Door Sharon, Spanje

Op een dag in december 2021 vertelde een zuster me dat zuster Arianna, die naar een andere kerk dan de onze was overgeplaatst, zei dat ik onzorgvuldig was in mijn plicht en niet snel genoeg de problemen die zich voordeden in mijn evangeliewerk aanpakte, waardoor de doelmatigheid en effectiviteit van het team afnam. Ze zei dat ik de gedragingen van een valse leider vertoonde. Die zuster herinnerde me eraan dat ik over mezelf moest nadenken. Ik werd kwaad en dacht: ik heb de laatste tijd geen uitgebreide follow-up gedaan, maar daar is een goede reden voor. Als je er iets over wil zeggen, zeg het dan recht in mijn gezicht. Probeer je niet gewoon problemen te veroorzaken, als je het achter mijn rug om zegt? Wat moeten de broeders en zusters van me denken? Omdat je zo over me praat, laat ik je er niet gemakkelijk vanaf komen. Ik zal jouw fouten ook aan het licht brengen, zodat anderen weten dat het probleem niet bij mij ligt, maar helemaal bij jou. Dus zei ik tegen die zuster: “Zuster Arianna heeft altijd op mij neergekeken en me bekritiseerd. Iedereen weet dat ze niet zo geweldig is. Ze heeft nooit goed met anderen samengewerkt, maar was een echte muggenzifter. Nu heeft ze het op mij gemunt, maar ik heb haar nooit iets misdaan. Misschien komt het doordat ik haar naar een andere kerk heb overgeplaatst, waardoor ze haar functie als teamleider is kwijtgeraakt, en wil ze zich daarvoor op mij wreken.” Zelfs toen ik dat had gezegd, vond ik nog steeds het nog steeds ongelooflijk gênant voor mij wat zuster Arianna had gedaan. Ze had me ontmaskerd in het bijzijn van al die mensen. Als iedereen haar geloofde, hoe zouden ze mij dan zien? Zouden ze denken dat ik een valse leider was? En als dat werd doorgegeven aan de hogere leiding, kon ik zelfs mijn baan kwijtraken. Het hield me steeds meer bezig en ik begon een hekel te krijgen aan zuster Arianna. Was het niet duidelijk dat ze het op mij gemunt had? Als zij zo onaardig deed, kon ze mij niet verwijten dat ik onredelijk was. Zolang ik leider was, kon ze een promotie wel vergeten. Ik zou al haar gedrag aan het licht brengen en ervoor zorgen dat iedereen het onderscheid zag, en ik zou haar de kerk uitzetten als ik erachter kwam dat ze over mensen oordeelde achter hun rug om. Ik voelde me niet prettig bij deze manier van denken en vroeg me af of het in lijn met Gods wil was om haar zo te behandelen. God had dit laten gebeuren en ik was niet op zoek naar de waarheid of naar zelfreflectie, maar had mijn blik op haar gevestigd. Ik wilde me op haar fouten werpen om haar tegen te werken, haar te ontmaskeren en zelfs wraak te nemen. Ik wist dat dat niet de waarheid aanvaarden was.

Die nacht dacht ik erover na. In mijn hart kon ik nog steeds niet aanvaarden wat zuster Arianna over me zei. Maar als ik er echt over nadacht, was ik dan een goede, competente leider? Een leider moet alle facetten van het werk in de vingers hebben en problemen oplossen zodra ze worden geconstateerd. Ik had de leiding over het evangeliewerk. Toen dat team met problemen te maken kreeg, had ik dus meteen praktische hulp en begeleiding moeten bieden. Maar daar was ik in tekortgeschoten. Is een valse leider niet iemand die geen praktisch werk verricht? Arianna had geen ongelijk. Ze was geen slecht mens. Ze had een aantal gaven en sterke kanten en ze had resultaten bereikt in haar plicht. Als ik haar geen plicht liet doen, of haar zelfs uit de kerk zou gooien vanwege persoonlijke rancune, zou dat niet alleen zuster Arianna raken, maar ook het werk van de kerk verstoren. Ik moest niet iets doen wat God verafschuwt. Bij die gedachte kon ik mijn vooroordeel tegen haar een beetje loslaten. Ook dacht ik na over welk soort praktisch werk ik naliet. Ik wist dat ik de dingen moest gaan veranderen die ze had genoemd en dat ik met de broeders en zusters moest communiceren over hun moeilijkheden. Toen voelde ik me beter.

Op dat moment dacht ik dat het allemaal voorbij was. Maar een paar dagen later hoorde ik dat Arianna tijdens een bijeenkomst met meer dan 40 mensen had gezegd dat ik de tekenen van een valse leider vertoonde. Al mijn woede kwam naar boven toen ik dat hoorde, en ik vond dat mijn naam echt door het slijk was gehaald doordat zuster Arianna me tegenover zoveel mensen had ontmaskerd. Hoe kon ik mijn trots behouden als ze zo doorging? Ik zou zelfs ontslagen kunnen worden, omdat ik een valse leider was. Ik wou haar eens wat laten zien, opdat ze niet zou denken dat ik een volgzaam lammetje was! Als ze mij tegenover iedereen wilde ontmaskeren en mijn reputatie wilde schaden, zou ik gaan uitzoeken wat zij verkeerd deed en bewijs verzamelen, en dan een gelegenheid vinden om haar uit de weg te ruimen. De volgende dagen stond ik voortdurend op scherp en dacht ik eraan hoe ik mijn trots en waardigheid kon redden en hoe ik haar kon terugpakken. Ik vertelde de leider van haar nieuw kerk dat haar menselijkheid niet goed was en dat ze altijd kritisch was geweest over leiders en werkers. Ze moest haar daarom in de gaten houden en haar onverbiddelijk ontslaan als ze zag dat ze lastig was. Toen ik dat allemaal had gezegd, voelde ik me wel een beetje schuldig en ongemakkelijk. Ik dacht: wat ben ik aan het doen? Is dit niet oog om oog, tand om tand; is dit niet aanvallen en anderen uitsluiten? Welke les wil God dat ik hieruit trek? Uiteindelijk ben ik toen voor God gekomen om te bidden en te zoeken.

In mijn zoektocht dacht ik aan Gods woorden, waarin de antichristen worden ontmaskerd die iedereen uitsluiten met wie ze het niet eens zijn. Almachtige God zegt: “Wat is het hoofddoel van een antichrist wanneer hij een andersdenkende aanvalt en uitsluit? Hij probeert een situatie in de kerk te creëren waarin er geen stemmen zijn die tegen de zijne ingaan, waarin zijn macht en zijn leiderschapsstatus absoluut zijn, waarin zijn woorden absoluut zijn en door iedereen moeten worden opgevolgd, en waarin iemand zelfs als hij een andere mening heeft die niet mag uiten, maar in zijn hart moet laten etteren. Iedereen die openlijk met hem van mening durft te verschillen, wordt zijn vijand. Hij zal elke mogelijke methode gebruiken om die persoon te kwellen en wenst vurig dat hij verdwijnt. Dit is een van de manieren waarop een antichrist een andersdenkende aanvalt en uitsluit, zijn status consolideert en zijn macht beschermt. Hij denkt: het is prima als je een andere mening hebt, maar je kunt er niet zomaar over praten, en al helemaal niet mijn macht en status in gevaar brengen. Als je bezwaar hebt, kun je dat privé tegen me zeggen. Als je het in het bijzijn van iedereen zegt en mij gezichtsverlies laat lijden, vraag je om problemen en zal ik je aanpakken! Wat voor gezindheid is dit? Een antichrist staat niet toe dat anderen vrijuit spreken. Als andere mensen bezwaar hebben tegen de antichrist of een mening hebben over iets anders, kunnen ze dat niet zomaar vrijuit ter sprake brengen; ze moeten rekening houden met de trots van de antichrist. Zo niet, dan zal de antichrist hen als een vijand behandelen, hen aanvallen en uitsluiten. Wat voor aard is dit? Het is de aard van een antichrist. En waarom doet hij dit? Hij staat niet toe dat de kerk alternatieve stemmen heeft, hij staat geen andersdenkenden in de kerk toe, en hij staat Gods uitverkoren volk niet toe om openlijk over de waarheid te communiceren en mensen te onderscheiden. Waar hij het meest bang voor is, is dat hij door mensen wordt ontmaskerd en onderscheiden; hij wil ervoor zorgen dat zijn macht en de status die hij in de harten van mensen heeft, altijd worden geconsolideerd en nooit worden ondermijnd. Hij zou nooit iets kunnen tolereren dat zijn trots, reputatie of zijn aanzien en waarde als leider bedreigt of aantast. Is dit geen manifestatie van de kwaadwillige aard van een antichrist? Niet tevreden met de macht die hij al bezit, consolideert en beveiligt hij die en streeft hij naar eeuwige heerschappij. Hij wil niet alleen het gedrag van anderen beheersen, maar ook hun hart. Deze methoden die een antichrist gebruikt, zijn volledig bedoeld om zijn macht en status te beschermen en zijn volledig het gevolg van zijn verlangen om de macht vast te houden. […] Dit geldt vooral wanneer er een andersdenkende aanwezig is en de antichrist hoort dat de andersdenkende iets over hem heeft gezegd of hem achter zijn rug om heeft bekritiseerd. In dat geval zal hij de zaak snel oplossen, zelfs als dat betekent dat hij een nacht slaap en een dag eten moet missen. Hoe komt het dat hij zich zo kan inspannen? Het is omdat hij voelt dat zijn status in gevaar is, dat die is uitgedaagd. Hij voelt dat als hij niet zo handelt, zijn macht en status in gevaar zullen komen – dat zodra zijn kwaadaardige daden en schandalig gedrag worden ontmaskerd, hij niet alleen zijn status en macht niet zal kunnen behouden, maar ook uit de kerk zal worden verwijderd of verdreven. Daarom is hij wanhopig ongeduldig in het bedenken van manieren om de zaak te onderdrukken en alle verborgen gevaren voor hem weg te nemen. Dit is de enige manier waarop hij zijn status kan behouden. Status is de levensadem, wat een antichrist betreft. Zodra hij hoort dat iemand hem gaat ontmaskeren of aangeven, is hij doodsbang en onrustig, bang dat hij morgen zijn status zal verliezen en nooit meer zal genieten van het gevoel van privilege dat status hem heeft gebracht, noch van de voordelen van status. Hij is bang dat niemand meer naar hem zal opkijken of hem zal volgen, dat niemand meer bij hem in de gunst zal proberen te komen of zijn bevelen zal opvolgen. Maar wat voor hem het meest ondraaglijk is, is niet alleen dat hij zijn status en macht zal verliezen, maar dat hij misschien zelfs wordt verwijderd of verdreven. Als dat zou gebeuren, zouden alle voordelen en gevoelens van privilege die status en macht hem hebben gegeven, evenals de hoop op alle zegeningen en beloningen die door het geloof in God worden verkregen, in een oogwenk verloren gaan. Dit vooruitzicht is wat voor hem het moeilijkst te verdragen is” (Het Woord, Deel IV, Antichristen ontmaskeren, Punt twee: Ze vallen andersdenkenden aan en sluiten hen uit). “Voor een antichrist is de andersdenkende een bedreiging voor zijn status en macht. Wie zijn status en macht ook bedreigt, ongeacht wie het is, een antichrist zal tot het uiterste gaan om hen ‘aan te pakken’. Als deze mensen echt niet tot onderwerping kunnen worden gedwongen of gerekruteerd, dan zal de antichrist hen ten val brengen of verwijderen. Uiteindelijk zal de antichrist zijn doel bereiken: absolute macht hebben en eigen rechter zijn. Dit is een van de technieken die een antichrist gewoonlijk gebruikt om zijn status en macht te handhaven – hij valt andersdenkenden aan en sluit hen uit” (Het Woord, Deel IV, Antichristen ontmaskeren, Punt twee: Ze vallen andersdenkenden aan en sluiten hen uit). Gods woorden waren echt aangrijpend en maakten me bang. Ik had niet beseft dat ik in staat was voor mijn naam en status iemand aan te vallen en buiten te sluiten en dat ik het kwaad van een antichrist beging. Toen ik hoorde dat zuster Arianna tegen anderen had gezegd dat ik geen praktisch werk deed, dacht ik er niet over na of dat waar was. Ik dacht gewoon dat ze het op mij had gemunt en me achter mijn rug om veroordeelde. Mijn trots was gekwetst, dus kreeg ik een hekel aan haar en koesterde wrok tegen haar, en wilde ik haar zelfs aanvallen. En toen ik erachter kwam dat ze me op die grotere bijeenkomst had ontmaskerd, haatte ik haar nog meer. Ik wilde mijn trots en mijn positie redden, dus klopte ik haar eerdere overtredingen op zodat anderen zouden denken dat ze geen goede menselijkheid had en haar zouden afwijzen. Ik moedigde haar huidige leider zelfs aan om haar gedrag in de gaten te houden, in de hoop op een kans dat ze eruit zou worden geschopt. Ik wist heel goed dat ze gaven en sterke kanten had en haar plicht best goed deed, dat ze een plicht zou moeten blijven doen in de kerk. Ook wist ik dat zuster Arianna echte problemen van mij aan het licht bracht, maar dat trof mijn aanzien en status. Daarom begon ik haar als afvallige te zien, als vijand, en als bedreiging van mijn macht en positie. Ik wilde naar haar uithalen, wraak nemen op haar. Ik had echt een gemene aard! Toen dacht ik aan de antichristen die uit de kerk waren verbannen. Zodra iemand hun status bedreigde, haalden ze uit omdat ze de kerk tot hun koninkrijk wilden maken, over alles wilden heersen. Uiteindelijk werden ze eruit gezet, omdat ze te veel kwaad deden. Mijn gedrag was niet anders dan het gedrag van die antichristen.

Ik bleef over mezelf nadenken, waarom ik al zoveel jaren geloofde maar onwillekeurig toch het pad van de antichrist insloeg en zulke slechte dingen deed. Toen lazen we in een bijeenkomst: “Zij die God met een oprecht hart gehoorzamen, zullen zeker door God worden gewonnen.” Eén passage raakte voor mij direct de kern. Almachtige God zegt: “Aangezien je gelooft in God, moet je geloof stellen in al de woorden van God en in al Zijn werken. Dat wil zeggen, aangezien je gelooft in God, moet je Hem gehoorzamen. Als je niet in staat bent om dit te doen, dan maakt het niet uit of je wel of niet in God gelooft. Als je al vele jaren in God hebt geloofd, maar Hem desalniettemin nooit hebt gehoorzaamd en het geheel van Zijn woorden niet aanvaardt, maar in plaats daarvan God vraagt Zich aan jou te onderwerpen en te handelen in overeenstemming met jouw opvattingen, dan ben je de meest opstandige van iedereen en ben je een niet-gelovige. Hoe kunnen zulke mensen in staat zijn om te gehoorzamen aan het werk en de woorden van God die niet in overeenstemming zijn met de opvattingen van de mens? Het meest opstandig van allen zijn diegenen die moedwillig weigeren aan God toe te geven en die zich moedwillig tegen God verzetten. Zij zijn de vijanden van God, de antichristen. Ze koesteren altijd een houding van vijandigheid jegens het nieuwe werk van God; ze hebben nooit ook maar de geringste neiging om zich te onderwerpen en hebben zich nooit met graagte onderworpen of verootmoedigd. Ten overstaan van anderen zijn zij degenen die de hoogste dunk van zichzelf hebben, en ze onderwerpen zich nooit aan iemand. Ten overstaan van God denken ze dat zij het beste zijn in het houden van ‘preken’ en het vaardigste in het uitvoeren van werk aan anderen. Nooit nemen ze afstand van de ‘schatten’ in hun bezit; in plaats daarvan gaan ze ermee om als familie-erfgoed dat vereerd moet worden en waarover tegen anderen gepreekt moet worden, en ze gebruiken ze om de dommeriken die hen verafgoden te instrueren. Er is inderdaad een aantal mensen als dit in de kerk. Men kan stellen dat zij ‘een dynastie van onbedwingbare helden’ zijn, generatie op generatie verblijven zij in het huis van God. Het houden van ‘preken’ (het preken van doctrines) beschouwen ze als hun hoogste plicht. Jaar na jaar, generatie op generatie, gaan ze door met het rigoureus uitvoeren van hun ‘heilige en onaantastbare’ plicht. Niemand durft aan hen te komen; geen enkele persoon durft hen openlijk te berispen. Ze worden ‘koningen’ in het huis van God, ongebreideld tiranniseren ze anderen, van het ene tijdperk in het andere. Deze troep kwaadaardige demonen probeert de handen ineen te slaan om Mijn werk te vernietigen; hoe kan Ik deze levende duivels toestaan te bestaan voor Mijn ogen? Zelfs zij die slechts half gehoorzamen, kunnen niet doorgaan tot het einde, laat staan deze tirannen met geen enkele gehoorzaamheid in hun hart! Het werk van God is niet gemakkelijk te verkrijgen voor de mens. Zelfs wanneer ze al hun kracht gebruiken, kunnen mensen er slechts een klein gedeelte van verkrijgen, waardoor ze uiteindelijk vervolmaakt kunnen worden. Hoe zit het dan met de kinderen van de aartsengel die trachten het werk van God te vernietigen? Hebben zij niet nog minder hoop om door God te worden gewonnen?” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, Zij die zich met een oprecht hart aan God onderwerpen, zullen zeker door God worden gewonnen). Gods woorden doorboorden mijn hart en ik zag Zijn rechtvaardige, majesteitelijke gezindheid. Waar ik nog banger van werd, waren deze woorden: “Ze onderwerpen zich nooit aan iemand.” “Niemand durft aan hen te komen.” “Ze worden ‘koningen’ in het huis van God, ongebreideld tiranniseren ze anderen, van het ene tijdperk in het andere. Deze troep kwaadaardige demonen probeert de handen ineen te slaan om Mijn werk te vernietigen; hoe kan Ik deze levende duivels toestaan te bestaan voor Mijn ogen?” Toen ik erachter kwam dat zuster Arianna me als valse leider had ontmaskerd, reageerde ik vijandig, ontevreden, rancuneus en opstandig. Uit boosheid haalde ik venijnig uit. Zelfs als kerkleider wilde ik de waarheid niet aanvaarden en kende ik totaal geen onderwerping. Als mensen mijn problemen aan het licht brachten, als mijn trots gekwetst was en mijn positie bedreigd, wilde ik hen met alle mogelijke middelen tegenhouden en terugpakken en zelfs het recht ontnemen een plicht te doen en de kerk uitzetten. Ik had de kwaadaardig mentaliteit dat ik niet zou rusten voordat ik hen helemaal te gronde had gericht. In de kerk was ik een ‘koning’ geworden waar niemand aan durfde te komen. Wat is het verschil met de demonen van de CCP, die dictators? Hun motto is “Laat hen die zich onderwerpen floreren en hen die zich verzetten ten onder gaan”. Om de heerschappij te behouden en de macht te verstevigen, onderdrukt, ontwortelt en roeit de CCP iedereen geheel uit die het oneens is met het kwaad dat zij aanricht en dit aan de kaak durft te stellen. Dat is wat de partij deed bij de demonstraties op het Tiananmenplein en wat ze de etnische minderheden aandoet. Bij gelovigen is het zelfs nog erger: ze arresteert, onderdrukt en achtervolgt ons. Zoveel onschuldige levens zijn door het toedoen van de CCP verloren gegaan! Van kinds af aan was ik door die communistische demonen gevormd en beïnvloed. Ik was diep doordrenkt met zoveel satanisch gif, zoals “Alleen ik regeer oppermachtig” “Laat hen die zich onderwerpen floreren en hen die zich verzetten ten onder gaan,” “Als jij onaardig bent, verwijt mij dan niet dat ik oneerlijk ben,” en “Behandel een man zoals hij jou behandelt.” Dit satanische gif was mijn overlevingsmotto geworden, waardoor ik steeds arroganter en gemener werd. Ik leefde ernaar, dus was ik in staat kwaad te doen, anderen te onderdrukken en te schaden. Ik dacht ook na over hoe God zoveel waarheden had gecommuniceerd over valse leiders en antichristen onderscheiden. Nu leert iedereen de waarheid kennen en wordt wakker, dus ontmaskeren en rapporteren sommige mensen de valse leiders. Dit is de waarheid in praktijk brengen en het werk van de kerk beschermen – dat is positief. Het maakt niet uit wat voor mensen mij ontmaskeren, of ze het op mij gemunt hebben, of ze het in mijn gezicht zeggen of niet. Zolang ze de waarheid spreken, moet ik het van God aannemen en het naar behoren accepteren, me onderwerpen en mijn les leren. Dat is de waarheid accepteren en je aan God onderwerpen. Maar ik weigerde niet alleen me te onderwerpen, maar viel degene die me ontmaskerde ook nog aan. Het was geen persoonlijk conflict, maar ik verwierp de waarheid en verzette me tegen God. Toen ik me dit realiseerde, haatte ik mezelf en werd ik een beetje bang. Snel kwam ik vóór God en bad: “God, ik had ongelijk. Toen ik door Arianna werd ontmaskerd, dacht ik niet over mezelf na en leerde ik mijn les niet, maar ging ik achter haar aan. Ik zie dat ik echt een gemene aard heb. God, ik wil U mijn berouw tonen.”

Ik dacht over mezelf na in het licht van wat zuster Arianna over mijn problemen had gezegd en begon de details van het werk echt op te volgen. Ik ontdekte dat er echt veel problemen waren. Zo waren er bijvoorbeeld broeders en zusters die nog maar net begonnen waren met het delen van het evangelie en zij kenden de waarheden van visies niet. Daarom waren zij niet in staat de opvattingen en moeilijkheden op te lossen van de mensen waarvoor ze predikten. Sommigen begrepen de principes niet van het verspreiden van het evangelie, dus werden er ongeschikte mensen bekeerd. Sommige nieuwe gelovigen begrepen zelfs na een periode van begieting de waarheid bij lange na niet, en sommigen waren niet geïnteresseerd in de waarheid en haakten af. Veel van onze middelen waren verkwist. Ik bracht de problemen die ik had gezien in een bijeenkomst ter sprake en communiceerde over de principes om het recht te zetten. De broeders en zusters begonnen plannen te maken om zich de waarheden van visies eigen te maken. Als ze iets niet begrepen of niet duidelijk konden communiceren, hielden we daar samen een communicatie over. Al snel waren de waarheden van visies hun duidelijker en was het team succesvoller. Ik besefte dat God zuster Arianna toestond me te ontmaskeren als valse leider en me erop te wijzen dat ik geen praktisch werk deed om me aan het denken te zetten over mezelf en me mijn werk goed te laten doen. Hij beschermde mij.

Later dacht ik aan een andere passage van Gods woorden: “God werkt in elk persoon. Wat Zijn methode ook is, van welk soort mensen, zaken en dingen Hij ook gebruikmaakt in Zijn dienst, of welke toon Zijn woorden ook hebben, Hij heeft maar één einddoel: jou redden. En hoe redt Hij jou? Hij verandert je. Dus hoe zou dat kunnen gebeuren zonder dat je een beetje lijdt? Je zult moeten lijden. Dat lijden kan veel dingen omvatten. Ten eerste moeten mensen lijden als ze het oordeel en de tuchtiging van Gods woorden aanvaarden. Wanneer Gods woorden te streng en onomwonden zijn, en mensen God verkeerd interpreteren – en er zelfs noties op nahouden – dan kan dat ook pijnlijk zijn. Soms creëert God een omgeving rond mensen om hun verdorvenheid te ontmaskeren, om hen over zichzelf te laten nadenken en zichzelf te leren kennen. Ook dan zullen ze een beetje lijden. Soms, wanneer mensen direct worden gesnoeid, behandeld en ontmaskerd, moeten ze lijden. Het is alsof ze worden geopereerd – zonder leed is er geen resultaat. Als iedere keer dat je wordt gesnoeid en behandeld, en iedere keer dat je door een omgeving wordt ontmaskerd, je gevoelens worden beroerd en je een impuls krijgt, dan zul je door dat proces de werkelijkheid van de waarheid binnengaan, en zul je gestalte krijgen. […] Als God bepaalde omgevingen, mensen, kwesties en dingen voor je regelt, als Hij je snoeit en behandelt, en als je hieruit lessen leert, als je hebt geleerd om voor God te komen, hebt geleerd om de waarheid te zoeken en, onbewust, bent verlicht en geïllumineerd en de waarheid verwerft, als je een verandering hebt ervaren in deze omgevingen, als het vruchten begint af te werpen en je vooruitgang hebt geboekt, als je een klein beetje kennis van Gods wil begint te krijgen en je stopt met klagen, dan betekent dat alles dat je stand hebt gehouden te midden van de beproevingen van die omgevingen, en bent geslaagd voor de test. Aldus zul je deze vuurproef goed hebben doorstaan. Hoe zal God diegenen beschouwen die de test doorstaan? God zal zeggen dat zij een oprecht hart hebben en dit soort lijden kunnen verdragen, en dat ze diep vanbinnen de waarheid liefhebben en de waarheid willen verwerven. Als God deze beoordeling van jou heeft, ben je dan niet iemand met gestalte? Heb je dan geen leven? En hoe wordt dat leven verkregen? Wordt het door God geschonken? God voorziet je op verschillende manieren en gebruikt verschillende mensen, dingen en voorwerpen om je te trainen. Het is alsof God je persoonlijk te eten en te drinken geeft, je persoonlijk voorziet van verschillende levensmiddelen, zodat je er naar hartenlust van kunt eten en genieten; alleen dan kun je groeien en sterk staan. Zo moet je die dingen ervaren en begrijpen; zo moet je gehoorzaam zijn aan alles wat van God komt” (Het Woord, Deel III, De gesprekken van Christus van de laatste dagen, Om de waarheid te verwerven, moet je lessen leren van de mensen, gebeurtenissen en dingen om je heen).

Door dit alles besefte ik dat God zuster Arianna had toegestaan de problemen in mijn plicht aan het licht te brengen. Ik vond het niet gemakkelijk te accepteren, maar het was zo goed voor mijn binnengaan van het leven. Door zo te worden behandeld, herkende ik allerlei kenmerken van een valse leider in mezelf en werd ik gemotiveerd de waarheid te zoeken en te veranderen. Bovendien zag ik mijn arrogante, gemene aard, dat ik in staat was iemand te onderdrukken en buiten te sluiten om mijn naam en status te beschermen. Hierdoor kreeg ik echt een duidelijk beeld van de waarheid van mijn verdorvenheid. Ik haatte mijzelf vanuit de grond van mijn hart, en slaagde erin om de waarheid na te streven en de verdorvenheid van me af te werpen. Dit was de bijzondere genade van God en Zijn liefde en redding voor mij. Ik ben God zo dankbaar!