25. Mijn worsteling toen ik hoorde dat mijn moeder verwijderd zou worden

Door Nan Xin, China

In augustus 2021 voerde de kerk het wegzuiveringswerk uit en de leider vroeg me een evaluatie van mijn moeder te schrijven. Ik kon het niet laten me toch een beetje zorgen te maken. Mijn moeder was onlangs thuis geïsoleerd, en hoewel ik niet wist hoe ze haar plicht vervulde, wist ik wel dat ze sinds haar isolatie alleen maar bezig was met geld verdienen en het nastreven van een welvarend leven. De motieven achter haar streven waren die van een ongelovige en in sommige opzichten gedroeg ze zich als een niet-gelovige. De gedachte dat mijn moeder onderzocht werd en uit de kerk weggezuiverd kon worden, bracht me erg in tweestrijd. “Mijn moeder gelooft al dertig jaar in God. Ze heeft voortdurend de spot en laster van familieleden verdragen, en mijn vader vervolgde haar vaak, hij sloeg en schold haar uit, maar ze heeft God nooit verlaten. Ze heeft me zelfs in het geloof opgevoed en me gesteund toen ik mijn plicht voltijds vervulde. Ze heeft ook al die tijd haar plicht in de kerk vervuld en elke dag gebeden en Gods woorden gelezen. Misschien is haar gesteldheid de laatste tijd niet goed en is ze negatief en verdorven geworden, maar ze zou toch moeten gelden als iemand die oprecht in God gelooft, dus ze verdient het waarschijnlijk niet om verwijderd te worden, toch?” Toen ik thuiskwam, wilde ik haar alleen maar op haar problemen wijzen, zodat ze kon nadenken, inzicht kon krijgen en snel berouw kon tonen en veranderen. Ik vroeg mijn moeder waarom ze geïsoleerd was. Ze zei dat ze in oktober van het voorgaande jaar was begonnen met de ontvangstplicht, maar toen ze naar een nieuw huis verhuisde, waren er geen huishoudelijke spullen. Daarom schreef ze drie brieven aan het team voor algemene zaken met het verzoek de spullen te komen brengen, maar ze brachten ze niet. Dus ging mijn moeder terug naar huis en bleef daar meer dan tien dagen. Later werd mijn moeder door de leider streng gesnoeid; die zei dat ze haar plicht had verlaten en onverantwoordelijk was geweest. Bij een andere gelegenheid hielp mijn moeder een paar broeders en zusters met verhuizen en leende ze de scooter van een zuster die was gearresteerd. De volgende dag snoeide de leider mijn moeder en zei dat dit risico’s met zich mee kon brengen en droeg mijn moeder op onmiddellijk onder te duiken. Mijn moeder bood daar destijds veel weerstand tegen en ging direct naar huis. Daarna heeft de leider haar nooit meer een plicht toegewezen. Mijn moeder zei ook dat ze in 2020 van huis was gegaan om haar plicht voltijds te vervullen, maar slechts twee dagen later zei de leider dat ze terug moest gaan, met de woorden dat, als mijn vader haar bij de politie zou aangeven, dit de broeders en zusters in gevaar zou kunnen brengen. Nadat ze naar huis was teruggekeerd, wees de leider haar niet snel opnieuw een plicht toe. Ik werd echt boos toen ik dat hoorde en dacht: ‘Mijn moeder nam het initiatief om haar plicht te komen doen – waarom heeft de leider haar tegengehouden? Dat is haar het recht ontnemen om haar plicht te doen en haar motivatie de bodem in slaan. Als de leiders en werkers de principes niet bevatten en mijn moeder zomaar verwijderen, doen ze dan niet een goed mens onrecht aan? Dat is zo oneerlijk! Nee, ik moet dit tot op de bodem uitzoeken – ik kan niet toestaan dat mijn moeder onder onterechte beschuldigingen lijdt.’

Een paar dagen later kwam ik toevallig de kerkleider tegen, dus vroeg ik haar: “Het was niet makkelijk voor mijn moeder om haar plicht te komen doen – waarom heeft u haar teruggestuurd? Ze raakte hierdoor lange tijd in een negatieve gesteldheid.” De leider zei dat het voornamelijk kwam doordat mijn vader een kwaadaardige aard had, en dat als mijn moeder niet thuis was geweest, hij misschien de politie had gebeld, wat ook andere broeders en zusters in gevaar had kunnen brengen. Ze zei ook dat mijn moeder zich altijd liet leiden door haar stemming en erg eigenzinnig was. Als ze zich positief voelde, was ze bereid alles te doen, maar als ze negatief was, luisterde ze gewoon niet, ongeacht wie er met haar communiceerde of haar probeerde te helpen, en was ze geneigd haar plicht te verlaten. Ze ging met haar plicht om zoals het haar uitkwam en handelde eigenzinnig, en de meeste broeders en zusters durfden haar niet te vertrouwen. Aangezien het meer kwaad dan goed deed dat ze van huis ging om haar plicht te vervullen, werd ze gevraagd naar huis terug te keren. De leider zei ook: “Toen ze de ontvangstplicht deed en naar een nieuw huis verhuisde, zag ze dat er in huis wat spullen ontbraken, maar ze wilde haar eigen geld niet uitgeven. Dus schreef ze naar het team voor algemene zaken en eiste dat die spullen binnen een dag gebracht zouden worden. Maar er was niet genoeg tijd, en tegen de tijd dat het team de brief ontving, was de deadline die ze had gesteld al verstreken. Daarna klaagde ze over de broeders en zusters en liet ze zelfs haar plicht in de steek door een halve maand naar huis terug te gaan. Later werd ze gesnoeid omdat ze onverantwoordelijk was geweest bij het vervullen van haar plicht, en hoewel ze mondeling haar fout toegaf, was ze daarna nog precies hetzelfde. Bij een andere gelegenheid, ook al had ze haar eigen elektrische scooter, stond ze erop om op die van een gearresteerde zuster te rijden, waardoor een risicovolle situatie ontstond. Toen de broeders en zusters haar daarna snoeiden, reageerde ze opvliegend en zei: ‘Als ik dingen goed doe, waarderen jullie het niet, maar zodra ik een foutje maak, snoeien jullie me. Ik kan er niet meer tegen! Ik doe deze plicht niet meer. Ik ga naar huis! Al ga ik naar de hel, ik kap ermee!’ De supervisor en ik communiceerden allebei met haar, maar ze aanvaardde het totaal niet en pakte gewoon haar spullen en vertrok.” Ik was geschokt toen ik dit allemaal van de leider hoorde. Het was dus niet zoals mijn moeder had gezegd. Ik had niet verwacht dat ze zo eigenzinnig was en zoveel hinder en verstoringen in het werk van de kerk had veroorzaakt. Geen wonder dat de leider haar gedragspatroon wilde begrijpen. Het gedrag van mijn moeder als niet-gelovige was zo overduidelijk, en ik vreesde dat ze dit keer waarschijnlijk verwijderd zou worden. Als ze echt verwijderd zou worden, zou haar geloofsreis ten einde komen en zou ze uiteindelijk tijdens de catastrofes worden gestraft. Wat verdrietig! Toen ik hieraan dacht, voelde ik me vreselijk. Was mijn moeder echt zover gekomen dat ze verwijderd zou worden? Ik dacht dat als ik nog eens met haar zou communiceren en ze tekenen van berouw zou tonen, ze misschien nog in de kerk zou kunnen arbeiden. Dus vroeg ik de leider: “Gezien het gedrag van mijn moeder, hebben jullie, toen jullie met haar communiceerden, de aard en de gevolgen van deze problemen duidelijk uitgelegd? Hebben jullie haar met Gods woorden ontleed en blootgelegd? Als ze een slecht bevattingsvermogen, een laag kaliber of een ernstige verdorven gezindheid heeft dan heeft ze nog meer behoefte aan communicatie en snoeien.” Nadat ze dit hoorde, zei de leider: “We hebben met haar gecommuniceerd, maar ze aanvaardde het niet. Je kunt proberen met haar te communiceren en zien of ze enig teken van berouw en verandering toont.”

Toen ik thuiskwam, zocht ik mijn moeder snel op om met haar te communiceren, waarbij we alles wat ze in de kerk had gedaan doornamen en elk voorval één voor één bespraken en ontleedden. Maar ze toonde totaal geen berouw en erkende haar fouten niet; in plaats daarvan bleef ze zich blindstaren op anderen en op specifieke zaken. Ze zei: “Waarom moet alleen ik over mezelf nadenken? Hebben de leiders geen fouten gemaakt? Luister niet alleen naar wat zij zeggen – zij kunnen het ook mis hebben. Soms gaan de regelingen van de leiders ook tegen de principes in. Waarom zou God anders nu zoveel woorden hebben uitgedrukt over het onderscheiden van valse leiders? Dat komt omdat er tegenwoordig zoveel valse leiders zijn …” Toen ik zag dat mijn moeder nog steeds over gelijk en ongelijk discussieerde, werd ik ontzettend ongerust en gefrustreerd. Dus waarschuwde ik haar: “Als je niet over jezelf nadenkt en berouw toont, word je verwijderd!” Nadat ze dat hoorde, zei mijn moeder wel dat ze bereid was te veranderen en berouw te tonen, maar niet lang daarna zei ze tegen me: “Ik vind dat je beter een baan kunt zoeken – je moet je geloof niet zo serieus nemen. Er zijn zoveel mensen die tegelijkertijd werken en hun plicht doen, en zij geloven toch ook nog steeds in God? En van alle mensen die hun plicht voltijds doen, maakt eentje meer of minder niet uit. Je moet een uitweg voor jezelf openlaten en aan je toekomst denken. Ik ben je moeder – ik zeg dit allemaal voor je eigen bestwil. Als je niet naar me luistert, krijg je er spijt van!” Toen ik haar deze dingen hoorde zeggen, werd ik boos en ongerust. In de daaropvolgende maand of zo, hoe ik ook met haar communiceerde, wilde ze gewoon niet over zichzelf nadenken of zichzelf leren kennen. In plaats daarvan bleef ze redetwisten en zichzelf rechtvaardigen, feiten verdraaien en de fouten van de leiders en werkers bekritiseren. Ze probeerde me te verleiden om wereldse dingen na te jagen en belemmerde me herhaaldelijk om naar bijeenkomsten te gaan en mijn plicht te doen. Ik doorzag haar essentie volledig – ze was een niet-gelovige.

Ik dacht aan Gods woorden: “Als gelovigen in hun spreken en gedrag net zo nonchalant en ongeremd zijn als ongelovigen, dan zijn ze zelfs nog boosaardiger dan ongelovigen; ze zijn archetypische kwaadaardige demonen” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, Een waarschuwing aan hen die de waarheid niet beoefenen). “Is het niet verachtelijk dat sommige mensen willen muggenziften en doodlopende wegen inslaan als er iets met hen gebeurt? Dat is een groot probleem. Mensen die helder van geest zijn, zullen deze fout niet maken, maar dat is hoe absurde mensen in elkaar steken. Ze verbeelden zich altijd dat anderen het hen lastig maken, dat anderen het hen opzettelijk in de weg staan, dus werken ze andere mensen altijd tegen. Is dat niet abnormaal? Ze doen geen moeite als het om de waarheid gaat, ze kibbelen liever over onbelangrijke zaken als hen iets overkomt, eisen verklaringen, proberen hun gezicht te redden, en ze gebruiken altijd menselijke oplossingen om deze zaken te benaderen. Dit is het grootste obstakel voor hun binnengaan tot het leven. Als je op deze manier in God gelooft, of op deze manier beoefent, zul je nooit de waarheid verwerven omdat je nooit voor God komt. Je komt nooit voor God om alles te ontvangen wat God voor jou ten doel heeft gesteld, noch gebruik je de waarheid om dit alles te benaderen; in plaats daarvan gebruik je menselijke oplossingen om zaken te benaderen. Daarom ben je in de ogen van God te ver van Hem afgedwaald. Niet alleen is jouw hart van Hem afgedwaald, je hele wezen leeft niet in Zijn aanwezigheid. Zo ziet God degenen die zaken altijd overanalyseren en aan haarkloverij doen. […] Ik zeg jullie dat het niet uitmaakt welke plicht een gelovige in God vervult – of ze nu externe zaken afhandelen, of een plicht die verband houdt met het verschillende werk of de expertisegebieden van het huis van God – als ze niet vaak voor God komen en leven in Zijn aanwezigheid, en Zijn inspectie niet durven te accepteren, en de waarheid niet bij God zoeken, dan zijn ze een niet-gelovige, en ze zijn niet anders dan een ongelovige” (Het Woord, Deel III, De gesprekken van Christus van de laatste dagen, Alleen door vaak vóór God te leven kun je een normale relatie met Hem hebben). God zegt dat als iemands woorden en daden, nadat hij God heeft gevonden, nog steeds hetzelfde zijn als die van ongelovigen, en als hij, wat er ook gebeurt, nooit aanvaardt wat van God komt, zich voortdurend fixeert op mensen en kwesties en nooit de waarheid aanvaardt, zo iemand een niet-gelovige is. Ik dacht eraan hoe mijn moeder al vele jaren in God geloofde, maar nooit aanvaardde wat van God kwam. Ze beweerde bereid te zijn bijeenkomsten bij te wonen en haar plicht te doen, maar het was nooit oprecht. Telkens wanneer het om haar vleselijke belangen ging, zette ze haar plicht opzij, en hoe vaak de broeders en zusters ook met haar communiceerden, ze aanvaardde er nooit iets van. Zelfs na haar isolatie dacht ze nog steeds niet na over haar problemen, maar verdraaide ze de feiten, jammerde ze over onrecht en klaagde ze. Ze weigerde toe te geven dat ze hinder en verstoringen had veroorzaakt; ze fixeerde zich op mensen en zaken, viel mensen onophoudelijk lastig en bleef de fouten van de leiders en werkers uitvergroten. Toen ze zag dat ze geen hoop had om zegeningen te ontvangen, begon ze een welvarend leven na te jagen en richtte ze zich op eten, kleding en genot. Ze verspreidde zelfs opvattingen, spuide negativiteit, en stoorde en belemmerde me bij het bijwonen van bijeenkomsten en het doen van mijn plicht. Ze probeerde me te verleiden om net als zij voor geld te werken en een wereldse weg te bewandelen. Ik zag in dat mijn moeder al jaren in God geloofde, maar de waarheid totaal niet aanvaardde, en dat haar woorden, gedrag en zienswijzen volledig hetzelfde waren als die van ongelovigen; ze was volledig een niet-gelovige. Nu de kerk het werk van de wegzuivering uitvoerde, zou ik al haar gedrag moeten opschrijven en aan de leiders moeten rapporteren. Maar als ik dat deed, zou ze zeker worden verwijderd. Ik dacht eraan hoe mijn familie, toen ik klein was, jongens voortrok boven meisjes. Mijn oma, tante en oom waren allemaal afstandelijk tegen me geweest, en mijn vader had ook nooit om me gegeven. Het enige wat hij elke dag deed was roken en drinken, en als hij een slecht humeur had, vloekte hij, sloeg hij mensen en gooide hij met spullen. Thuis waren het alleen mijn moeder en ik die op elkaar aangewezen waren. Mijn moeder bracht me ook voor God en steunde me bij het voltijds doen van mijn plicht. Ze heeft zich met hart en ziel voor mij ingezet. Als ze erachter kwam dat ik haar gedrag had gerapporteerd, zou dat haar hart dan niet breken? Zou ze niet echt teleurgesteld in mij zijn? Ik had het gevoel dat ik gewetenloos zou zijn als ik dit deed en dat ik haar zwaar zou teleurstellen. Bij die gedachte kon ik mijn tranen niet langer bedwingen, en ik voelde me diep verscheurd en gekweld. Nadat ik er eindeloos over had nagedacht, rapporteerde ik het gedrag van mijn moeder als niet-gelovige uiteindelijk niet en liet ik de zaak rusten.

Iets meer dan een maand later vroeg de leider me opnieuw om het gedrag van mijn moeder op te schrijven. Ik voelde me nog steeds wat van streek, dus bad ik tot God en zocht Hem: “God, de kerk verzamelt informatie over mijn moeder als niet-gelovige. Ze willen dat ik haar gedrag rapporteer, maar ik ben nog steeds wat terughoudend, omdat ik het gevoel heb dat ik gewetenloos zou zijn als ik haar gedrag rapporteer. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan – help me alstublieft om deze gesteldheid op te lossen.” Later herinnerde ik me een passage van Gods woorden die ik eerder had gelezen, dus zocht ik die op om te lezen. Almachtige God zegt: “Wanneer God Zijn werk aan iemand begint, wanneer Hij iemand heeft gekozen, verkondigt Hij dit nieuws aan niemand, noch kondigt Hij het aan Satan aan, laat staan dat Hij een groot gebaar maakt. Hij doet gewoon heel rustig, heel natuurlijk, datgene wat nodig is. Eerst kiest Hij een gezin voor jou; de achtergrond van je gezin, je ouders, je voorouders – al die dingen besluit God van te voren. Met andere woorden, God maakt deze beslissingen niet in een opwelling, maar Hij is al lang geleden aan dit werk begonnen. Als God eenmaal een gezin voor je heeft gekozen, kiest Hij vervolgens de datum waarop je geboren zult worden. Dan kijkt God toe terwijl je geboren wordt en al huilend ter wereld komt. Hij let op je geboorte, kijkt toe terwijl je je eerste woorden uitspreekt, kijkt toe terwijl je struikelt en waggelt bij je eerste stapjes, terwijl je leert lopen. Eerst doe je een stap en dan neem je er nog een … en nu kun je rennen, springen, praten en je gevoelens uiten … Naarmate mensen opgroeien, is Satans blik op ieder van hen gericht, als een tijger die zijn prooi begluurt. Maar bij het doen van Zijn werk is God nooit gebonden geweest aan beperkingen die voortkomen uit welke mens, gebeurtenis of ding, of uit welke ruimte of tijd dan ook; Hij doet wat Hij moet doen en wat Hij van plan is. Tijdens het opgroeien kun je veel ongewenste dingen tegenkomen, waaronder ziekte en hobbels op de weg. Maar terwijl je dit pad bewandelt, staan je leven en je toekomst onder Gods nauwlettende zorg. God biedt een ware garantie voor je hele leven, want Hij is vlak naast je, beschermt je en zorgt voor je” (Het Woord, Deel II, Over het kennen van God, God Zelf, de unieke VI). Na het lezen van Gods woorden begreep ik dat de familie waarin we geboren worden, onze opvoeding en onze levensomstandigheden allemaal door God zijn voorbestemd en beschikt. Het feit dat ik vandaag leef, in God kan geloven en mijn plicht in de kerk kan doen, is volledig te danken aan Gods leiding en bewaring. Toen mijn moeder van mij beviel, was het een zware bevalling en was de situatie kritiek. De arts vroeg mijn vader of hij mijn moeder of mij moest redden. Mijn vader was zo bang dat zijn handen trilden en hij niet wist wat hij moest doen. Mijn moeder bad toen tot de Heer Jezus, en het was dankzij Gods bewaring dat zowel mijn moeder als ik het overleefden. Toen ik klein was, speelde ik met een stok waar zand aan zat en prikte daarmee in mijn oog. Ik werd onmiddellijk blind aan mijn rechteroog. Ik raakte in paniek en dacht dat ik blind werd. Ik bleef in mijn oog wrijven, maar ik kreeg het zand er niet uit. In mijn angst kon ik alleen maar in mijn hart tot de Heer Jezus roepen. Toen begon mijn oog te tranen en werd het zand eruit gespoeld. Uiteindelijk is mijn rechteroogbol slechts iets dieper komen te liggen dan de linker, maar mijn zicht was nog steeds normaal. Ik dacht altijd dat ik gewoon geluk had, maar na het lezen van Gods woorden besefte ik eindelijk dat het God was die achter de schermen over me waakte en me beschermde. Het leek erop dat mijn moeder veel had geleden om me op te voeden, en dat ze me zelfs voor God had gebracht, maar volgens Gods woorden stonden mijn geboorte, de omgeving waarin ik opgroeide, de mensen die ik zou ontmoeten, de dingen die ik zou meemaken en het moment waarop ik naar de kerk zou komen om mijn plicht te doen, allemaal onder Gods soevereiniteit en beschikkingen. God had mij stap voor stap geleid. Toen ik hieraan dacht, was ik diep geraakt en dacht ik: ‘God is werkelijk groot. Zijn liefde is zo echt!’ Maar ik bleef het gevoel houden dat, omdat mijn moeder zoveel had geleden en zich had uitgeput om me op te voeden, ik haar veel dank verschuldigd was. Dus om haar in de kerk te houden, verdoezelde ik willens en wetens haar vele uitingen van een niet-gelovige, beschermde ik haar en kwam ik niet op voor het werk van de kerk. Dát is pas echt gewetenloos!

Daarna las ik twee passages van Gods woorden die me diep raakten. Almachtige God zegt: “De bestemming van de mens wordt bepaald op basis van het wezen dat voortkomt uit hun gedrag en zij wordt altijd op de juiste manier bepaald. Niemand kan de zonden van iemand anders dragen; sterker nog, niemand kan straf ontvangen in de plaats van iemand anders. Dit is onweerlegbaar. […] Uiteindelijk zijn rechtvaardige mensen rechtvaardige mensen en zijn boosdoeners boosdoeners. De rechtvaardige mensen zullen uiteindelijk kunnen overleven terwijl de boosdoeners worden vernietigd. De heiligen zijn heilig; ze zijn niet vuil. Zij die vuil zijn, zijn vuil en geen enkel deel van hen is heilig. De mensen die worden vernietigd zijn alle slechte mensen en alle rechtvaardige mensen zullen overleven, zelfs als de kinderen van een de slechte mensen rechtvaardige daden verrichten en zelfs als de ouders van de rechtvaardigen slechte daden plegen. Er is intrinsiek geen relatie tussen een gelovige echtgenoot en een ongelovige echtgenote, en er is geen relatie tussen gelovige kinderen en ongelovige ouders; deze twee typen mensen zijn onverenigbaar. Voordat mensen de rust binnengaan, hebben ze vleselijke, familiale genegenheid, maar zodra ze de rust zijn binnengegaan, zal er geen sprake meer zijn van enige vleselijke, familiale genegenheid” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, God en de mens zullen gezamenlijk de rust ingaan). “De wateren razen, de bergen omvallen, de grote rivieren uiteenvallen, de mens zal altijd aan verandering onderhevig blijven, de zon zal vervagen en de maan verduisteren, de mens zal geen dagen van vredig leven meer kennen, er zullen geen rustige tijden meer zijn op het land, het firmament zal nooit meer kalm en rustig blijven en zal het niet langer uithouden. Alles zal vernieuwd worden en zijn oorspronkelijke uiterlijk terugkrijgen. Alle huishoudens op aarde zullen worden verscheurd en alle naties op aarde zullen uiteen worden gereten. De dagen van de hereniging van man en vrouw zullen voorbij zijn, moeder en zoon zullen elkaar nooit meer ontmoeten, vader en dochter zullen niet langer bijeenkomen. Alles wat op aarde bestond zal door mij worden vernietigd. Ik geef de mensen geen kans hun gevoelens te uiten, want ik heb geen gevoelens, en ik heb in enorme mate een afkeer gekregen van de gevoelens van de mens. Door de gevoelens tussen mensen ben ik terzijde geworpen en zo ben ik in hun ogen een ‘ander’ geworden. Door de gevoelens tussen mensen ben ik vergeten. Door zijn gevoelens grijpt de mens de kans zijn ‘geweten’ op te poetsen. Door zijn gevoelens is de mens mijn tuchtiging altijd moe. Vanwege zijn gevoelens noemt de mens mij oneerlijk en onrechtvaardig en zegt hij dat ik achteloos omspring met zijn gevoelens in wat ik doe. Heb ik ook familie op aarde? Wie heeft er ooit, net als ik, dag en nacht gewerkt zonder aan eten of slaap te denken in het belang van mijn hele managementplan? Hoe zou de mens met God kunnen worden vergeleken? Hoe zou de mens verenigbaar kunnen zijn met God? Hoe zou God, die schept, van dezelfde soort kunnen zijn als de mens, die geschapen is? Hoe zou ik altijd samen met de mens op aarde kunnen leven en handelen? Wie kan bezorgdheid voelen om mijn hart? Zijn het de gebeden van de mens?” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, Gods woorden aan het hele universum, hfst. 28). Na het lezen van Gods woorden begreep ik de richting van Gods werk. Het is om iedereen die God weerstaat te scheiden van degenen die oprecht in Hem geloven. Degenen die oprecht in God geloven, zullen Zijn bescherming en genade ontvangen, terwijl degenen die Hem weerstaan, vervloekt en gestraft zullen worden. God bepaalt ieders uitkomst op basis van zijn gedrag en daden, evenals zijn aard-essentie, en er is geen sprake van voortrekkerij of vriendjespolitiek. In Gods huis heeft de waarheid de macht en is er geen plaats voor partijdigheid of voortrekkerij. Nu Gods werk zijn einde nadert, worden allerlei soorten mensen één voor één onthuld. Dit is de tijd om het onkruid van de tarwe te scheiden. Het is de tijd van Gods zifting. Hoewel mijn moeder en ik een sterke bloedband hebben, heb ik haar uiteindelijke uitkomst niet in de hand. De Heer Jezus zei: “Dan zullen er twee op het land aan het werk zijn, van wie de een zal worden meegenomen en de ander achtergelaten. Van twee vrouwen die samen aan de molen draaien, zal de ene worden meegenomen en de andere achtergelaten” (Matteüs 24:40-41). Wat voor lijden mijn moeder in dit leven doormaakt en wat haar uiteindelijke uitkomst en bestemming zullen zijn, hangt af van haar eigen keuzes en wordt bepaald door de weg die ze bewandelt. Hoeveel ik ook met haar communiceerde of probeerde haar in de kerk te houden, haar aard-essentie was die van een niet-gelovige. Haar verblijf in de kerk zou alleen maar het kerkleven verstoren, de gesteldheid van de broeders en zusters beïnvloeden, en vroeg of laat zou ze onthuld en geëlimineerd worden. Dat ik weigerde het gedrag van mijn moeder te rapporteren, was handelen vanuit genegenheid. In haar plicht was mijn moeder altijd plichtmatig en liep ze de kantjes ervan af, en vaak verliet ze gewoon haar plicht. Als broeders en zusters met haar communiceerden, zei ze dat ze het ermee eens was, maar daarna handelde ze nog steeds eigenzinnig, zonder rekening te houden met de belangen van de kerk. Toen de leider haar blootlegde en snoeide, redetwistte ze met verwrongen redeneringen en werd ze boos. Nadat ze was ontheven, viel ze mensen onophoudelijk lastig, verdraaide ze feiten en jammerde ze dat haar onrecht was aangedaan. Ze speelde geen positieve rol in de kerk, en ze veroorzaakte voortdurend hinder en verstoringen en beïnvloedde de plichtsvervulling van de broeders en zusters. Mijn moeder veroorzaakte zoveel hinder en verstoringen in de kerk, en ze aanvaardde de waarheid totaal niet. Haar gedrag als niet-gelovige was al overduidelijk, en ik was me er terdege van bewust dat ze verwijderd zou moeten worden. Maar ik beschermde haar nog steeds en was niet bereid haar gedrag te rapporteren. Beschermde ik zo niet gewoon Satan en hield ik een niet-gelovige de hand boven het hoofd? Doordat ik me liet leiden door gevoelens, kon ik goed en kwaad niet meer onderscheiden en was ik volkomen onredelijk. Verzette ik mij daarmee niet tegen God? Pas op dat moment ervoer ik eindelijk waarom God menselijke gevoelens zo verafschuwt. God zegt: “Door de gevoelens tussen mensen ben ik terzijde geworpen en zo ben ik in hun ogen een ‘ander’ geworden. Door de gevoelens tussen mensen ben ik vergeten. Door zijn gevoelens grijpt de mens de kans zijn ‘geweten’ op te poetsen. Door zijn gevoelens is de mens mijn tuchtiging altijd moe. Vanwege zijn gevoelens noemt de mens mij oneerlijk en onrechtvaardig en zegt hij dat ik achteloos omspring met zijn gevoelens in wat ik doe.” Toen ik hieraan dacht, voelde ik me echt schuldig tegenover God, en in mijn hart had ik een sterk verlangen om volgens Gods vereisten te praktiseren. Ik wist dat ik in deze kwestie niet langer kon aarzelen, en dus rapporteerde ik al het gedrag van mijn moeder.

Een maand later keerde ik terug naar huis, en mijn moeder vertelde me uitdrukkingsloos dat ze uit de kerk was verwijderd. Toen gaf ze mij de schuld: “Waarom heb je hun alles verteld wat ik tegen je heb gezegd? Je bent echt ondankbaar en je hebt geen geweten. Ik kan niet geloven dat je zelfs je eigen moeder zou verraden.” Toen ik haar dit hoorde zeggen, voelde ik me diep gekwetst en overstuur. Het was alsof ik haar iets verkeerds had aangedaan, en ik schaamde me om haar onder ogen te komen. Maar na een tijdje kwam ik tot bezinning: “Waarom ben ik zo bang voor de beschuldigingen en klachten van mijn moeder? Ik heb toch volgens de principes gehandeld!” Ik besefte dat ik opnieuw werd beperkt door genegenheid, dus bad ik in stilte in mijn hart tot God: “God, wat is in deze zaak de juiste manier voor mij om te praktiseren?” Op dat moment dacht ik aan een passage van Gods woord: “Heb lief wat God liefheeft en haat wat God haat: dit is het principe waar men zich aan moet houden” (Het Woord, Deel III, De gesprekken van Christus van de laatste dagen, Alleen door je eigen verkeerde zienswijzen te kennen, kun je werkelijk transformeren). Toen ik aan Gods woorden dacht, voelde ik me vanbinnen echt verlicht. Mijn moeder werd verwijderd omdat ze zoveel hinder en verstoringen veroorzaakte, de waarheid totaal niet aanvaardde, en geen positieve uitwerking had in de kerk. Ik deed haar geen onrecht aan door haar gedrag te rapporteren. Integendeel, ik praktiseerde de waarheid en handelde volgens principes, en er was geen reden voor mij om me schuldig te voelen. Dat mijn moeder verwijderd werd, was gebaseerd op de principes van de kerk. Dat ze nu niet alleen weigerde berouw te tonen, maar zelfs zulke dingen zei, maakte me nog zekerder dat haar aard-essentie die van een niet-gelovige was. Als zo iemand in de kerk blijft, zal ze zeker het kerkleven van de broeders en zusters verstoren, en anderen totaal geen voordeel brengen. Ze moet verwijderd worden! God zegt lief te hebben wat Hij liefheeft en te haten wat Hij haat. Ik heb niets verkeerds gedaan door volgens principes te handelen. Toen ik hieraan dacht, voelde ik me opgelucht en had ik geen schuldgevoel meer tegenover mijn moeder.

Nadat ik had meegemaakt dat mijn moeder werd verwijderd, kreeg ik enig onderscheidingsvermogen van het gedrag van niet-gelovigen, en ik zag dat wanneer je mensen op basis van genegenheid behandelt, je geen principes in je handelen hebt. Ik wist dat ik niet langer op basis van genegenheid kon handelen. Dank God dat Hij me deze kans heeft gegeven om deze les te leren.

Vorige: 21. Is het enkel nastreven van genaden waar geloof in God?

Volgende: 33. Wat je in het leven moet nastreven

Rampen zoals oorlogen en pandemieën komen vaak voor over de hele wereld. Hoe kunnen we de terugkeer van de Heer verwelkomen en Gods bescherming krijgen tijdens rampen? Neem deel aan onze gebedsbijeenkomst om de weg te vinden.

Gerelateerde inhoud

Instellingen

  • Tekst
  • Thema's

Effen kleuren

Thema's

Lettertype

Lettergrootte

Regelruimte

Regelruimte

Paginabreedte

Inhoud

Zoeken

  • Zoeken in deze tekst
  • Zoeken in dit boek