64. Mijn ziekte was Gods zegen
In april 2017 ging ik naar het ziekenhuis voor een lichamelijk onderzoek en ontdekte ik dat ik hepatitis B had. Mijn transaminasewaarde was maar liefst 220 U/L en mijn hepatitis B was actief. De kerk hield rekening met mijn toestand en regelde dat ik naar huis ging om behandeld te worden. Terwijl ik mijn bagage inpakte, zag ik de twee broeders met wie ik had samengewerkt al pratend en lachend het werk bespreken. Ik voelde me verlaten en dacht: ‘Nu Gods werk bijna ten einde is, is dit een cruciale tijd voor ons om onze plicht te doen en goede daden voor te bereiden. Maar in plaats daarvan ga ik naar huis om te herstellen. Als ik een of twee jaar thuisblijf en geen plichten kan doen, hoe zal ik dan goede daden kunnen voorbereiden? Wanneer er een catastrofe uitbreekt, zal ik er zeker door worden getroffen. Als ik sterf, is mijn geloof in God dan niet tevergeefs geweest? Ik verliet mijn huis om mijn plicht te doen, minder dan een jaar nadat ik in God was gaan geloven. Welke plichten de kerk me ook opdroeg, ik was nooit kieskeurig en deed altijd mijn best om ze steeds beter te doen. De afgelopen zes maanden had ik vooral de plicht van redactiewerk gedaan. Ik stond vaak vroeg op en ging laat naar bed. Wanneer ik moeilijkheden tegenkwam, deinsde ik nooit terug en deed ik hard mijn best om de benodigde professionele vaardigheden te leren. Ik had enige resultaten behaald in mijn plichten. Ik was zo enthousiast en actief geweest in het doen van mijn plicht, dus waarom beschermde God me dan niet? Waarom stond Hij in plaats daarvan toe dat ik deze ziekte kreeg?’ Ik kon het echt niet begrijpen. Ik hief mijn hoofd op en keek naar de twee broeders. Ik benijdde hen omdat ze gezond waren en hier hun plichten konden blijven doen. Ik stond daarentegen op het punt de plaats waar ik mijn plicht had gedaan te verlaten en naar huis terug te keren. Ik had het gevoel dat mijn toekomst uiterst somber was, en ik was uiterst neerslachtig en voelde me helemaal verlamd en zwak. Toen ik eraan dacht dat dit Gods laatste fase van werk was en de enige kans voor de mensheid op redding, en dat ik het geluk had in deze tijd te leven, wilde ik het echt niet zomaar opgeven. Ik moest thuis dringend behandeld worden en zou, zodra mijn ziekte genezen was, terugkeren om mijn plichten te doen. Op die manier zou ik meer goede daden kunnen voorbereiden en meer hoop hebben om gered te worden.
Nadat ik thuis was gekomen, hoorde ik dat Chinese geneesmiddelen zeer effectief waren bij de behandeling van hepatitis B, dus vroeg ik mijn vader meteen om er wat voor me te halen. Ik bleef ook de technieken leren die relevant waren voor de plicht die ik had gedaan, met de gedachte dat ik, nadat mijn ziekte genezen was, er weer opuit zou kunnen gaan om mijn plicht te doen. Ik nam mijn medicijnen op tijd in, zoals de dokter had voorgeschreven, in de hoop dat ik snel beter zou worden. Een maand later ging ik vol verwachting naar het ziekenhuis voor een controle. Toen ik de testresultaten kreeg, ontdekte ik dat mijn transaminasewaarde helemaal niet was gedaald. Ik kon het gewoon niet geloven en dacht: ‘Ik heb deze hele maand mijn medicijnen op tijd ingenomen. Waarom is mijn toestand helemaal niet verbeterd? Waarom heeft God me niet gezegend?’ Na een tijdje, rond augustus, vertelde een zuster me over een plant die wilde selderij werd genoemd en die sommige mensen gebruikten om hepatitis B te genezen. Ik was erg enthousiast toen ik dit hoorde. Hoewel de zuster herhaaldelijk benadrukte dat deze plant zeer giftig was en levensgevaarlijk kon zijn als hij niet goed werd verwerkt, wilde ik het toch proberen. Ik dacht dat het de risico’s waard was als het mijn ziekte kon genezen. Onverwacht had het innemen ervan absoluut geen effect en voelde ik me ellendig. Ik kon niet begrijpen waarom dit gebeurde. Daarna verviel ik in negativiteit. Ik had niets te zeggen in mijn gebeden, die erg dor waren; ik at en dronk minder van Gods woorden, ik wilde de technieken die ik eerder was blijven bestuderen niet meer leren en het ontbrak me voortdurend aan motivatie.
Rond november bracht een broeder me een recept en zei dat het speciaal bedoeld was voor de behandeling van hepatitis B. Ik wilde het graag proberen, maar toen ik me de mislukte behandeling met wilde selderij van de vorige keer herinnerde, dacht ik bij mezelf: ‘Komt het doordat ik me alleen op medicijnen richt en zelden bid? Het lijkt erop dat ik tijdens de behandeling meer tot God moet bidden. Misschien zal God me zegenen en mijn ziekte genezen als Hij mijn oprechte hart ziet.’ Ik pakte het recept snel en ging het medicijn halen. Hoe bitter het medicijn ook was, ik verdroeg het en dronk het op. In deze periode bad ik vaak tot God, en vertelde Hem dat ik er weer opuit wilde gaan om mijn plicht te doen en oprecht de waarheid na te streven. Ik hoopte Gods hart te raken met zo’n ‘oprechte’ houding, zodat Hij me zou zegenen en van mijn ziekte zou laten herstellen. Een maand later, toen ik de testresultaten ging ophalen, zei de dokter: ‘We hebben je twee keer getest. Je virusconcentratie is erg hoog. Je transaminasewaarde is zelfs hoger dan 1,200!’ Ik dacht bij mezelf: ‘Een transaminasewaarde van meer dan 200 was om te beginnen al zeer ernstig. Wat kan een waarde van meer dan duizend betekenen?’ Ik stond daar als aan de grond genageld en herinnerde me dat iemand had gezegd dat hepatitis B, als die niet goed onder controle werd gehouden, tot levercirrose of zelfs leverkanker kon leiden. Zou ik ook leverkanker krijgen? Toen ik hieraan dacht, voelde ik me ontzettend bang en hulpeloos. Ik dacht eraan hoe ik de afgelopen maand vaak tot God had gebeden om mijn ziekte te genezen, maar nu was mijn toestand niet alleen niet verbeterd, maar zelfs verslechterd. Het was beslist geen toeval dat ik steeds weer tegen een muur opliep. Al die tijd wilde ik alleen maar genezen, en ik dacht dat het gerechtvaardigd was omdat ik beter wilde worden om mijn plicht te kunnen doen. Ik had er echter nooit over nagedacht of dit in overeenstemming was met Gods bedoelingen. Ik begon te denken: ‘Misschien ligt Gods bedoeling wel in de plotselinge verslechtering van mijn toestand. Ik kan niet koppig en onboetvaardig blijven. Ik moet tot God bidden, Gods bedoeling zoeken en mijn les leren.’ Daarom riep ik in alle ernst in mijn hart tot God: ‘Lieve God, de verslechtering van mijn toestand heeft Uw toestemming. Hoewel ik nog steeds niet begrijp waarom dit gebeurt, weet ik in mijn hart dat wat ik nastreef beslist niet in overeenstemming is met Uw bedoeling. Moge U mij leiden om Uw bedoeling te begrijpen en niet tegen U in opstand te komen.’ Ik zat versuft op een trede in het ziekenhuis en riep voortdurend in mijn hart tot God. Plotseling herinnerde ik me enkele woorden van God die ik eerder had gelezen: “Alles wat God doet is echt nodig en heeft een uitzonderlijke betekenis, want alles wat Hij aan de mens doet, heeft te maken met Zijn management en de redding van de mensheid. Natuurlijk is het werk dat God aan Job deed niet anders, zelfs al was Job onberispelijk en oprecht in Gods ogen” (Het Woord, Deel II, Over het kennen van God, Gods werk, Gods gezindheid en God Zelf II). Job verloor al zijn bezittingen en kinderen, en werd ziek, waardoor hij hevige pijn in zijn lichaam leed. Vanuit het perspectief van wereldse mensen was wat Job overkwam geen goede maar een slechte zaak. Job vreesde God echter. Hij klaagde niet over God, was in staat zich te onderwerpen en prees Gods naam. Nadat Job beproevingen had ervaren, kreeg hij enig begrip van God, werden zijn geloof en vrees voor God sterker en vervolgens verscheen God aan hem. Wat een grote zegen was dat! Toen ik hierover nadacht, besefte ik dat het niet uitmaakt hoe ernstig de ziekte of tegenslag is die je treft, of hoeveel lijden je moet doorstaan, als je de waarheid kunt nastreven en Gods bedoeling kunt zoeken, zul je daar uiteindelijk de waarheid uit verkrijgen en enige winst behalen. Gods bedoelingen zijn goed en Hij wil niemand voor de gek houden. Toen ik Gods bedoeling had begrepen, welde er diep in mijn hart een warm gevoel op, en mijn hulpeloze en angstige hart werd verwarmd en kwam geleidelijk tot rust. Ik moest Job navolgen, een houding van onderwerping aannemen en bidden om Gods bedoeling te zoeken. Ik geloofde dat God me zou leiden.
De omgeving in het ziekenhuis was te lawaaierig, dus stond ik op en ging naar het nabijgelegen bos. Terwijl ik door het bos liep, kon ik niet voorkomen dat ik me opnieuw zorgen begon te maken over mijn toestand. Ik dacht: ‘Deze maand is mijn transaminasewaarde gestegen tot boven de 1,000. Als het zich in dit tempo blijft ontwikkelen en het echt leverkanker wordt, is het dan niet met me gedaan? Gaat God deze keer echt mijn leven wegnemen?’ Toen ik aan de dood dacht, verzette ik me onbewust in mijn hart en dacht: ‘Waarom wil God dat ik sterf? Ik ben nog jong! Zal mijn leven echt eindigen nu het pas begonnen is? Als ik niet in God had geloofd, zou ik dan voor dit soort beproevingen gespaard zijn gebleven? Zou deze ziekte me bespaard zijn gebleven? Ook al zou ik niet gered kunnen worden, misschien had ik dan tenminste nog een paar jaar langer kunnen leven!’ Op dat moment sloeg mijn hart een slag over. Ik dacht: ‘Klaag ik nu niet over God?’ Ik bad snel tot God: ‘Lieve God, ik wil niet over U klagen, maar mijn hart wordt voortdurend beheerst door de dood. Moge U mij leiden om deze kwestie op de juiste manier te behandelen.’ Na mijn gebed herinnerde ik me een gezang dat ik vaak had gezongen, getiteld ‘Een geschapen wezen moet ten genade van God zijn’:
1 Wat God ook van je vraagt, je hoeft er alleen maar met al je kracht naartoe te werken. Ik hoop dat je uiteindelijk voor God kunt verschijnen en Hem je diepste toewijding kunt geven. Zolang je Gods tevreden glimlach ziet terwijl Hij op zijn troon zit – zelfs op je vastgestelde doodsmoment – moet je kunnen lachen en glimlachen terwijl je je ogen sluit. Gedurende je tijd op aarde moet je je laatste plicht voor God doen.
2 In het verleden werd Petrus omwille van God ondersteboven gekruisigd. Maar je moet uiteindelijk God tevreden stellen en al je energie omwille van Hem aanwenden. Wat kan een geschapen wezen namens God doen? Geef je over aan God en doe dat liever vroeger dan later, zodat Hij over je kan beschikken zoals Hij wil. Laat God met je doen wat Hij wil, zolang het Hem gelukkig maakt en tevreden stelt. Welk recht tot klagen hebben mensen?
Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, De onthulling van de mysteriën van ‘Gods woorden aan het hele universum’, hfst. 41
Ik neuriede zachtjes het gezang en onwillekeurig sprongen de tranen in mijn ogen. God had mij gezegend door mij Zijn huis binnen te brengen. Ik heb veel van Zijn woorden gelezen en weet dat mensen door God zijn geschapen, hoe de mensheid door Satan is verdorven, hoe God de mensheid stap voor stap heeft gered, en hoe God mensen in de laatste dagen reinigt en transformeert. Tijdens het doen van mijn plicht heb ik de verlichting en leiding van de Heilige Geest ervaren en ben ik ook enkele waarheden gaan begrijpen. Ik had zoveel van God ontvangen, maar ik was Hem helemaal niet dankbaar. Nu mijn toestand was verslechterd, klaagde ik over God en had ik zelfs gedachten om er spijt van te hebben dat ik in Hem had geloofd. Was dat niet werkelijk Gods hart breken? Was dat niet verraderlijk? Iedereen die in deze wereld leeft, zal ziek worden, en zoveel mensen die niet in God geloven, lijden aan ernstige ziekten en kanker. Toch klaagde ik nog steeds en dacht ik dat ik deze ziekte misschien niet zou hebben gekregen als ik niet in God had geloofd. Ik was volkomen onredelijk! Hoewel ik deze ziekte had gekregen, bad ik tot God, en Hij verlichtte en begeleidde me door Zijn woorden en gaf me troost en steun. Met God als mijn steun voelde ik me zoveel gelukkiger dan ongelovigen. Bovendien ben ik een geschapen wezen. God heeft mij geschapen, en zelfs als Hij mijn leven terugneemt, mag ik niet over Hem klagen, laat staan dat ik er ooit spijt van mag hebben dat ik in God heb geloofd. Ik moet me onderwerpen. Daarna sprak ik een gebed van onderwerping aan God uit en ik voelde me erg op mijn gemak. Ik was niet langer bang om te sterven.
Tijdens een bijeenkomst las ik een passage uit Gods woorden, die me enig begrip gaf van mijn verdorven gezindheid. God zegt: “Hoe zit het dan met hun aard, hun wezen en hun houding ten opzichte van God, aangezien de mensen vandaag de dag niet dezelfde menselijkheid bezitten als Job? Vrezen zij God? Mijden zij het kwaad? Zij die God niet vrezen of het kwaad niet mijden, kunnen slechts met drie woorden worden samengevat: ‘vijanden van God’. Jullie zeggen deze drie woorden vaak, maar jullie hebben nooit de werkelijke betekenis ervan gekend. De woorden ‘vijanden van God’ bevatten essentie: ze zeggen niet dat God de mens als vijand ziet, maar dat de mens God als vijand ziet. Ten eerste, als mensen in God gaan geloven, wie heeft er van hen dan geen eigen doelen, motivaties en ambities? Ook al gelooft een deel van hen in het bestaan van God en heeft het bestaan van God gezien, hun geloof in God bevat nog steeds die motivaties en hun uiteindelijke doel van het geloven in God is het ontvangen van zegeningen en de dingen die ze van Hem willen. In de levenservaringen van mensen denken ze vaak bij zichzelf: ‘Ik heb mijn familie en carrière opgegeven voor God en wat heeft Hij mij gegeven? Ik moet het bij elkaar optellen en nagaan – heb ik de laatste tijd zegeningen ontvangen? Ik heb me in deze tijd erg uitgeput, ik heb gerend en gerend en heb veel geleden – heeft God me in ruil voor mijn prestaties beloftes gedaan? Heeft Hij Zich mijn goede daden herinnerd? Wat zal mijn uitkomst zijn? Kan ik zegeningen ontvangen? …’ Ieder mens maakt veelvuldig en voortdurend zulke berekeningen diep vanbinnen, terwijl hij dingen van God vordert gedreven door motivaties, ambities en een transactiegerichte mentaliteit. Dat wil zeggen dat de mens in zijn hart God voortdurend uittest, voortdurend plannen aangaande God bedenkt, voortdurend zijn zaak bij God ‘bepleit’ ter wille van zijn eigen uitkomst en een verklaring van God probeert los te krijgen om te zien of God hem zal geven wat hij wil. Terwijl de mens God nastreeft, behandelt hij God niet als God. De mens heeft altijd geprobeerd met God handel te drijven, en daarbij onophoudelijk dingen van Hem gevorderd en zelfs bij elke stap druk op Hem uitgeoefend, door te proberen Zijn hele hand te nemen als hem slechts een vinger is gegeven. Terwijl hij handel probeert te drijven met God, redetwist de mens ook met Hem en er zijn zelfs mensen die, wanneer hen beproevingen overkomen of wanneer ze in bepaalde situaties verkeren, vaak zwak, negatief en laks worden in hun werk en enorm veel klachten hebben over God. Vanaf het moment dat de mens voor het eerst in God begon te geloven, heeft hij God beschouwd als een hoorn des overvloeds, een Zwitsers zakmes en heeft hij zichzelf beschouwd als de grootste schuldeiser van God, alsof zegeningen en beloften van God vorderen zijn inherente recht en verplichting was, terwijl de mens beschermen, verzorgen en hem voorzien de verantwoordelijkheden waren die God zou moeten vervullen. Dat is het basisbegrip van de drie woorden ‘geloof in God’ van allen die in God geloven en dat is hun diepste begrip van het concept van het geloof in God. Van de aard en de essentie van de mens tot aan zijn subjectieve streven, is er niets dat te maken heeft met de vrees voor God. Het doel van de mens om in God te geloven kan onmogelijk iets te maken hebben met de aanbidding van God. Dat wil zeggen, de mens heeft nooit overwogen of begrepen dat het geloof in God, vrees en aanbidding van God vereist. Met het oog op dergelijke omstandigheden is de essentie van de mens duidelijk. En wat is die essentie? Het is dat het hart van de mens kwaadaardig is, verraad en bedrog koestert, niet houdt van eerlijkheid en rechtvaardigheid en van datgene wat positief is, en dat het verachtelijk en hebzuchtig is. Het hart van de mens kan niet nog méér gesloten zijn voor God; hij heeft het helemaal niet aan God gegeven. God heeft nooit het ware hart van de mens gezien, noch is Hij ooit door de mens aanbeden. Hoe hoog de prijs ook is die God betaalt, hoeveel werk Hij ook doet of hoeveel Hij ook aan de mens geeft, voor dit alles blijft de mens blind en volkomen onverschillig. De mens heeft nooit zijn hart aan God gegeven, hij wil alleen zelf op zijn eigen hart passen, zijn eigen beslissingen nemen – met als ondertoon dat de mens niet de weg wil volgen van God vrezen en het kwaad mijden, of de soevereiniteit en de regelingen van God wil gehoorzamen, noch God als God wil aanbidden. Zo is de huidige gesteldheid van de mens” (Het Woord, Deel II, Over het kennen van God, Gods werk, Gods gezindheid en God Zelf II). God heeft de bedoelingen en methoden blootgelegd van mensen die in God geloven om te proberen deals met Hem te sluiten. God zegt dat de essentie van deze mensen verachtelijk, hebzuchtig, verraderlijk en bedrieglijk is. De toon en woordkeuze van Gods woorden druipen van haat en afkeer voor dit soort mensen, en ik voelde Gods rechtvaardigheid en heiligheid. Toen ik hun behandeling van God vergeleek met de mijne, zag ik dat ik Hem op dezelfde manier had behandeld. Toen ik hoorde dat God in de laatste dagen is gekomen om te werken en dit tijdperk te beëindigen, en dat zij die door God worden gered in staat zullen zijn om te overleven en het koninkrijk binnen te gaan om eeuwige zegeningen te genieten, verlangde ik wanhopig naar de zegeningen die God de mens zou schenken, dus koos ik ervoor om in God te geloven. Nadat ik in God was gaan geloven, streefde ik met ijver, en binnen een jaar begon ik fulltime mijn plicht te vervullen. Ondanks vele moeilijkheden ben ik de plicht van redactiewerk niet uit de weg gegaan en ik nam het initiatief om professionele vaardigheden te bestuderen, waar ik veel energie instopte. Ik dacht dat, omdat ik zo actief was in het vervullen van mijn plicht, God zeker van me zou houden en me zou goedkeuren, en dat ik goede hoop had om in de toekomst gezegend te worden. Toen bij mij actieve hepatitis B werd vastgesteld, klaagde ik in mijn hart over God, en vond dat God mij niet ziek had mogen laten worden, omdat ik zo proactief was in het vervullen van mijn plicht. Ik dacht dat als ik naar huis zou gaan om te herstellen, ik mijn plicht niet meer zou kunnen vervullen en in de doen geen zegeningen zou ontvangen, dus voelde ik me diep ellendig. Nadat ik naar huis was teruggekeerd, probeerde ik op elke mogelijke manier mijn ziekte te genezen, en hoopte ik dat God mij snel zou genezen. Toen mijn toestand niet verbeterde maar juist verslechterde, voelde ik me uiterst angstig en hopeloos. Ik had geen zin meer om te bidden, Gods woorden te eten en te drinken, of redactietechnieken te leren, en ik leefde in negativiteit. Later sprak ik onoprechte gebeden uit tot God, waarin ik zei dat mijn levensontwikkeling traag verliep omdat ik geen enkele plicht niet vervulde. Wat ik daarmee onuitgesproken bedoelde, was God vragen mijn ziekte weg te nemen zodat ik mijn plicht kon blijven vervullen. In werkelijkheid wilde ik mijn plicht niet vervullen om God tevreden te stellen, maar omwille van mijn eigen toekomstige bestemming. Ik was bang dat als ik mijn plicht niet zou kunnen vervullen, ik geen goede bestemming zou krijgen, maar wanneer ik tot God bad, zei ik dat ik mijn plicht wilde vervullen om de waarheid na te streven en Hem tevreden te stellen. Probeerde ik niet ronduit God te bedriegen? Ik zag dat mijn bedoeling achter in God geloven en mijn plicht vervullen alleen was om zegeningen en voordelen van Hem te verkrijgen. Het enige wat ik probeerde te doen was deals sluiten en eisen stellen aan God, en ik had helemaal geen oprechtheid. Ik ben door God geschapen, en alles wat ik heb komt van God. Ik had het geluk Gods redding te aanvaarden – dit alles is Gods liefde – maar ik voelde helemaal geen dankbaarheid jegens Hem. Ik probeerde zelfs deals met God te sluiten, Hem te bedriegen en te gebruiken. Ik had helemaal geen geweten of verstand. Ik was zo verachtelijk! Ik had helemaal geen menselijkheid! Als mijn geloof in God altijd vermengd zou zijn met pogingen om deals met Hem te sluiten, zou Hij mij nooit goedkeuren, ongeacht hoeveel taken ik zou vervullen. Mijn zelfzuchtige, verdorven gezindheid was helemaal niet veranderd, en ik was nog steeds een egoïstisch, laag, boosaardig en bedrieglijk persoon. Hoe kon ik gered worden als ik zo was? Ik dacht na over hoe Paulus veel werk had verricht en veel had geleden. Toch streefde hij helemaal niet naar de waarheid, en zijn verdorven gezindheid veranderde geen zier. Hij gebruikte zijn werk en inzet zelfs als kapitaal om een kroon van God te eisen, en zei: “Nu wacht mij de krans van de gerechtigheid [...]” (2 Timoteüs 4:8). Daarmee impliceerde hij dat God onrechtvaardig zou zijn als Hij Paulus geen kroon zou schenken. Hij ageerde openlijk tegen God, wat Gods gezindheid beledigde en ertoe leidde dat hij door God werd vervloekt en gestraft. Toen ik hierover nadacht, werd ik bang, en besefte ik dat geloven in God alleen om zegeningen na te streven ernstige gevolgen heeft. Pas toen begreep ik dat Gods goede bedoeling erin lag dat ik deze ziekte kreeg. Ik had al jaren in God geloofd, maar had nooit de waarheid nagestreefd; ik had alleen zegeningen nagestreefd en geprobeerd deals met God te sluiten. God wilde niet dat ik op het verkeerde pad zou doorgaan, en daarom gebruikte Hij ziekte om mij tot stilstand te brengen, waarbij Hij mijn onzuivere bedoelingen van het nastreven van zegeningen onthulde, en mij dwong tot rust te komen en grondig over mezelf na te denken, zodat ik op tijd mijn verkeerde zienswijze achter mijn streven zou omkeren. Als ik deze ziekte niet had gekregen, zou ik mezelf gewoonweg helemaal niet hebben kunnen begrijpen. Pas toen begreep ik Gods zorgvuldige bedoeling, en plotseling verdwenen mijn eerdere misvattingen en klachten over God. In plaats daarvan raakte mijn hart vervuld van dankbaarheid jegens Hem. Ik besefte dat ik in de toekomst geen eisen meer aan God mocht stellen, of mijn ziekte nu genezen zou worden of niet. In plaats daarvan moest ik op de juiste manier in God geloven en me aan Hem onderwerpen. Een paar dagen later bracht mijn vader mij naar het ziekenhuis voor behandeling. Ik bad tot God: “Lieve God, ik weet niet wat ik vandaag zal tegenkomen als ik naar het ziekenhuis ga. Maar ik geloof dat Uw goede bedoelingen in alles besloten liggen. Wat mijn toestand ook is, ik ben bereid mij aan U te onderwerpen.” De dokter was verrast toen hij mijn testresultaten zag, en zei dat mijn toestand behoorlijk ernstig was. Mijn lever was beschadigd en er zat te veel hepatitis B-virus in mijn lichaam, dus had ik dringend behandeling nodig. Nadat ik dit had gehoord, was ik een beetje bezorgd, maar al snel besefte ik dat of mijn ziekte genezen kon worden of niet, in Gods handen lag. Het enige wat ik moest doen, was de dingen onder ogen zien, hun natuurlijke loop laten volgen en mij laten behandelen. Wat er in de toekomst zou gebeuren, wilde ik graag aan God toevertrouwen. Toen ik dit dacht, voelde ik me op mijn gemak.
Later voelde ik me vaak onrustig en dacht ik: ‘Ik zit elke dag maar thuis en kan mijn plicht niet vervullen. Zal ik niet gewoon als afval eindigen? God zal me niet goedkeuren als ik mijn plicht niet doe.’ Ik bad tot God en zocht Hem. Op een dag las ik Gods woorden en vond ik een beoefeningspad. Almachtige God zegt: “Er bestaat geen verband tussen de plicht van de mens en of hij gezegend of vervloekt is. Zijn plicht is wat de mens hoort te vervullen; het is zijn door de hemel gezonden roeping en zou niet afhankelijk moeten zijn van vergoeding, voorwaarden of redenen. Dan pas vervult hij zijn plicht. Men is gezegend wanneer men vervolmaakt wordt en Gods zegeningen geniet na het ondergaan van oordeel. Men is vervloekt wanneer de eigen gezindheid niet verandert na het ondergaan van tuchtiging en oordeel, dat wil zeggen, wanneer men geen vervolmaking ervaart, maar gestraft wordt. Maar ongeacht of ze gezegend of vervloekt zijn, moeten schepsels hun plicht vervullen, doen wat ze horen te doen en kunnen doen; dit is wel het minste wat een mens, iemand die God nastreeft, hoort te doen” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, Het verschil tussen de bediening van vleesgeworden God en de plicht van de mens). “Wanneer je in je geloof in God en in je streven naar de waarheid in staat bent te zeggen: ‘Welke ziekte of onaangename gebeurtenis God me ook laat overkomen, wat God ook doet, ik moet gehoorzamen en op mijn plek als schepsel blijven. Boven alles moet ik dit aspect van de waarheid – gehoorzaamheid – in praktijk brengen, ik moet het toepassen en de werkelijkheid van gehoorzaamheid aan God naleven. Bovendien moet ik wat God me heeft opgedragen en de plicht die ik uitvoer niet terzijde schuiven. Zelfs met mijn laatste ademtocht moet ik me aan mijn plicht houden’, is dat dan geen getuigenis? Als je deze overtuiging hebt en in deze staat verkeert, kun je dan nog klagen over God? Nee. Op zo’n moment denk je bij jezelf: ‘God geeft me deze adem, Hij heeft al die jaren voor me gezorgd en me beschermd, Hij heeft veel pijn bij me weggenomen, me veel genade en veel waarheden geschonken. Ik heb waarheden en mysteriën begrepen die mensen al generaties lang niet begrijpen. Ik heb zoveel van God gekregen, dus moet ik God terugbetalen! Vroeger was mijn gestalte te klein, begreep ik niets en was alles wat ik deed pijnlijk voor God. Misschien krijg ik geen tweede kans in de toekomst om God terug te betalen. Hoeveel tijd me ook nog resteert in dit leven, het beetje kracht dat ik heb moet ik aanbieden en ik moet doen wat ik kan voor God, zodat God kan zien dat al die jaren dat Hij voor mij heeft gezorgd niet tevergeefs zijn geweest, maar vrucht hebben gedragen. Laat me God troost bieden en Hem niet meer kwetsen of teleurstellen.’ Als je zo eens dacht? Denk niet hoe je jezelf kunt redden of kunt ontsnappen: ‘Wanneer geneest deze ziekte? Als dat gebeurt, ga ik mijn best doen om mijn plicht te vervullen en toegewijd te zijn. Hoe kan ik toegewijd zijn, als ik ziek ben? Hoe kan ik de plicht van een schepsel uitvoeren?’ Zolang je nog adem hebt, ben je toch in staat je plicht te doen? Zolang je nog adem hebt, ben je toch in staat om God niet te beschamen? Zolang je nog adem hebt, zolang je geest nog helder is, ben je toch in staat niet over God te klagen? (Ja.)” (Het Woord, Deel III, De gesprekken van Christus van de laatste dagen, Alleen door vaak Gods woorden te lezen en de waarheid te overdenken, kan er een weg zijn om te volgen). Na het lezen van Gods woorden werd mij alles duidelijk. Ik begreep dat het doen van onze plicht niets te maken heeft met de vraag of we gezegend worden of tegenspoed ondervinden. Het doen van onze plicht is onze verantwoordelijkheid en opdracht als schepsel; het is wat wij behoren te doen. Ik dacht altijd dat ik uiteindelijk Gods zegeningen zou ontvangen als ik maar meer plichten vervulde. Ik dacht dat het net zo was als ongelovigen die voor hun werkgever werken: hoe werk ze verzetten, hoe meer ze betaald krijgen. In feite heeft God nooit gezegd dat zolang wij onze plicht vervullen of meer plichten doen, Hij ons zal goedkeuren en zegenen. Dat kwam volledig voort uit mijn eigen noties en verbeeldingen en strookte totaal niet met de waarheid. Het doen van onze plicht is voor ons een weg om de waarheid na te streven en gered te worden in ons geloof in God. Als we onze plicht doen maar de waarheid niet nastreven en de verkeerde weg inslaan, en er geen verandering is in onze verdorven gezindheid, dan maakt het niet uit hoeveel plichten we vervullen – God zal ons nooit goedkeuren. Ik had, bijvoorbeeld, inmiddels al meerdere jaren in God geloofd en had gedurende deze tijd plichten in de kerk vervuld. Maar ik richtte me helemaal niet op het eten en drinken van Gods woorden om mijn verdorven gezindheid op te lossen. Mijn bedoeling bij het vervullen van mijn plicht was altijd om Gods zegeningen te ontvangen, en mijn egoïstische en hebzuchtige verdorven gezindheid was helemaal niet veranderd. Toen ik ziek werd en mijn leven gevaar liep, kon ik niet anders dan mopperen en klagen over God. Was dat niet opstand komen tegen God en God weerstaan? Als ik de waarheid nog steeds niet nastreefde dan zou mijn gezindheid uiteindelijk niet veranderen, zou ik geen enkele ware onderwerping aan of vrees voor God tonen en zou ik geen enkel getuigenis afleggen. In dit geval zou alles tevergeefs zijn, hoeveel inspanning ik me ook getroostte of hoeveel plichten ik ook vervulde, en ik zou niet gered kunnen worden. Ik dacht aan Job. In zijn tijd verrichtte God niet veel werk en vertrouwde Hij de mens ook niet veel toe. Job hield zich voornamelijk bezig met het hoeden van vee, maar er was een plaats voor God in zijn hart; hij had een God liefhebbend hart. In zijn leven zocht hij vaak Gods wil en deed hij nooit iets wat God beledigde. Zelfs toen hem beproevingen overkwamen en hij zijn bezit en kinderen verloor, en zelfs toen zijn lichaam bedekt was met ondraaglijk pijnlijke zweren, klaagde hij nooit over God. Hij was nog steeds in staat zich te onderwerpen aan God en Zijn naam prijzen. Jobs werkelijke naleven werd een getuigenis van Gods overwinning op Satan, en hij verkreeg Gods goedkeuring. Ik was altijd bang dat ik niet in staat zou zijn nog plichten te vervullen en daarom geëlimineerd zou worden. Dat was mijn notie. Door mijn ziekte kon ik nog maar een beperkt aantal plichten vervullen. God was Zich volledig bewsut van mijn situatie. Zo kunnen sommige broeders en zusters hun plichten niet vervullen omdat ze in de gevangenis zitten, maar God heeft nooit gezegd dat Hij hen niet goedkeurt. God beoordeelt mensen niet op basis van hoeveel plichten zij vervullen, maar Hij kijkt naar de weg die zij bewandelen en of hun verdorven gezindheden veranderen. Wat ik moest doen, was dit aanvaarden en mij onderwerpen, en mij toeleggen op het eten en drinken van Gods woorden en het nastreven van de waarheid. Ik las deze specifieke passage van Gods woorden: “Denk niet hoe je jezelf kunt redden of kunt ontsnappen: ‘Wanneer geneest deze ziekte? Als dat gebeurt, ga ik mijn best doen om mijn plicht te vervullen en toegewijd te zijn. Hoe kan ik toegewijd zijn, als ik ziek ben? Hoe kan ik de plicht van een schepsel uitvoeren?’ Zolang je nog adem hebt, ben je toch in staat je plicht te doen? Zolang je nog adem hebt, ben je toch in staat om God niet te beschamen? Zolang je nog adem hebt, zolang je geest nog helder is, ben je toch in staat niet over God te klagen?” Uit Gods woorden begreep ik dat, wanneer God van ons vraagt onze plicht te doen, dit verwijst naar het beoefenen van de waarheid en getuigenis afleggen van Hem. Hij wil niet dat mensen zwoegen voor Hem. Zelfs als ik nooit meer van mijn ziekte herstel en nooit meer naar buiten kan gaan om mijn plicht te vervullen, als ik mijn bedoeling om zegeningen te verkrijgen kan loslaten, niet langer met God probeer te onderhandelen en mij bereidwillig aan Hem onderwerp, ongeacht of ik zegeningen of tegenspoed ontvang, dan is ook dat een plicht die ik voor Gods aangezicht behoor te vervullen. Hoe mijn ziekte zich in de toekomst ook ontwikkelt, ik moet oprecht in God blijven geloven en de waarheid blijven nastreven. Toen ik dit begreep, voelde mijn hart zich werkelijk verhelderd, en maakte ik me niet langer zorgen of ik van mijn ziekte zou herstellen. Dat gevoel was als de opluchting en lichtheid van het afwerpen van zware ketenen.
Daarna maakte ik elke dag een planning voor mezelf. Ik deed mijn geestelijke oefeningen, at en dronk Gods woorden, zong gezangen en leerde montagetechnieken, en leidde een zeer bevredigend leven. Later beoefende ik ook het schrijven van preken voor de prediking van het evangelie. Voor ik het wist, was ik mijn ziekte vergeten en soms vergat ik zelfs mijn medicijnen in te nemen als ik ’s ochtends wakker werd. Al snel was er een maand voorbij en was het tijd voor de volgende controle. Ik was niet langer zenuwachtig en hoopte ook niet meer dat mijn ziekte genezen zou zijn; ik wist dat er lessen waren die ik moest leren, of de ziekte nu wel of niet genezen was. In stilte bad ik tot God en onderging ik rustig het onderzoek. Toen ik de uitslag ophaalde, zag ik dat mijn transaminasewaarde was gedaald naar 34 U/L! Ik was bang dat ik me had vergist, dus las ik het nog eens heel aandachtig. Het was echt 34 U/L! Mijn leverfunctie was weer normaal en ook de hepatitis B-viruswaarden in mijn bloed waren gedaald tot binnen de normale waarden. Ik kon het niet geloven tot ik het ziekenhuis uitliep; het voelde als een droom. Juist in deze maand had ik mijn medicijnen het minst regelmatig ingenomen. Soms was ik zelfs twee dagen achter elkaar vergeten mijn medicijnen in te nemen, maar zonder dat ik het had gemerkt, was mijn ziekte genezen. In mijn hart wist ik zeker dat dit Gods werk was. Ik herinnerde me de woorden van God: “Het hart en de geest van de mens liggen in Gods hand en alles in zijn leven wordt door Gods ogen aanschouwd. Of je dit nu allemaal gelooft of niet, alle dingen, of ze nu levend of dood zijn, zullen verschuiven, veranderen, vernieuwen en verdwijnen in overeenstemming met Gods gedachten. Zo oefent God soevereiniteit uit over alle dingen” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, God is de bron van het leven van de mens). Uit Gods woorden begreep ik dat alle dingen, of ze nu leven of dood zijn, in Gods handen zijn, en dat ze allemaal veranderen in overeenstemming met Gods gedachten. Ze worden door geen enkele andere factor beïnvloed. Dit is Gods gezag. Of mijn ziekte genezen kon worden of niet, lag bijvoorbeeld in Gods handen. Toen ik in een verkeerde toestand verkeerde, werd mijn ziekte, hoe ik die ook behandelde, alleen maar erger en werd die nooit beter. Toen ik echter enig begrip van mezelf had gekregen en mijn gesteldheid enigszins was veranderd, herstelde ik snel, ook al nam ik mijn medicijnen onregelmatig in. God is zo almachtig en Zijn daden zijn zo wonderbaarlijk! Ik prees God vanuit het diepst van mijn hart. Deze ziekte had bijna een jaar aangehouden en gedurende die tijd had ik veel geleden. Door deze ervaring kreeg ik echter enig begrip van Gods gezag en nam mijn geloof in God toe, dus vond ik het de moeite waard dat ik deze ziekte had gekregen!
Door deze ziekte begreep ik dat mijn bedoelingen om zegeningen na te streven in mijn geloof in God onzuiver waren, en zag ik ook duidelijk mijn eigen lelijke kant: ik was egoïstisch en laag. Ik zag dat alles wat God deed erop gericht was mij te reinigen, mij op het juiste pad van geloof in God te leiden, en mij met menselijkheid en verstand te laten leven. Deze ziekte bracht een keerpunt teweeg in mijn geloof in God. Ik heb werkelijk ervaren dat het krijgen van deze ziekte Gods zegen was, en ik dank God vanuit het diepst van mijn hart!