik de waarheid zou vertellen. Daarom zei ik dan dingen als: “Als dit probleem niet wordt opgelost, is dat toch niet alleen een kwestie van je niveau van vakkundigheid? Komt het niet omdat je aangemodderd hebt met je plicht? Of kan het niet zijn omdat je niet leer en communiceert?” Oppervlakkig leek ik de vraag te beantwoorden, maar in mijn hart wist ik dat zo’n antwoord het probleem niet oploste. Ik dacht dat als ik zo’n tegenvragen stelde, ze zouden nadenken over zichzelf en mij geen vragen meer zouden stellen. Zo zouden mijn tekortkomingen niet aan het licht komen. Ik was altijd sluw en bedrieglijk om mijn reputatie en status te beschermen. Ik loog nog liever dan dat ik gezichtsverlies leed. Dat onthulde ten volle mijn gladde, bedrieglijke aard, die de waarheid zat was. Ik dacht dat liegen en bedriegen echt heel slim was, maar in feite is het dwaas! Zelfs als ik iedereen bedroog en misleidde en ze allemaal naar me opkeken en vonden dat ik werk voor elkaar kreeg en mijn plicht goed deed, zou God het niet goedkeuren, Hij zou van mij walgen. Wat stelde de goedkeuring van deze mensen dan voor? Op dat moment voelde ik me zielig en met lege handen staan. Ik was van de ochtend tot de avond bezig, maar kon niets eerlijks zeggen. Mijn sluwe gezindheid was helemaal niet veranderd en ik had helemaal geen werkelijkheid van de waarheid. Het was een waarschuwing geweest om die dag zo hard ontmaskerd, gesnoeid en behandeld te worden door de leidster! Ik wist dat ik niet op die manier verder kon, maar bij God berouw moest tonen, moest proberen een eerlijk mens te zijn en die werkelijkheid moest uitleven.

Daarna, vroeg ik me af welk ander oneerlijk gedrag ik nog vertoonde. Ik wist dat me wat introspectie te doen stond en ik dit moest veranderen. Door over mezelf na te denken, besefte ik dat er in mijn recente samenvatting van het werk ook wat sluwe onderdelen zaten. Ik noteerde gedetailleerd welk werk grondiger en vollediger was gedaan. Maar over het werk dat oppervlakkig en inefficiënt was gedaan, schreef ik in algemene termen, of ik schreef helemaal niet hoe het zich ontwikkelde. Ik herinner me dat er een project was dat geen goede resultaten opleverde en toen het tijd werd voor de samenvatting, begon ik me af te vragen wat iedereen van me zou denken als ik de waarheid zou schrijven. Zouden ze zeggen dat ik zelfs dat kleine project niet goed kon doen, dat ik onbekwaam was? Ik woog de voor- en nadelen af en besloot niet te schrijven over de voortgang van het project zodat niemand het zou weten. Misschien dachten ze dan dat ik het gewoon te druk had en het vergeten was. Steeds opnieuw maakte ik plannetjes, was ik achterbaks en slinks. Ik was zo sluw! Weliswaar had ik veel plichten vervuld en kon ik tegenspoed verdragen en een prijs betalen gedurende mijn jaren van geloof, maar ik deed geen moeite de waarheid in praktijk te brengen. Ik dacht er alleen aan hoe ik mijn reputatie en status kon beschermen, dus sprak en gedroeg ik me nog lang niet als een eerlijk persoon. Ik had de moed niet eenvoudig en open te zijn. Hoe zielig! Soms vroeg ik me af: God heeft zoveel tot ons gesproken en ik heb heel wat van zijn woorden gelezen, maar leef ik iets van de werkelijkheid uit? Ik kon niet eens een nauwkeurige samenvatting maken van het werk. Wat zou het me uiteindelijk opleveren? Ik voelde dat ik gevaar liep. Zonder berouw te tonen en een poging mijn gezindheid te veranderen, kon ik op elk moment door God worden verstoten. In mijn hart bad ik: “God, ik ben zo diep verdorven. Ik lieg en bedrieg voortdurend om mijn reputatie en status te beschermen. Verlicht mij, om mezelf echt te leren kennen.”

Ik las meer woorden van God daarna waarin stond: “Zijn jullie er als leider of werker bang voor dat het huis van God navraag doet naar jullie werk en daarop toezicht houdt? Zijn jullie er bang voor dat het huis van God gebreken en afwijkingen in jullie werk zal ontdekken en jullie zal snoeien? Zijn jullie bang dat, nadat de Boven jullie werkelijke kaliber en gestalte leert kennen, ze jullie in een ander licht zullen zien en jullie niet in aanmerking zullen nemen voor promotie? Als je deze vrees hebt, dan bewijst dat, dat jouw beweegredenen niet overeenkomen met de belangen van het kerkwerk. Je werkt voor reputatie en status, wat bewijst dat je de gezindheid van een antichrist hebt. Als jij de gezindheid van een antichrist hebt, loop je het gevaar het pad van antichristen te bewandelen, en alle kwaad te begaan dat door antichristen wordt gesmeed. Als je in je hart geen vrees hebt voor het toezicht van Gods huis over je werk en je in staat bent om echte antwoorden te geven op de vragen en onderzoeken van de Boven, zonder iets te verbergen, en alles zegt wat je weet, ongeacht of datgene wat je zegt juist of verkeerd is, ongeacht of je daarmee je verdorvenheid onthult – al onthul je de gezindheid van een antichrist – dan zul je absoluut niet worden gekarakteriseerd als een antichrist. Het belangrijkste is dat je jouw eigen gezindheid van een antichrist kunt kennen, en dat je in staat bent om de waarheid te zoeken zodat dit probleem wordt opgelost. Als je iemand bent die de waarheid accepteert, dan kan jouw antichristelijke gezindheid worden vastgesteld. Als je maar al te goed weet dat je de gezindheid van een antichrist hebt en toch de waarheid niet zoekt om dit op te lossen, en optredende problemen ook nog probeert te verbergen of erover liegt en je verantwoordelijkheid ontloopt, en de waarheid niet accepteert als je gesnoeid wordt, is dit een ernstig probleem en ben je niets anders dan een antichrist. Als je weet dat je de gezindheid van een antichrist hebt, waarom durf je dat dan niet onder ogen te zien? Waarom kun je dit niet oprecht onder ogen zien en zeggen: ‘Als de Boven naar mijn werk vraagt, zal ik alles zeggen wat ik weet, en zelfs als de slechte dingen die ik heb gedaan aan het licht komen, en de Boven geen gebruik meer van mij maakt wanneer ze erachter komen en ik mijn status verlies, zal ik nog steeds eenvoudig zeggen wat ik te zeggen heb’? Jouw vrees voor toezicht op en onderzoek naar je werk door Gods huis bewijst dat je jouw status meer koestert dan de waarheid. Is dit niet de gezindheid van een antichrist? Status boven alles koesteren is de gezindheid van een antichrist. Waarom hecht je zoveel waarde aan status? Welke voordelen kun je uit status halen? Als status ellende, moeilijkheden, problemen en pijn zou veroorzaken, zou je deze dan nog steeds koesteren? (Nee.) Er gaan zoveel voordelen gepaard met het hebben van status, zoals jaloezie, respect, aanzien, en vleiende woorden van andere mensen, alsmede hun bewondering en ontzag. Dan is er ook nog het gevoel van superioriteit en de bijzondere rechten die je status met zich meebrengen, die je trots en een gevoel van zelfwaarde geven. Bovendien kun je ook van dingen genieten waar anderen geen deel aan hebben, zoals de voordelen van status en speciale behandeling. Dit zijn dingen waar je niet eens aan durft te denken, en waar je in je dromen naar hebt verlangd. Koester je deze dingen? Als status hol is, zonder werkelijke betekenis en het verdedigen ervan geen echt doel dient, is het dan niet dwaas om deze te koesteren? Als je dingen zoals belangen en genietingen van het vlees kunt laten varen, dan zullen reputatie, winst en status je niet langer binden. Wat moet er dus eerst worden opgelost voordat problemen met betrekking tot het koesteren en nastreven van status kunnen worden opgelost? Allereerst moet je doorzien wat de aard van het probleem is van het doen van kwaad, van het plegen van bedrog, van het verbergen en verdoezelen, en van het weigeren van toezicht, vragen en onderzoek van Gods huis, namelijk dat je dit doet omdat je wilt genieten van de voordelen van status. Is dit geen flagrante weerstand en oppositie tegen God? Als je de aard en de gevolgen van het begeren van de voordelen van status kunt doorzien, wordt het probleem van het najagen van status opgelost. Als je de essentie van het begeren van de voordelen van status niet kunt doorzien, zal dit probleem nooit worden opgelost” (Het Woord, Deel IV, Antichristen ontmaskeren, Punt acht: Ze willen dat anderen zich alleen aan hen onderwerpen, niet aan de waarheid of aan God (deel 2)). Daardoor besefte ik dat ik steeds maar bleef liegen en bedriegen, omdat ik mijn reputatie en status te veel bleef koesteren. Om mijn naam en functie te beschermen en zodat de leidster de werkelijkheid dat ik de werkzaamheden niet had gevolgd niet zou zien, probeerde ik plannetjes te smeden, trucjes te bedenken en de leidster met mijn woorden om de tuin te leiden. In mijn samenvatting van het werk verhulde ik mijn tekortkomingen. Ik schreef alleen het goede en niet het slechte, zodat anderen zouden denken dat ik een leidster was die praktisch werk deed. Ik was bang dat ze mijn ware gezicht zouden zien en niet meer tegen me op zouden kijken. Dan zou ik niet meer van dat superioriteitsgevoel kunnen genieten dat mijn status met zich meebracht. Toen ik “Status boven alles koesteren is de gezindheid van een antichrist.” in Gods woorden zag staan, besefte ik eindelijk hoe ernstig deze kwestie was. Ik dacht aan de antichristen die verbannen waren. Ze jagen altijd naam en status na in hun plicht, en halen achter de schermen trucjes uit en zijn bedrieglijk. Dat verstoort het werk van de kerk ernstig, dus worden ze ontmaskerd en buiten geschopt. Ook zijn er valse leiders, die van de voordelen van status genieten. Ze zijn altijd bedrieglijk in hun plicht en verhullen de waarheid als ze geen echt werk doen waardoor het werk van de kerk wordt opgehouden. Net als bij zuster Chen, die het evangeliewerk leidde. Ze deed ook ander werk toen, maar was glad en bedrieglijk in beide functies. Bij het evangeliewerk zei ze dat ze het druk had met haar andere werk, en bij haar andere werk beweerde ze dat ze het druk had met het evangeliewerk. Eigenlijk deed ze beide werkzaamheden niet en uiteindelijk werd ze ontmaskerd en verstoten. De lessen van de mislukking van anderen waren een waarschuwing voor mij. Door spelletjes te spelen en bedrieglijk te zijn ten gunste van mijn naam en status, hield ik mezelf en anderen gewoon voor de gek, was ik dwaas. God ziet alles en Hij houdt van eerlijke mensen. Alleen eerlijke mensen krijgen vaste voet in Gods huis, sluwe mensen worden vroeg of laat ontmaskerd en verstoten. In mijn geloof was ik probeer ik niet om een eerlijk mens te zijn. Ik deed maar alsof, liet een valse indruk achter en wist weliswaar een aantal mensen voor de gek te houden, maar de kritische blik van God kon ik niet ontlopen. Uiteindelijk zou God me hebben ontmaskerd en verstoten. Toen besefte ik hoe belangrijk het is om eerlijk te zijn en wist ik dat eerlijk zijn zoals God eist en Zijn kritische blik in alle dingen aanvaarden, de enige weg is om Zijn goedkeuring te verwerven. Zoals in Gods woord staat: “Als iemand altijd zegt wat er werkelijk in zijn hart leeft, altijd eerlijk en onomwonden spreekt, oprecht is, helemaal niet plichtmatig is tijdens het vervullen van zijn plicht, en de waarheden die hij begrijpt kan beoefenen, dan heeft deze persoon een kans om de waarheid te verkrijgen. Als iemand altijd zijn hart verbergt zodat niemand hem kan doorgronden, en hij zelfs een valse indruk wekt om anderen te bedriegen, dan verkeert hij in groot gevaar, zit hij in grote problemen en zal het heel moeilijk voor hem zijn om de waarheid te verkrijgen. Je kunt uit het dagelijkse leven en de woorden van mensen afleiden wat hun vooruitzichten zijn. Als ze altijd huichelen en proberen indruk te maken, dan zijn het geen mensen die de waarheid aanvaarden en zullen ze vroeg of laat worden onthuld en verstoten. […] Mensen die nooit hun hart openen, die altijd proberen dingen te verbergen en verhullen, en doen alsof ze respectabel zijn, en die altijd willen dat mensen een hoge dunk van hen hebben, die nooit willen dat anderen hen volledig kunnen doorgronden, die altijd door iedereen bewonderd willen worden – zijn deze mensen niet dwaas? Deze mensen zijn het meest dwaas, omdat de waarheid over mensen vroeg of laat aan het licht zal komen. Welk pad bewandelen ze door zich zo te gedragen? Dit is het pad van de farizeeën. Verkeren hypocrieten in gevaar of niet? Dit zijn de mensen die God het meest verafschuwt, dus denk je dat ze in gevaar verkeren of niet? Allen die farizeeën zijn, bewandelen de weg naar de vernietiging” (Het Woord, Deel III, De gesprekken van Christus van de laatste dagen, Door je hart aan God te geven, kun je de waarheid verkrijgen). Het is de verkeerde weg om je altijd te verbergen en te verstoppen, en als je niet omkeert, word je uiteindelijk vernietigd. Ik bad tot God en nam mijn besluit, klaar om een verandering in mijn gezindheid te zoeken en een eerlijk mens te worden

Ik dacht eraan hoe in Gods woord staat: “Alles wat je doet, elke handeling, elke intentie en elke reactie moet voor God worden gebracht. Dit betekent dat alles, van je dagelijkse geestelijke leven – bidden, dicht tot God naderen, Gods woorden eten en drinken, communiceren met je broeders en zusters en het kerkleven leven – tot je dienst in samenwerking met anderen, voor God moet worden gebracht voor Zijn nauwkeurige onderzoek. Een dergelijke beoefening is bevorderlijk voor je groei in het leven. Het proces van aanvaarding van inspectie door God is het proces van zuivering. Hoe meer je Gods inspectie kunt aanvaarden, hoe meer je gezuiverd wordt en hoe meer je voldoet aan Gods wil, zodat je je niet zult overgeven aan losbandigheid en zodat je hart zal leven in Zijn aanwezigheid. Hoe meer je Zijn inspectie aanvaardt, hoe groter Satans vernedering en jouw vermogen om het vlees te verzaken. Het aanvaarden van Gods inspectie is daarom een beoefeningspad dat mensen moeten volgen” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, God vervolmaakt hen die overeenstemmen met Zijn bedoelingen). Door Gods woorden te overdenken, vond ik een praktisch pad: Gods kritische blik aanvaarden. Zolang we Gods kritische blik aanvaarden, kunnen onze gladde en bedrieglijke beweegredenen en ideeën makkelijk worden rechtgezet en alleen zo kan ons hart steeds zuiverder en eerlijker worden en alleen zo zijn we eenvoudig in staat de waarheid in praktijk te brengen en onze plichten goed te vervullen. Nadat ik Gods wil begreep, opende ik mijn hart voor God. Ik deed mezelf niet anders voor of te verpakte mezelf niet en aanvaardde Gods kritische blik in alle dingen. Ik waarschuwde mezelf als ik daarna een samenvatting van het werk schreef dat ik eerlijk moest zijn en Gods kritische blik moest aanvaarden, en het werk dat ik niet goed had gedaan nauwkeurig moest beschrijven. Als de leidster naar het werk informeerde, vertelde ik bewust de waarheid. Als anderen me vragen stelden, was ik eerlijk over wat ik niet wist. Als ik het wist, zei ik dat ik het wist, en als ik het niet wist, zei ik dat ik het niet wist. Nadat ik dit in praktijk had gebracht, voelde ik me meer op mijn gemak. Ik heb ervaren dat Gods kritische blik bewust aanvaarden een pad is om de werkelijkheid van de waarheid binnen te gaan en verdorvenheid af te werpen. Zonder gesnoeid en behandeld te zijn, zou ik mijn eigen verdorven gezindheid niet serieus hebben onderzocht en echt de waarheid niet hebben nagestreefd om de werkelijkheid binnen te gaan. En ongeacht het aantal jaren van mijn geloof, hoeveel plichten ik vervulde en hoeveel ik leed, mijn verdorven gezindheid zou helemaal niet zijn veranderd. Ik zou niet gered kunnen worden, al houd ik tot het einde vast aan mijn geloof, en ik zou voorbestemd zijn om door God te worden verstoten. Doordat ik die keer gesnoeid en behandeld was, had ik geleerd hoe belangrijk het is om eerlijk te zijn en had ik enig inzicht verworven in mijn gladde en sluwe satanische gezindheid. Dat was de liefde en redding van God.