70. Ik kan nu mensen behandelen volgens principes
In juni 2023 werd ik gekozen als supervisor van het tekstueel werk. In de omgang met mijn broeders en zusters merkte ik dat hun professionele vaardigheden en werkvermogen vrij zwak waren, dus begeleidde en hielp ik hen geduldig, en communiceerde ik met hen om moeilijkheden die ze tegenkwamen op te lossen. Maar zodra het druk werd, verloor ik mijn geduld en begon ik op hen neer te kijken. In juli werd de kerk geconfronteerd met verwoede arrestaties door de CCP. Ik kon veel tekstuele werkers niet meer bereiken en de resultaten van ons werk begonnen achteruit te gaan. De broeders en zusters van één team wilden dat ik met hen zou bespreken hoe we het komende werk moesten aanpakken. Op dat moment was ik met een andere taak bezig, dus overlegde ik kort met hen over de algemene richting waarin het werk moest gaan, in de veronderstelling dat ze wel zouden weten hoe ze het moesten uitvoeren. De teamleider schreef echter toch nog terug dat ze met enkele moeilijkheden kampten. Ik dacht bij mezelf: ‘Toen de kerk voor het eerst met de arrestaties werd geconfronteerd, wist ik ook niet wat ik moest doen, maar door te bidden en te zoeken kon ik toch enkele wegen vinden. Waarom weet je niet zelf een weg te vinden? Het enige wat je kan is klagen over moeilijkheden. Je legt je hart gewoon niet in je plicht; je zit alleen maar op een pasklare oplossing te wachten. Jij bent de teamleider; wanneer jij over moeilijkheden loopt te klagen, heeft dat een negatieve invloed op anderen.’ Tijdens een samenkomst zei ik op beschuldigende toon: “Hebben jullie ook oplossingen voor deze moeilijkheden besproken? Waar zijn jullie eigenlijk elke dag mee bezig? Waarom proberen jullie niet zelf een weg te vinden?” Ik zag dat de zuster van slag was en besefte dat mijn toon niet goed was. Maar toen bedacht ik dat wat ik zei waar was, en dat ik haar er juist toe wilde brengen om bij moeilijkheden meer op God te vertrouwen in plaats van er alleen maar over te klagen. Ik hield mezelf voor dat het voor haar bestwil was. Soms, wanneer ik zuster Liu iets vroeg, reageerde ze niet meteen omdat ik snel spreek, en gaf ze wat omslachtige antwoorden. Dan keek ik op haar neer en dacht: ‘Je geeft niet eens antwoord op mijn vraag. Kun je niet gewoon direct en ter zake antwoorden? Waarom moet je er zo omheen draaien?’ Dan zei ik op verwijtende toon: “Draai er niet omheen. Beantwoord gewoon de vraag die je gesteld wordt, anders begrijpt niemand je!” Nadat ik dit gezegd had, voelde ze zich enigszins beperkt. Op een keer deelde zuster Zhang haar gesteldheid en zei dat wanneer ik haar iets vroeg ze soms niet meteen begreep wat ik bedoelde. Als haar antwoorden dan niet ter zake waren, gaf ik haar de wind van voren. Daarna durfde ze niets meer te zeggen, uit angst gesnoeid te worden omdat ze geen concreet antwoord gaf. Toen ik zuster Zhang dit hoorde zeggen, dacht ik nog steeds niet over mezelf na. In plaats daarvan dacht ik dat ze gewoon te veel bezig was met gezichtsverlies. Ik dacht: ‘Wijs ik je problemen soms niet aan voor je eigen bestwil? Waarom voel je je überhaupt beperkt? Je bent gewoon veel te kwetsbaar!’ Na een tijdje werden de zusters wat afstandelijker tegenover me. Soms hoorde ik hen in het kantoor kletsen en lachen, maar zodra ik binnenkwam, viel het stil. Ik besefte dat, als dit zo doorging, ze me allemaal zouden mijden – hoe konden we dan nog samenwerken om onze plicht te doen? Dus zocht ik een aantal van Gods woorden op die een arrogante gezindheid ontleedden, en probeerde te zien hoe die op mij van toepassing waren. Ook beteugelde ik mezelf uiterlijk en probeerde doorgaans op een vriendelijkere toon met hen te spreken of met een grapje de sfeer wat te verlichten.
Later kwam een medewerker, broeder Wang, erachter dat verschillende teamleden zich door mij beperkt voelden en wees hij mij op mijn probleem. Hij las mij veel woorden van God voor en één passage in het bijzonder maakte diepe indruk op me. Almachtige God zegt: “Kun je mensen de waarheid laten begrijpen en laten binnengaan in de werkelijkheid ervan als je alleen woorden van doctrine herhaalt en mensen de les leest en aanpakt? Als de waarheid die je communiceert niet echt is en niets meer is dan woorden van doctrine, zal het niets opleveren, hoezeer je ze ook aanpakt en de les leest. Denk je dat als mensen bang voor je zijn en doen wat je tegen ze zegt en geen bezwaar durven te maken hetzelfde is als de waarheid begrijpen en gehoorzaam zijn? Dat is een grote vergissing; binnengaan in het leven is niet zo eenvoudig. Sommige leiders zijn als een nieuwe manager die een sterke indruk probeert te maken, ze proberen hun pas gevonden gezag op te leggen aan Gods uitverkorenen, zodat iedereen zich aan hen onderwerpt en denken dat dit hun werk makkelijker zal maken. Als je verstoken bent van de werkelijkheid van de waarheid, zal je ware gesteldheid al gauw worden blootgelegd, zal je ware aard worden onthuld en zou je heel goed verstoten kunnen worden. In sommige bestuurlijke werkzaamheden is een beetje aanpakken, snoeien en discipline acceptabel. Maar als je de waarheid niet kunt communiceren zul je uiteindelijk niet in staat zijn het probleem op te lossen en dat zal van invloed zijn op de resultaten van het werk. Als je, welke problemen zich ook voordoen in de kerk, mensen de les blijft lezen en blijft beschuldigen – als je altijd alleen maar je kalmte verliest – dan is dat je verdorven gezindheid die zich laat zien en heb je het lelijke gezicht van je verdorvenheid getoond. Als je altijd op een voetstuk staat en mensen zo de les leest, zullen mensen na verloop van tijd niet het voedsel van het leven van je kunnen ontvangen, zullen ze niets echts winnen en zullen ze in plaats daarvan afkeer en walging van je hebben. Daarnaast zullen er sommige mensen zijn die door gebrek aan onderscheidingsvermogen door jou zijn beïnvloed en anderen net zo de les zullen lezen en hen zullen aanpakken en snoeien. Ook zij zullen kwaad worden en hun kalmte verliezen. Je zult de problemen van mensen niet kunnen oplossen en zult ook hun verdorven gezindheden aanmoedigen. Leid je hen zo niet op het pad van verderf? Is dat geen slechte daad? Een leider moet hoofdzakelijk leiden door te communiceren over de waarheid en het voorzien van leven. Als je altijd op een voetstuk staat en anderen de les leest, zullen ze dan de waarheid kunnen begrijpen? Als je zo een tijdje werkt en mensen je duidelijk gaan zien zoals je bent, zullen ze je verlaten. Kun je mensen voor God brengen als je zo werkt? Dat kun je zeker niet, je kunt alleen het werk van de kerk bederven en zorgen dat al Gods uitverkorenen je verachten en verlaten” (Het Woord, Deel III, De gesprekken van Christus van de laatste dagen, deel drie). Terwijl ik Gods woorden overdacht, raakten ze me diep in het hart. Wat God blootlegde, was precies mijn gesteldheid. Ik was supervisor, maar wanneer ik zag dat de broeders en zusters op moeilijkheden en problemen stuittten in hun plichten, liet ik niet alleen na om met hen te communiceren en hen te helpen, maar bleef ik hen ook nog eens vanaf een voetstuk de les lezen en bekritiseren. Daardoor gingen ze mij allemaal mijden en vrezen. Hun gesteldheid werd slecht en hun vermogen om hun plicht te doen leed eronder. Mensen behandelen op basis van mijn verdorven gezindheden was werkelijk verfoeilijk voor God en weerzinwekkend voor anderen. Enige tijd terug had de kerk te maken gehad met massale arrestaties, waardoor veel tekstuele werkers onbereikbaar waren en de voortgang van het tekstueel werk ernstig vertraagde. De broeders en zusters leefden in moeilijkheden en wisten niet hoe ze dit moesten ervaren. Dit was een tijd dat ze mij nodig hadden voor communicatie en hulp, om samen met hen een weg vooruit te vinden en de verschillende moeilijkheden en problemen op te lossen waar ze mee kampten. Maar in plaats van praktische communicatie en hulp te bieden, keek ik op de zusters neer en las ik hen de les. Het gevolg was dat ze geen enkele hulp kregen, maar bij elke stap door mij werden beperkt. Dit was geenszins niet het vervullen van mijn plicht! Was ik niet gewoon kwaad aan het doen? Vooral toen ik deze woorden van God zag, voelde ik dat sterk: “Als je altijd op een voetstuk staat en mensen zo de les leest, zullen mensen na verloop van tijd niet het voedsel van het leven van je kunnen ontvangen, zullen ze niets echts winnen en zullen ze in plaats daarvan afkeer en walging van je hebben.” Als supervisor zou ik, door op een voetstuk te staan en anderen de les te lezen en te beperken, niet alleen het werk verprutsen, maar als de broeders en zusters geen hulp van mij konden krijgen, zouden ze me afwijzen. Nu de resultaten van ons werk achteruitgingen en de gesteldheid van de broeders en zusters niet goed was, werd ik gesnoeid en blootgelegd. Was dit God niet die mij kastijdde? Toen ik dit besefte, voelde ik me diep bedroefd en schuldig. Ik wilde alleen maar mijn hart stil maken en de waarheid zoeken om mijn problemen op te lossen.
Later las ik nog een passage uit Gods woorden, die me heel diep raakte. Almachtige God zegt: “Ik heb gemerkt dat veel leiders alleen in staat zijn om mensen de les te lezen en uit de hoogte tegen anderen te preken, en dat ze niet met anderen als gelijken kunnen communiceren. Ze zijn niet in staat om normaal met mensen om te gaan. Als sommige mensen spreken, is het alsof ze altijd een speech afsteken of verslag uitbrengen. Hun woorden zijn altijd alleen gericht op de gesteldheden van andere mensen, maar ze geven zichzelf nooit bloot. Ze analyseren nooit hun eigen verdorven gezindheden. In plaats daarvan analyseren ze alleen de kwesties van andere mensen om deze als voorbeeld te gebruiken, zodat iedereen er weet van heeft. Waarom doen ze dat? Waarom steken ze preken af en zeggen ze zulke dingen? Het bewijst dat ze helemaal geen kennis hebben van zichzelf, dat ze te zeer verstoken zijn van verstand, en dat ze te arrogant en verwaand zijn. Ze denken dat hun vermogen om de verdorven gezindheden van anderen te herkennen bewijst dat ze boven anderen staan, dat ze mensen en dingen beter kunnen onderscheiden dan anderen en dat ze minder verdorven zijn dan andere mensen. Ze kunnen anderen analyseren en de les lezen, maar ze geven zichzelf niet bloot, ze ontmaskeren of analyseren hun eigen verdorven gezindheden niet, ze laten hun ware gezicht niet zien en ze zeggen niets over hun eigen motieven. Ze lezen alleen andere mensen de les omdat ze zich ongepast gedragen. Dat is zelfvergroting en zelfverheerlijking. Hoe kun je een leider zijn en toch zo onredelijk moeilijk zijn? Waarom, sinds je leider van een kerk bent, berisp je af en toe anderen, gedraag je je willekeurig en doe je wat je wilt? Waarom denk je nooit na over de gevolgen van je woorden, over je eigen identiteit? Waarom gedraag je je zo? Dat komt omdat je je eigen status en identiteit niet kent, ook al ben je een leider. Dat je een leider bent geworden, wil enkel zeggen dat je bent verheven en een kans hebt gekregen om te praktiseren. Het is niet gebeurd omdat je meer werkelijkheid dan anderen bezit of omdat je beter bent dan anderen. In feite ben je hetzelfde als alle anderen. Niemand bezit werkelijkheid en in sommige opzichten ben je zelfs meer verdorven dan anderen. Dus waarom zorg je zo onredelijk voor problemen, en lees je anderen willekeurig de les, hekel en beperk je hen? Waarom dwing je anderen om naar je te luisteren, zelfs als je het mis hebt? Wat bewijst dat? Dat bewijst dat je de verkeerde positie inneemt. Je werkt niet vanuit de positie van een mens. Je doet je werk vanuit Gods positie, vanuit een positie boven anderen” (Het Woord, Deel III, De gesprekken van Christus van de laatste dagen, Over Gods bestuurlijke decreten in het Tijdperk van het Koninkrijk). Bij het lezen van Gods woorden werd ik diep in het hart geraakt. Was ik niet precies zo iemand als waar God het over had? De professionele vaardigheden en het werkvermogen van de zusters waren vrij zwak, en toen hun werk werd belemmerd door de omstandigheden van massale arrestaties, hadden ze mij nodig om hen te helpen een weg naar een oplossing te vinden. Maar ik legde niet alleen mijn hart niet in het helpen, ik las hen ook nog eens vanaf een voetstuk de les. Omdat ik snel spreek, kreeg een zuster meteen een uitbrander van me als ze niet begreep wat ik bedoelde. Ik bracht anderen alleen maar pijn en schade toe, en tastte ook nog eens het werk aan. Waar zat daar ook maar een greintje menselijkheid in? Ik dacht aan de antichrist Ye, die enige tijd geleden was verdreven. Als ze afwijkingen of problemen in de plicht van de broeders en zusters opmerkte, las ze hen de les, snoeide en kwelde hen, zonder rekening te houden met de context of hun werkelijke moeilijkheden te begrijpen. Daardoor waren de broeders en zusters bang zodra ze haar zagen en waren ze voortdurend op hun hoede, wat hun plicht beïnvloedde. Toen keek ik naar mezelf. Ik las mensen weliswaar niet zo hard de les en kwelde ze niet zo erg als Ye, maar de zusters waren allemaal op hun hoede omdat ik op de teamleden neerkeek en hen de les las. Ze dachten er alleen maar aan hoe ze mij tevreden konden houden om een uitbrander te ontlopen, wat zowel hun gesteldheid als het werk beïnvloedde. Ik besefte dat de aard en gevolgen van het beperken van anderen door mij bijzonder ernstig waren, en dat, als ik het roer niet zou omgooien, ik uiteindelijk op het pad van een antichrist zou eindigen en geëlimineerd zou worden, net als Ye. Ik voelde me bang én schuldig, dus bad ik tot God om berouw te tonen, en vroeg Hem mij te begeleiden om verder over mezelf na te denken en mezelf te leren kennen.
Daarna las ik enkele woorden van God en kreeg ik enig inzicht in mijn probleem. Almachtige God zegt: “Als je in je hart de waarheid echt begrijpt, zul je weten hoe je de waarheid moet beoefenen en God moet gehoorzamen. Dan kom je vanzelfsprekend op het pad van het nastreven van de waarheid. Als het pad dat je bewandelt het juiste is, en overeenstemt met Gods wil, zal het werk van de Heilige Geest je niet verlaten. Dan zal de kans steeds kleiner worden dat je God zult verraden. Zonder de waarheid is het gemakkelijk om kwaad te doen, en doe je dat in weerwil van jezelf. Als je bijvoorbeeld een arrogante en verwaande gezindheid hebt, maakt het geen verschil voor je als je te horen krijgt dat je God niet moet trotseren. Je kunt het niet voorkomen, het ligt buiten je macht. Je zou het niet expres doen, je zou het doen omdat je arrogante en verwaande aard over je heerst. Door je arrogantie en verwaandheid zou je God verachten en Hem veronachtzamen; ze zouden je geneigd maken om jezelf te verheffen en ervoor zorgen dat je jezelf bij elke gelegenheid in de schijnwerpers zet; ze zouden je ertoe brengen om op anderen neer te kijken en ze zouden niemand anders in je hart laten blijven dan jezelf; ze zouden je beroven van Gods plaats in je hart, waardoor je uiteindelijk Gods plaats inneemt en eist dat mensen zich aan je onderwerpen, en ze zouden ervoor zorgen dat je je eigen ideeën, gedachten en noties vereert als de waarheid. Zo veel kwaad wordt gedaan door mensen die in de greep zijn van hun arrogante en verwaande aard!” (Het Woord, Deel III, De gesprekken van Christus van de laatste dagen, Alleen door de waarheid na te streven, kan iemand een verandering in gezindheid bereiken). Uit Gods woorden begreep ik dat de voornaamste reden waarom ik op mensen neerkeek en hen beperkte, was dat mijn aard te arrogant was. Als de zusters moeilijkheden hadden en niet wisten hoe ze die moesten oplossen, hadden ze mijn praktische hulp nodig. Maar ik ging ervan uit dat ze zelf wel wegen vooruit moesten kunnen vinden door te bidden en te zoeken en dat, als ik iets eenvoudig uitlegde, ze mijn bedoeling wel moesten kunnen bevatten. Als ze dan nog steeds moeilijkheden hadden, begon ik op hen neer te kijken, en snoeide ik hen zonder ook maar te vragen waar ze precies vastliepen. Terwijl ik zelf, wanneer ik vroeger op moeilijkheden stuitte, vaak de weg kwijt was en niet wist hoe ik ze moest oplossen, en soms zelfs stiekem huilde. Toch beschouwde ik mezelf als beter dan de teamleden en in mijn hart verhief ik mezelf, terwijl ik hen kleineerde. Ik was zo arrogant en miste elk verstand! Door de zusters te behandelen vanuit mijn arrogante gezindheid, beperkte ik hen en bracht ik hinder en verstoring in onze plicht. Was dit niet God weerstaan? Hoe langer ik erover nadacht, hoe sterker het gevoel werd dat als mijn arrogante gezindheid niet werd opgelost, ik ongewild kwaad zou kunnen doen. Ik wilde het roer omgooien en veranderen, en de zusters behandelen volgens Gods woorden.
Op een dag las ik enkele woorden van God die mij diep raakten en mij de vastberadenheid gaven om de waarheid in praktijk te brengen. Almachtige God zegt: “Ik moet over alles in detail treden, juist omdat ik zie dat jullie allemaal afgestompt zijn, geen liefde voor de waarheid hebben en een slecht kaliber hebben. Ik moet alles uitspellen, en de dingen opbreken en in kleine stukjes aandragen in mijn betoog. Ik moet de dingen vanuit elke gezichtshoek en op elke mogelijke manier bespreken. Pas dan begrijpen jullie het een beetje. Wat zouden jullie ermee opschieten als ik onderwerpen te oppervlakkig zou behandelen en alleen wat tegen jullie zou zeggen als ik daar zin in had, zonder erover na te denken of moeite te doen, zonder mijn hart erin te leggen, en ik mijn mond zou houden als ik geen zin had? Met jullie kaliber zouden jullie de waarheid niet begrijpen. Jullie zouden er niks van opsteken en al helemaal niet worden gered. Dat kan ik dus niet doen. Ik moet in detail treden en voorbeelden geven voor de toestanden van elk soort mens, de houdingen die mensen innemen tegenover de waarheid en elk soort verdorven gezindheid. Pas dan zullen jullie doorgronden wat ik zeg en begrijpen wat jullie horen. Welk aspect van de waarheid er ook wordt gecommuniceerd, ik spreek op verschillende manieren en ik stem mijn communicatiestijl af op volwassenen en kinderen. Ik gebruik redeneringen en verhalen, theorie en praktijk. Ik praat over ervaringen, zodat mensen inzicht krijgen in de waarheid en de werkelijkheid ervan kunnen binnengaan. Op die manier krijgen degenen met kaliber en die ontvankelijk zijn een kans om de waarheid te begrijpen en te accepteren, een kans om te worden gered” (Het Woord, Deel III, De gesprekken van Christus van de laatste dagen, Om zijn plicht goed te vervullen, moet men minimaal een geweten en verstand hebben). Ik dacht na over hoe diep onze verdorven aard bij ons allemaal geworteld zit. Omdat het ons ontbreekt aan begrip van Gods werk, ontwikkelen we vaak noties en misverstanden over Hem, en komen er allerlei verdorven gezindheden achter elkaar naar boven. Zelfs als we een beetje van de waarheid begrijpen, kunnen we die meestal niet in praktijk brengen. Toch heeft God ons nooit opgegeven. Hij drukt onophoudelijk woorden uit om ons te voorzien en te helpen. Sommige woorden zijn woorden van troost en aansporing, andere van oordeel en onthulling. Om ons dingen beter te laten begrijpen, gebruikt Hij soms ook voorbeelden, gelijkenissen en verhalen. God doet alles wat Hij kan om ons de waarheid te doen begrijpen, zodat we na kunnen denken over onze eigen problemen en ze kunnen herkennen, een beoefeningspad kunnen vinden. Ik zag dat Gods hart zo mooi en goed is, en dat alles wat Hij ons brengt heilzaam is. Maar toen dacht ik terug aan hoe ik de broeders en zusters had behandeld, volledig zonder geduld of liefde. Als de zusters op moeilijkheden stuitten, hielp ik hen een of twee keer en dan begon ik op hen neer te kijken. Ik bracht hun niet alleen geen enkel voordeel, maar juist beperking en schade. Ik had werkelijk geen greintje menselijkheid! Daarna stelde ik me open tegenover de teamleden, legde mijn eigen verdorvenheid bloot en bood hun mijn excuses aan.
Later dacht ik opnieuw over mezelf na en besefte dat er nog een reden was waarom ik mensen beperkte: ik wist niet hoe ik mensen volgens principes moest behandelen. Ik hield geen rekening met de werkelijke moeilijkheden en omstandigheden van de zusters, maar hanteerde gewoon één aanpak voor iedereen. In werkelijkheid wilden ook zij hun plicht goed doen, alleen was hun kaliber slechts gemiddeld en ontbrak het hen aan werkvermogen. Dat vroeg van mij dat ik meer moeite zou doen en meer tijd en energie in hen zou steken om hen te helpen. Ik las later deze woorden van God: “Hoe moet je omgaan met die enkele leiders en werkers die een pover kaliber hebben en geen werkvermogen bezitten? […] Je moet hen specifiek vertellen hoe ze het werk moeten doen en hoe ze het moeten implementeren. Je moet hen vertellen wie voor deze taak moet worden aangesteld en verantwoordelijk moet worden gemaakt, en welke mensen moeten worden geselecteerd om eraan samen te werken. Leg hun al deze details uit en laat hen dit uitvoeren. Waarom moet het op deze manier worden gedaan? Omdat de leden van de plaatselijke kerk over het algemeen slechts zeer oppervlakkige ervaring hebben en geen werkvermogen bezitten, waardoor het onmogelijk is om geschikte leiders en werkers te selecteren. Alleen door op deze manier te werken, kunnen de werkregelingen worden geïmplementeerd. Als je niet op deze manier werkt en deze mensen op dezelfde manier behandelt als andere leiders en werkers, door hun alleen de specifieke principes en plannen te vertellen en geen onderscheid te maken, dan zullen de werkregelingen niet worden geïmplementeerd. Als je hier geen aandacht aan besteedt, is dat dan geen plichtsverzuim? (Ja.) Dit is een verantwoordelijkheid van leiders en werkers. Sommige leiders en werkers zeggen: ‘Anderen weten hoe ze de werkregelingen moeten implementeren en in praktijk moeten brengen; waarom weet deze persoon dat niet? Als hij het niet weet, doe ik geen moeite voor hem. Het is niet mijn verantwoordelijkheid. Ik heb in ieder geval mijn deel gedaan.’ Houdt deze redenering stand? (Nee.) Stel bijvoorbeeld dat een moeder drie kinderen heeft, en een van hen is zwak, wordt altijd ziek en wil niet eten. Als de moeder toestaat dat dit kind niet eet, zal dat kind misschien niet lang overleven. Wat moet ze doen? Als moeder moet ze speciale zorg besteden aan dat zwakke kind. Stel dat de moeder zegt: ‘Het is al goed genoeg dat ik mijn kinderen gelijk behandel. Ik heb dit kind gebaard en eten voor hem klaargemaakt. Ik heb mijn verantwoordelijkheid vervuld. Het kan me niet schelen of hij eet of niet. Als hij niet eet, laat hem dan maar honger hebben, en als hij echt hongerig genoeg is, zal hij wel eten.’ Wat vind je van zo’n moeder? (Ze is onverantwoordelijk.) Bestaan er zulke moeders? Alleen een domme vrouw of een stiefmoeder zou zo zijn. Als ze de biologische moeder is en niet dom is, zou ze haar eigen kind nooit zo behandelen, toch? (Juist.) Als een kind zwak is, altijd ziek wordt en niet graag eet, moet de moeder meer zorg en moeite investeren. Ze moet manieren vinden om het kind aan het eten te krijgen, ze moet koken wat het kind maar wil eten, speciale maaltijden voor hem bereiden, en als het kind niet wil eten, moet ze hem overhalen. Wanneer hij achttien of negentien jaar oud is en zijn lichaam gezond is als dat van een normale volwassene, kan de moeder ontspannen en een stap terug doen, en hoeft ze dit kind geen speciale zorg meer te geven. Als een moeder een kind met speciale behoeften zo kan behandelen en haar verantwoordelijkheid kan vervullen, hoe zit het dan met een leider of werker? Als je niet eens de liefde van een moeder voor de broeders en zusters hebt, dan ben je gewoon onverantwoordelijk. Je moet de verantwoordelijkheden vervullen die je hoort te vervullen; je moet rekening houden met de kerken waar degenen die relatief zwak zijn en een relatief pover werkvermogen bezitten de leiding hebben. Leiders en werkers moeten speciale aandacht besteden aan en speciale begeleiding geven in deze zaken. Waar verwijst speciale begeleiding naar? Naast het communiceren over de waarheid, moet je ook meer specifieke en gedetailleerde instructies en hulp bieden, wat meer inspanning vereist op het gebied van communicatie. Als je hun het werk uitlegt en ze het nog steeds niet begrijpen en niet weten hoe ze het moeten implementeren, of zelfs als ze het op het vlak van doctrine begrijpen en lijken te weten hoe ze het moeten implementeren, maar je nog steeds onzeker en een beetje bezorgd bent over hoe de daadwerkelijke implementatie zal verlopen, wat moet je dan doen? Je moet persoonlijk naar de plaatselijke kerk gaan om hen te begeleiden en de taak samen met hen te implementeren. Vertel hen de principes terwijl je specifieke regelingen treft voor de taken die moeten worden gedaan volgens de vereisten van de werkregelingen, zoals wat er eerst en wat er daarna moet gebeuren, en hoe je mensen op de juiste manier inzet: organiseer al deze dingen goed. Dit is hen praktisch begeleiden in hun werk, in tegenstelling tot alleen maar slogans roepen of willekeurige bevelen geven, en hun de les lezen met wat doctrines en dan je werk als gedaan beschouwen: dat is geen uiting van specifiek werk verrichten, en slogans roepen en mensen commanderen behoren niet tot de verantwoordelijkheden van leiders en werkers. Pas wanneer de leiders of supervisors van de plaatselijke kerk het werk op zich kunnen nemen, het werk op de rails staat en er in principe geen grote problemen meer zijn, kan de leider of werker vertrekken” (Het Woord, Deel V, De verantwoordelijkheden van leiders en werkers, De verantwoordelijkheden van leiders en werkers (10)). “Om de vele moeilijkheden op te lossen die mensen ervaren, moet je eerst de dynamiek van het werk van de Heilige Geest begrijpen; je moet begrijpen hoe de Heilige Geest werk verricht aan verschillende mensen, je moet inzicht hebben in de moeilijkheden waar mensen mee te maken hebben en in hun tekortkomingen, en je moet de hoofdzaken van het probleem doorzien en tot de kern ervan komen, zonder af te wijken of enige fout te maken. Alleen dit soort personen is bekwaam om samen te werken ten dienste van God” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, Wat een herder die geschikt is om te worden gebruikt hoort te hebben). Nadat ik Gods woorden had gelezen, begreep ik dat mensen met een zwak kaliber meer begeleiding en hulp nodig hebben, en dat je niet één aanpak voor iedereen kunt hanteren. Het is net zoals een moeder met meerdere kinderen, van wie er één zwak en ongezond is. De moeder moet dit kind meer zorg geven dan de andere kinderen zodat het gezond kan opgroeien. Maar een onverantwoordelijke moeder, die ziet dat haar kind zwak is, zorgt niet voor het kind maar geeft het juist de schuld dat het een teleurstelling is. Hoe kan een kind zo gezond opgroeien? God dwingt mensen niet om dingen te doen die hun vermogen te boven gaan; God Zijn eisen aan mensen zijn gebaseerd op hun inherente kaliber. Ook ik moet mijn broeders en zusters behandelen volgens Gods woorden en hen meer begeleiding en hulp bieden. Vanaf dat moment luisterde ik, wanneer ik zag dat mijn zusters moeilijkheden tegenkwamen in hun werk, geduldig naar hoe ze hun problemen en moeilijkheden beschreven, richtte mijn aandacht op hun problemen en communiceerde vervolgens om hen te helpen. Door zo te praktiseren voelden de zusters zich niet meer door mij beperkt zoals voorheen. Wanneer ze in hun plicht op zaken stuitten die ze niet duidelijke konden zien, kwamen ze mij daar zelf ook proactief over vragen. Vervolgens zochten we samen de waarheid om ze op te lossen, en de resultaten van ons werk verbeterden ook.
Door deze ervaring zag ik duidelijk in dat mensen behandelen vanuit verdorven gezindheden hen alleen maar beperkt en schaadt, en het werk schade toebrengt. Je broeders en zusters behandelen volgens de waarheidsprincipes en Gods woorden, en je eigen verantwoordelijkheden nakomen, komt het werk ten goede; het bouwt anderen ook op.