66. Ik heb mijn ware toekomst gevonden
Ik ben geboren in een gewoon boerengezin. Mijn ouders waren ongeschoold en konden het gezin alleen onderhouden met zwaar lichamelijk werk. We hadden het financieel enorm krap. Toen ze mij kregen waren mijn ouders al in de veertig, en al hun verwachtingen waren op mij gevestigd. Mijn ouders hielden me altijd voor: “Wij hebben weinig opleiding en brengen en leiden een zwoegend bestaan op het land. We hebben ons hele leven geworsteld, maar we hebben geen enkel vooruitzicht. Jij moet hard studeren en in de toekomst een goede baan vinden, zodat je op kantoor kunt zitten, beschut tegen de zon en de wind, en je je geen zorgen hoeft te maken over eten en kleding. Zo kunnen wij ook meeprofiteren van jouw succes.” Mijn leraren leerden ons ook vaak: ‘Kennis kan je lot veranderen’ en ‘Je moet de grootste ontberingen doorstaan om iemand van betekenis te worden’. Ik ben opgegroeid onder de conditionerende invloed van deze uitspraken. Vooral als ik mensen zag die academisch succes en roem hadden bereikt, die overal waar ze kwamen werden bewonderd, en veel aanzien genoten, raakte ik er nog meer van overtuigd dat kennis tot een goede toekomst zou leiden, waarin ik van een beter materieel leven kon genieten en bewonderd zou worden. In stilte nam ik me voor om later hoe dan ook naar een goede universiteit te gaan en een respectabele baan te vinden. Op die manier wilde ik mijn ouders een goed leven geven, en ervoor zorgen dat familie en buren met hernieuwde ogen naar ons zouden kijken.
Tijdens mijn schooltijd stak ik al mijn tijd en energie in mijn studie: terwijl anderen tijdens de vakantie plezier maakten, las ik boeken en maakte ik huiswerk. Mijn laatste jaar van de middelbare school was de drukste tijd voor mij; ik besteedde al mijn energie aan de voorbereiding op het toelatingsexamen voor de universiteit. Maar de resultaten van mijn toelatingsexamen waren niet optimaal, en ik voelde me erg teleurgesteld. Ik mocht mijn leven niet in een diep dal laten belanden voordat het was begonnen. Mijn familie had geen geld of invloed; dus als ik later een goed leven wilde hebben en gerespecteerd wou worden, dan was toegelaten worden tot een goede universiteit mijn enige optie. Daarom besloot ik het jaar over te doen. Daarna studeerde ik harder dan ooit tevoren. Hoewel ik niet zo intelligent was als mijn begaafde klasgenoten, moest ik vastberadener zijn dan zij. Ik gebruikte vaak de gezegden ‘Een trage vogel moet vroeg beginnen met vliegen’ en ‘De hemel beloont de harde werker’ om mezelf te motiveren. Om tijd te besparen, ging ik in het weekend niet naar huis, maar bleef ik op school om te studeren. Wanneer ik maar tijd had, maakte ik moeilijke oefenopgaven. Soms, als ik ze overdag niet af kreeg, nam ik ze mee terug naar de slaapzaal en werkte ik er onder de dekens met een zaklamp aan verder. Hoewel mijn bijziendheid verslechterde, kon het me niets schelen. Ik stond iedere dag strak van de zenuwen, ik was doodsbang dat ik het examen niet goed zou maken en mijn kans zou verspelen om mijn lot te veranderen. In 2014 werd ik toegelaten tot de universiteit en kon ik mijn gewenste hoofdvak kiezen. Op dat moment was ik vol hoop voor mijn toekomst, en had ik het gevoel dat mijn inspanningen dit keer niet voor niets waren geweest. Als ik hard bleef studeren en na mijn afstuderen een respectabele baan zou vinden, zouden mijn ouderlingen me zeker prijzen vanwege mijn goede vooruitzichten.
In het jaar waarin ik aan de universiteit begon, predikte mijn tante het evangelie van de laatste dagen van de Almachtige God aan mij, en begon ik een kerkleven te leiden. Door de bijeenkomsten begreep ik dat de hemel en de aarde en alle dingen door God zijn geschapen, en dat God soeverein is over alles en alles bestuurt. Nadat mensen door Satan waren verdorven, werden ze steeds boosaardiger en ontaarder. Om de mensheid te redden, voert God drie fasen van werk uit. In de laatste dagen is Hij ook persoonlijk vleesgeworden om woorden uit te drukken voor het oordelen en het zuiveren van mensen, om mensen te redden van de slavernij van de zonde, en hen naar een prachtige bestemming te brengen. Toen ik bedacht hoe ik, uit miljoenen mensen, een van de gelukkigen was die Gods stem mocht horen en Gods redding mocht ontvangen, voelde ik me zeer vereerd en opgewonden. Dit was de grootste zegen in mijn leven! Tijdens bijeenkomsten vertelde ik mijn zusters over de dingen die mij op de universiteit waren overkomen, en dan communiceerden zij met mij over Gods woorden met betrekking tot mijn problemen. Soms namen ze me ook mee om nieuwkomers te begieten. Ik voelde me bijzonder bevrijd en vrij wanneer ik met mijn broeders en zusters samenkwam, en mijn hart voelde heel ontspannen.
Later hoorde ik dat zuster Muchen na haar afstuderen haar plichten voltijds was gaan vervullen. Ik was destijds geschokt, en dacht bij mezelf: ‘Hoewel mijn zuster erg jong is, is haar vastberadenheid om zich voor God in te zetten erg groot. Ik heb niet dezelfde vastberadenheid. Als ik mijn plicht voltijds doe, en in de toekomst geen goede baan heb, zullen mijn familie en vrienden dan zeggen dat ik niets heb bereikt? Ik kan beter in God geloven en tegelijkertijd naar de universiteit gaan. Dan kan ik niet alleen een goede baan vinden, maar ook Gods zegeningen ontvangen. Zo heb ik het beste van twee werelden.’ Maar toen zag ik dat mijn zuster nog niet zo lang in God geloofde, maar wel heel snel vooruitgang boekte, en dat ze met ons kon communiceren en ons kon helpen bij al onze moeilijkheden. Vooral toen ik haar hoorde delen hoe ze – toen de politie tijdens een bijeenkomst aan de deur was gekomen om haar te arresteren – zij op God had vertrouwd en Gods wonderbaarlijke bescherming had gezien, voelde ik vanuit de grond van mijn hart bewondering en jaloezie. Ik begon na te denken, en dacht: ‘Mijn zuster doet elke dag haar plichten in de kerk en begrijpt veel waarheden. Ze boekt zo snel vooruitgang in het leven! Ik combineer mijn studie met het bijwonen van bijeenkomsten, maar ik kan over geen enkele ervaring meepraten. Het lijkt erop dat als ik vooruitgang in het leven wil boeken, ik meer plichten moet vervullen. Maar als ik net als mijn zuster voltijds plichten vervul, heb ik geen energie meer om te studeren. Ik heb al die jaren hard gestudeerd, alleen om na mijn afstuderen een goede baan te kunnen vinden, geen zorgen te hebben over eten en kleding, mijn ouders te helpen in de toekomst een goed leven te bezorgen, en tegelijkertijd respectabel over te komen en aanzien te hebben in de ogen van mijn familie. Als ik ervoor kies om al mijn tijd te besteden aan het vervullen van mijn plicht, terwijl al mijn klasgenoten na hun afstuderen een goede baan vinden, ben ik de enige die niets voorstelt, zonder respectabele baan. Wat zullen mijn familie en vrienden dan wel niet van me denken?’ Toen ik dit dacht, wilde ik mijn plicht niet meer voltijds vervullen.
Een maand voor de vakantie vroeg een zuster mij: “De vakantie komt eraan. Wat zijn je verdere plannen? Ben je bereid om te trainen en je plicht te doen?” In eerste instantie was ik erg enthousiast toen ik dit hoorde. Ik begreep te weinig van de waarheid, dus dit was een perfecte kans om te trainen in het vervullen van een plicht en de waarheid te verkrijgen. Maar toen dacht ik: ‘Als ik eenmaal met mijn plicht begin, en ik deze laat vallen als de universiteit weer begint, dan zou dat niet in overeenstemming zijn met Gods bedoeling. Maar als ik mijn plicht blijf vervullen nadat de colleges zijn begonnen, dan zal dat mijn studie zeker beïnvloeden. Als mijn huisgenoten erachter komen dat ik in God geloof en dit melden bij de docent, word ik misschien weggestuurd, en dan heb ik echt geen toekomst meer. Hoe kan ik mijn ouders dan ooit terugbetalen? Als ik het niet zo goed doe als anderen, wat zal mijn familie dan van me denken? Hoe moet ik kiezen?’ Op de terugweg was mijn hart vol onrust. Aan de ene kant was er mijn droom om naar de universiteit te gaan, waar ik al die jaren zo hard voor had gewerkt; aan de andere kant het vervullen van mijn plicht als schepsel. Ik wilde geen van beide kwijtraken. In die periode voelde mijn hart heel zwaar, en wist ik niet hoe ik moest kiezen. Omdat ik besefte dat mijn gesteldheid verkeerd was, bad ik in stilte tot God: ‘Lieve God, ik weet dat het vervullen van mijn plicht zinvol is, en ik wíl mijn plicht ook vervullen. Maar mijn gestalte is te klein, en ik maak me zorgen dat mijn studie eronder zal lijden als ik mijn plicht vervul. Ik voel me zwak van binnen, maar ik wil deze kans niet mislopen. Lieve God, moge U mij begeleiden om Uw bedoeling te begrijpen.’
Die nacht lag ik te woelen in bed en kon ik niet slapen. Ik zette mijn telefoon aan en hoorde een gezang van Gods woorden, getiteld ‘Je moet geloof in God boven alles plaatsen’:
1 Als je in God wilt geloven, en God en Zijn tevredenheid wilt winnen, dan is het zo dat als je niet een bepaalde mate van pijn verdraagt of een zekere hoeveelheid inspanning levert, je niet in staat zult zijn deze dingen te bereiken. Jullie hebben veel prediking gehoord, maar deze prediking gehoord te hebben, betekent niet dat deze prediking ook in je is. Je moet de prediking absorberen en transformeren in iets dat aan jou toebehoort, je moet het assimileren in je leven en het deel uit laten maken van je bestaan, je moet deze woorden en prediking de manier waarop je leeft, laten leiden en existentiële waarde en betekenis aan je leven laten geven – dan zal het de moeite waard zijn geweest dat je deze woorden hebt gehoord.
2 Als deze woorden die ik spreek geen enkele opleving in je leven teweegbrengt, of enige waarde toevoegt aan je bestaan, dan heeft het geen zin dat je naar ze luistert. Je zult alleen maar voordeel hebben bij het geloof in God als je het benadert als het grootste ding in je leven, belangrijker dan eten, kleding, of wat dan ook! Als je alleen gelooft wanneer je tijd hebt en niet in staat bent je volledige aandacht te wijden aan je geloof, als je altijd verstrikt bent in verwarring, dan levert het geen enkel voordeel op.
Het Woord, Deel II, Over het kennen van God, God Zelf, de unieke X
Terwijl ik naar het gezang van Gods woorden luisterde, was ik zo diep geraakt dat ik mijn tranen niet kon bedwingen. Het voelde alsof God vlak naast me stond, mijn gebeden hoorde, en Zijn woorden gebruikte om mij te begeleiden en te inspireren. Ik begreep dat het geloof in God het belangrijkste in het leven is, belangrijker dan eten, kleding en genot, en belangrijker dan welke roem, welk gewin of welke toekomst ik ook zou mogen hebben. Alles wat vleselijk is, is tijdelijk. Alleen door de waarheid na te streven en een verandering in gezindheid te bereiken, kan men gered worden en overleven. Het vervullen van onze plicht is de manier om de waarheid te verkrijgen en de waarheidswerkelijkheid binnen te gaan. Tijdens het vervullen van onze plichten zullen we verschillende moeilijkheden en problemen tegenkomen, en verschillende verdorven gezindheden zullen zich onthullen. Dit spoort ons echter ook aan om meer naar de waarheid te zoeken om onze eigen verdorvenheid op te lossen. Als ik alleen in mijn vrije tijd bijeenkomsten bijwoon, en geen plicht vervul, en in plaats daarvan het grootste deel van mijn tijd aan mijn studie besteed, dan zal ik minder dingen meemaken en minder naar de waarheid zoeken om mijn eigen problemen op te lossen. Ik zal alleen maar enkele oppervlakkige woorden en doctrines begrijpen, en niet in staat zijn om de werkelijkheid binnen te gaan. Dit maakt het erg moeilijk om gered te worden. Tussen Muchen en mij bestond een schril contrast. Muchen geloofde nog niet zo lang in God, maar in het vervullen van haar plicht had ze veel dingen ervaren en had ze meer naar de waarheid gezocht. Wanneer ze tijdens bijeenkomsten over Gods woorden communiceerde, kon ze haar eigen ervaringen daarin verwerken en sprak ze op een praktische manier. Door haar ervaringen zag ze Gods daden, nam haar geloof in God toe en vergrootte haar motivatie om haar plicht te vervullen. Ik, aan de andere kant, beschouwde het geloof in God als een hobby voor in mijn vrije tijd, zodat het mijn studie niet in de weg zou staan. Ik nam er genoegen mee om bijeenkomsten bij te wonen, en dacht er niet aan om de plicht van een schepsel te vervullen. Als ik op zo’n verwarde manier zou blijven geloven en de cruciale periode om de waarheid na te streven zou missen, en er uiteindelijk niet in zou slagen de waarheid te verkrijgen, zou ik dan niet geëlimineerd worden? Eindelijk had ik vakantie. Ik kon deze kans om mijn plicht te vervullen en de waarheid te verkrijgen niet aan me voorbij laten gaan, dus vertelde ik mijn zuster dat ik bereid was om te trainen in het vervullen van een plicht.
Tijdens de vakantie organiseerden we samen groepsbijeenkomsten. Wanneer we samenkwamen, stelde iedereen zich puur open en communiceerden we met elkaar, en ik voelde me in mijn hart bijzonder bevrijd en vrij. Ik dacht terug aan mijn klasgenoten, die op de universiteit de hele dag aten, dronken en plezier maakten, verslaafd waren aan spelletjes op hun mobiel, aan daten, en een verdorven en decadent leven leidden. Vroeger was ik net als zij. In mijn vrije tijd zat ik altijd op mijn telefoon of keek ik naar een tv-serie, zonder dat er iets nuttigs in mijn hart omging. Maar door bijeenkomsten, en het eten en drinken van Gods woorden, was ik gaan beseffen dat deze kwade gewoonten mijn hart alleen maar in beslag namen en het ver bij God vandaan brachten, en dat ze absoluut van geen enkel nut voor mijn leven waren. Geleidelijk aan ontwikkelde ik het voornemen om me verre te houden van deze kwade gewoonten, en was ik in staat om mijn hart voor God tot rust te brengen, door Zijn woorden te eten en te drinken en mijn plicht te vervullen. Ik verspilde mijn dagen niet langer op een zinloze manier. Ik besefte dat alleen door in God te geloven, de waarheid na te streven en mijn plicht te vervullen, ik afstand kon houden van deze kwade gewoonten en een waardevol en zinvol leven kon leiden.
Toen het begin van het semester dichterbij kwam, aarzelde ik een beetje. Moest ik mijn studie opgeven om mijn plichten voltijds te vervullen? Ik zocht hulp bij Muchen en vroeg haar: “In deze periode heb ik het gevoel dat ik meer waarheden verkrijg door mijn plicht te doen. Ik wil ook meer van Gods woorden eten en drinken en mijn plicht vervullen. Maar als ik erover nadenk dat ik in de toekomst geen goede baan zal hebben en niemand me zal bewonderen, en dat ik niet in staat zal zijn om mijn ouders op een betere manier terug te betalen, dan verlies ik de vastberadenheid om mijn studie los te laten.” Mijn zuster communiceerde met mij over haar ervaring en zocht relevante woorden van God op om me te helpen. Almachtige God zegt: “Gedurende het proces waarbij de mens kennis aanleert, zal Satan allerhande methoden gebruiken, of het nu gaat om het vertellen van verhalen, het eenvoudigweg aanreiken van een enkel beetje kennis, of mensen in staat stellen om hun verlangens of ambities te bevredigen. Langs welke weg wil Satan je leiden? Mensen denken dat er niets mis is met het opdoen van kennis, dat het volkomen natuurlijk is. Om het op een aantrekkelijk klinkende manier te zeggen, het bevorderen van verheven idealen of het hebben van ambities staat gelijk aan het hebben van een drang, en dit zou het juiste levenspad moeten zijn. Is het niet een roemrijkere manier voor mensen om te leven als ze hun eigen idealen kunnen verwezenlijken, of succesvol een carrière kunnen hebben? Door deze dingen te doen, is het niet alleen mogelijk om je voorouders te eren, maar heb je ook een kans om je stempel op de geschiedenis te drukken – is dit geen goede zaak? Dit is een goede zaak in de ogen van wereldlijke mensen en voor hen moet het juist en positief zijn. Maar brengt Satan, met zijn sinistere motieven, mensen op dit soort wegen en is dat het enige wat er aan de hand is? Natuurlijk niet. In feite maakt het niet uit hoe groots de aspiraties van de mens zijn, hoe realistisch de wensen van de mens zijn of hoe gepast ze misschien ook zijn: alles wat de mens wil bereiken, alles wat de mens nastreeft, is onlosmakelijk verbonden met twee woorden. Deze twee woorden zijn levenslang van vitaal belang voor elke persoon en het zijn dingen die Satan bij de mens wil inprenten. Welke twee woorden zijn dit? Het zijn ‘roem’ en ‘gewin’. Satan gebruikt een heel milde methode, een methode die heel erg in overeenstemming is met de opvattingen van mensen en die niet bijzonder agressief is, om voor elkaar te krijgen dat mensen onbewust zijn middelen en wetten om te overleven aanvaarden, levensdoelen en levensrichtingen ontwikkelen en levensaspiraties beginnen te hebben. Ongeacht hoe hoogdravend de beschrijvingen van mensen van hun levensaspiraties ook mogen zijn, deze aspiraties draaien altijd om roem en gewin. Alles wat een groot of beroemd persoon – of, in feite, ieder mens – gedurende zijn leven najaagt, heeft slechts betrekking op deze twee woorden: ‘roem’ en ‘gewin’. Mensen denken dat zodra ze roem en gewin hebben, ze het kapitaal hebben om van een hoge status en grote rijkdom te genieten, en van het leven te genieten. Ze denken dat zodra ze roem en gewin hebben, ze het kapitaal hebben om plezier te zoeken en zich over te geven aan losbandig genot van het vlees. Omwille van deze roem en dit gewin waarnaar ze verlangen, geven mensen gewillig en onbewust hun lichaam, hart en zelfs alles wat ze hebben, inclusief hun toekomstperspectieven en lot, aan Satan. Ze doen dit zonder voorbehoud, zonder ook maar een moment te twijfelen, en zonder ooit een besef te hebben van het terugeisen van alles wat ze ooit bezaten. Kunnen mensen nog enige controle over zichzelf behouden zodra ze zich op deze manier aan Satan hebben overgegeven en hem op deze manier trouw zijn geworden? Zeker niet. Ze worden totaal en volledig beheerst door Satan. Ze zijn totaal en volledig in dit moeras verzonken en zijn niet in staat om zichzelf te bevrijden. Zodra iemand verstrikt is geraakt in roem en gewin, zoekt hij niet langer naar wat helder is, naar wat rechtvaardig is, of naar die dingen die mooi en goed zijn. Dit komt doordat de verleiding van roem en gewin te groot is voor mensen, en dit zijn dingen die mensen eindeloos kunnen nastreven, hun hele leven en zelfs tot in alle eeuwigheid. Is dit niet de werkelijke situatie?” (Het Woord, Deel II, Over het kennen van God, God Zelf, de unieke VI). Door Gods woorden besefte ik dat Satan roem en gewin als lokaas gebruikt om mensen hard te laten werken om kennis te vergaren en om hen er naar te laten streven boven de massa uit te steken, roem en gewin als hun levensdoel te beschouwen, Gods soevereiniteit te ontkennen, en onbewust af te dwalen van de zorg en bescherming van de Schepper, zodat ze in Satans valstrik leven en er uiteindelijk door worden verslonden. Ik was zwaar door Satan geschaad. Van jongs af aan werd mij thuis en op school geleerd: ‘Kennis kan je lot veranderen’ en ‘Je moet de grootste ontberingen doorstaan om iemand van betekenis te worden’. Ik geloofde dat academische prestaties je boven de rest konden laten uitsteken, je voorouders eer konden brengen en ervoor zouden zorgen dat anderen je bewonderden. Ik zag dat mijn ouders geen opleiding hadden genoten en het gezin alleen konden onderhouden door zwaar lichamelijk werk te verrichten. Dat was niet alleen uitputtend, maar ook keek niemand tegen hen op. Ik had het gevoel dat het geen waarde had om zo te leven, en dat ik alleen door academische kennis te verwerven en in de toekomst een gerespecteerde baan te krijgen, in staat zou zijn mijn leven te veranderen en door mijn familieleden en vrienden bewonderd zou worden. Om mijn ambities te verwezenlijken, studeerde ik de klok rond, en toen mijn eerste poging bij het toelatingsexamen voor de universiteit niet naar wens verliep, koos ik ervoor om het jaar over te doen en werkte ik nog harder dan daarvoor. Zelfs wanneer de lichten in de slaapzaal uit waren, las ik nog met een zaklamp studiemateriaal onder de dekens. Hoewel mijn bijziendheid erger werd, kon dat me niets schelen. Omwille van een papiertje met goede cijfers, maakte ik me constant zorgen en voelde ik me angstig. Naarmate het toelatingsexamen voor de universiteit dichterbij kwam, stond ik continu strak van de zenuwen, doodsbang om te zakken en mijn enige ‘reddingsboei’ te verliezen. Ik voelde me ook in de war en ik leed. Maar ik was machteloos om eraan te ontsnappen. Ik kon niet anders dan meegaan met deze trends. Nu begreep ik dat Satan roem en gewin gebruikt om mensen te misleiden, waardoor hun hart steeds verder van God afdrijft. Ik dacht eraan hoe mijn familielid mij het evangelie predikte nadat ik tot de universiteit was toegelaten. Ik had het geluk Gods redding te ontvangen en Zijn stem te horen, maar ik koesterde deze kans niet. Ik beschouwde het nastreven van een goede toekomst als mijn hoogste prioriteit, en wilde alleen in mijn vrije tijd in God geloven, mits het mijn studie niet zou beïnvloeden. Ik besefte dat roem en gewin voor mij de grootste obstakels vormden om de waarheid in praktijk te brengen en mijn plicht te vervullen. Nu had ik de stem van God gehoord, maar ik kon de waarheid niet nastreven en mijn plicht niet vervullen. In plaats daarvan leefde ik volgens satanische overlevingsregels en hechtte ik meer waarde aan roem en gewin dan aan de waarheid en het leven. Ik kon echt geen goed van kwaad onderscheiden! Zelfs als ik met een diploma zou afstuderen en een goede baan zou vinden, dan zou ik, als ik de waarheid en het leven niet verkreeg, uiteindelijk door God geëlimineerd worden. In het verleden dacht ik altijd dat ik door naar de universiteit te gaan én in God te geloven, zowel roem en gewin als Gods zegeningen kon verwerven. Dat was slechts mijn wensdenken en kwam simpelweg totaal niet overeen met de waarheid. God zegt: “Als je alleen gelooft wanneer je tijd hebt en niet in staat bent je volledige aandacht te wijden aan je geloof, als je altijd verstrikt bent in verwarring, dan levert het geen enkel voordeel op” (Het Woord, Deel II, Over het kennen van God, God Zelf, de unieke X). De Heer Jezus zei ook: “Wie geen afstand doet van al zijn bezittingen, kan mijn leerling niet zijn” (Lucas 14:33). Ik begreep dat je een toegewijd hart moet hebben om God te volgen, en je niet moet laten beperken of binden door familie, vleselijke genoegens, geld, roem of gewin. Je moet met hart en ziel je plicht vervullen, je richten op het nastreven en in praktijk brengen van de waarheid, om uiteindelijk een verandering in gezindheid te bereiken en door God gered te worden. Neem de discipelen van de Heer Jezus in het Tijdperk van Genade: sommigen gaven hun status en rijkdom op, en anderen verlieten hun familie om de Heer Jezus met heel hun hart te volgen, en reisden overal rond om het evangelie te prediken en te getuigen van de Heer. Dit waren zinvolle levens, waardig om na te volgen. Daarnaast dacht ik altijd dat het opdoen van academische kennis tot een goede baan zou leiden, waardoor ik een leven kon leiden zonder zorgen over eten en kleding, en bewonderd zou worden door mijn familie en vrienden; ik dacht dat alleen roem en gewin geluk konden brengen. Maar als ik erover nadenk: hoewel veel intellectuelen en mensen met rijkdom en macht er aan de buitenkant gezien glamoureus en prachtig uitzien, en overal waar ze komen aanzien genieten, geloven zij niet in God en begrijpen zij de waarheid niet. Ze leven in Satans valstrik, waar ze concurreren om roem en gewin, en zowel openlijk als in het geheim strijd voeren. Om status en aanzien te verkrijgen, brengen ze hun gezondheid in gevaar en verkwanselen ze hun eigen integriteit en waardigheid. Hun leven is niet gelukkig. Als een mens Gods zorg en bescherming verliest, en het zonder Gods zegen of redding moet stellen, van wat voor geluk kun je dan nog spreken? Hoeveel kennis hij ook heeft, hoeveel bewondering hij ook van anderen ontvangt, of hoe weelderig zijn materiële genoegens ook zijn, uiteindelijk zullen hem rampen overkomen, zal hij naar de verdoemenis gaan en vergaan. Dat is geen echte toekomst. De laatste dagen zijn nu. God gaat een einde maken aan dit tijdperk en Zijn werk doen om het goede te belonen en het kwade te straffen. Alleen door de waarheid na te streven en een verandering in gezindheid te bereiken, kun je gered worden en overleven, en door God naar het volgende tijdperk worden geleid. Dat is de echte toekomst.
Later las ik over de ervaring van Petrus, wat me enige inspiratie en motivatie gaf. Almachtige God zegt: “Petrus was duidelijk gezegend om in zulke gunstige sociale omstandigheden te zijn geboren. Hij was slim, leerde snel en maakte zich met gemak nieuwe ideeën eigen. Toen zijn lessen waren begonnen, pikte hij dingen heel gemakkelijk op. Zijn ouders waren trots op zo’n pientere zoon en deden er alles aan om hem naar school te kunnen laten gaan. Ze hoopten dat hij zichzelf zou kunnen onderscheiden en een of andere officiële betrekking in de maatschappij zou kunnen vinden. Zonder het te beseffen was Petrus geïnteresseerd geraakt in God. Als gevolg daarvan had hij op zijn veertiende, op de middelbare school, genoeg van het lesprogramma over de antieke Griekse cultuur, vooral van de fictieve personen en verzonnen gebeurtenissen in de antieke Griekse geschiedenis. Vanaf dat moment probeerde Petrus – die net in de lente van zijn jeugd was – meer te weten te komen over het menselijke leven en de grotere wereld. Zijn geweten verplichtte hem niet om de inspanningen van zijn ouders terug te betalen, want hij zag duidelijk dat de mensen allemaal in een toestand van zelfbedrog leefden. Allemaal leefden ze een betekenisloos leven dat ze verpestten in hun strijd om rijkdom en erkenning. Zijn inzicht had grotendeels te maken met de sociale omgeving waarin hij zich bevond. Hoe meer kennis mensen hebben, hoe complexer hun interpersoonlijke relaties en interne werelden, en hoe meer ze daarom in een leegte bestaan. In deze omstandigheden wijdde Petrus zijn vrije tijd aan het afleggen van bezoeken in de wijde omtrek, vooral aan religieuze figuren. In zijn hart leek het vage gevoel te bestaan dat religie misschien alles kon verklaren wat onbegrijpelijk was aan de mensenwereld. Daarom ging hij vaak naar de diensten van een synagoge in de buurt. Zijn ouders wisten hier niet van af en al gauw kreeg Petrus, die altijd rechtschapen en een prima leerling was geweest, er een hekel aan om naar school te gaan. Onder toezicht van zijn ouders maakte hij met de hakken over de sloot de middelbare school af. Hij zwom naar de kust uit de oceaan van kennis en haalde diep adem; vanaf dat moment zou niemand hem nog langer onderrichten of beperken” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, De onthulling van de mysteriën van ‘Gods woorden aan het hele universum’, Over het leven van Petrus). Uit de ervaring van Petrus zag ik dat zijn hart onschuldig was, en dat hij van positieve dingen hield; al op jonge leeftijd begon hij na te denken over het leven. Door zijn omgang met de maatschappij besefte hij dat mensen hun leven leidden voor roem en gewin, en dat hoe meer kennis iemand verwerft, hoe gecompliceerder en verdorvener zijn denken wordt. Ook doorzag hij de duisternis en boosaardigheid van de maatschappij en erkende hij dat het najagen van roem, gewin en status leeg is. Hij voldeed niet aan de wens van zijn ouders om te proberen zichzelf te onderscheiden van de massa, en een soort officiële functie in de maatschappij te bemachtigen. In plaats daarvan gaf hij vastberaden zijn studie op, koos hij het pad van geloof in God en volgde hij later de Heer Jezus. Hij wijdde zijn leven aan het nastreven van begrip van God, zocht Gods bedoeling in alles, en begreep zijn eigen tekortkomingen en gebreken door Gods woorden. Uiteindelijk was hij in staat zich aan God te onderwerpen, tot aan de dood toe, en Hem tot het uiterste lief te hebben, waardoor hij Gods goedkeuring verkreeg. Ik, daarentegen, kon de dingen niet doorgronden, en door mijn streven naar roem en gewin was ik onwillig om de plicht van een schepsel te vervullen. Ik nam er genoegen mee enkel te geloven als ik vrij had. Als ik zo zou blijven geloven tot het einde, zou het allemaal tevergeefs zijn! Ik moest het voorbeeld van Petrus volgen, mijn persoonlijke toekomst loslaten en het initiatief nemen om positieve dingen na te streven. Gedurende mijn tijd op de universiteit zag ik dat universiteiten onder de heerschappij van de Chinese Communistische Partij staan en centra voor atheïstisch onderwijs zijn. Iedereen jaagt ijdelheid na en verlangt naar het kwade, en niemand maakt zich druk om studenten die eten, drinken, plezier maken of vechten. Mensen die in God geloven en het juiste pad bewandelen worden echter vervolgd. Ook verspreiden universiteiten ongegronde geruchten om God te veroordelen en te belasteren, waardoor mensen zich van Hem afkeren en Hem verraden. Als ik aan de universiteit bleef studeren, dan zou ik alleen maar worden meegevoerd door kwade gewoonten, en steeds verder van God afdrijven. Uiteindelijk zou ik in de grote catastrofen vallen en worden vernietigd. Alleen God kan mensen de juiste weg wijzen, en alleen door de waarheid te begrijpen kan men meer naar menselijke gelijkenis leven. Ik was bereid ervoor te kiezen om mijn plicht te vervullen en God tevreden te stellen.
Maar toen ik echt op het punt stond te besluiten mijn studie op te geven, had ik toch nog wat bedenkingen. Als ik er eenmaal voor koos om al mijn tijd aan mijn plichten te besteden, dan zou ik geen geld meer kunnen verdienen om voor mijn ouders te zorgen. Mijn ouders hadden zo hard gewerkt om mij op te voeden en mijn studie te betalen, en nu waren ze oud en was hun gezondheid niet meer zo goed als vroeger. Als ze in de toekomst ziek zouden worden, dan zouden mijn omstandigheden het niet toelaten om voor hen te zorgen. Ik zou altijd het gevoel hebben dat ik hun iets verschuldigd was. Toen mijn zuster hoorde van mijn gesteldheid, zocht ze een paar woorden van God voor me op. Ik las de woorden van God: “Ik zal al diegenen die mijn wil waarnemen altijd troosten en ik zal niet toestaan dat zij lijden of dat hun iets overkomt. Het belangrijkste is nu om in staat te zijn om actie te ondernemen in overeenstemming met mijn wil. Diegenen die dat doen zullen zeker mijn zegen ontvangen en onder mijn bescherming komen. Wie kan zich werkelijk volledig uitputten voor mij en zichzelf volledig opofferen ter wille van mij? Jullie zijn allemaal halfslachtig, jullie gedachten gaan steeds maar rond, denkend aan thuis, aan de buitenwereld, aan voedsel en kleding. Ondanks het feit dat je hier voor mij staat en dingen voor mij doet, denk je van binnen nog steeds aan je vrouw, je kinderen en je ouders thuis. Zijn al die dingen jouw eigendom? Waarom vertrouw je ze niet aan Mijn handen toe? Vertrouw je Mij niet? Of ben je soms bang dat ik ongepaste regelingen voor jou zal treffen?” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, Uitspraken van Christus aan het begin, hfst. 59). Degenen die zich oprecht voor God inzetten, zijn trouw aan Hem en onderwerpen zich aan Hem; zij vervullen hun plicht zonder op persoonlijke winst of verlies te letten, en komen hun verantwoordelijkheden na om Gods opdracht te volbrengen. Maar als ik voor een keuze stond, dacht ik altijd aan mijn eigen toekomst, mijn gezin en mijn ouders. Ik kon niet werkelijk alles wat ik had in Gods handen leggen. Eigenlijk valt het lot van onze ouders onder Gods soevereiniteit: hoeveel lijden ze zullen dragen en van hoeveel geluk ze zullen genieten, is al lang geleden door God voorbeschikt. Als ze worden geplaagd door ziekte, kunnen we, als kinderen, niet in hun plaats lijden, zelfs al blijven we bij onze ouders of betalen we voor hun medische behandeling, en kunnen we niets veranderen. Neem bijvoorbeeld mijn oom, die een heleboel kinderen heeft. De gezinnen van mijn neven en nichten zijn relatief welvarend, en ze zijn erg toegewijd aan mijn oom. Toen mijn oom longkanker kreeg, betaalden ze allemaal mee aan zijn operatie en wisselden ze elkaar af om voor hem te zorgen. Ze dachten dat hij na de operatie wel zou herstellen, maar hij overleed onverwachts binnen een paar maanden. Mijn familie heeft het niet breed, en mijn ouders doen voornamelijk zwaar lichamelijk werk. Ze zijn echter nog steeds in goede gezondheid en zijn gedurende het jaar zelden ziek. Ik had geen begrip van Gods soevereiniteit, en mijn geloof in God was te klein. Vanaf dat moment was ik bereid me te onderwerpen aan de orkestraties en regelingen van de Schepper, en alles wat mijn ouders betrof aan God toe te vertrouwen.
Later las ik Gods woorden en kwam ik tot het besef van Gods vurige bedoeling om de mensheid te redden. Almachtige God zegt: “God zoekt degenen die ernaar verlangen dat Hij verschijnt, zoekt degenen die Zijn woorden in acht nemen, zoekt degenen die Zijn opdracht niet vergeten en die hun hart en lichaam aan Hem opofferen, en zoekt degenen die in Zijn aanschijn net zo onderworpen en zonder weerstand zijn als zuigelingen. Als je je onbelemmerd door enige macht, toewijdt aan God, dan zal God je gunstig gezind zijn en zal Hij je Zijn zegeningen geven. Als je een hoge status, een uitstekende reputatie, een schat aan kennis, een veelheid aan bezittingen en de steun van veel mensen hebt, maar je onbelemmerd blijft door deze dingen en nog steeds voor God komt om Zijn roeping en Zijn opdracht te aanvaarden, om te doen wat God van je vraagt, dan zal alles wat je doet de meest betekenisvolle zaak ter wereld zijn en de meest gerechtvaardigde onderneming van de mensheid” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, Bijlage 2: God heeft soevereiniteit over de lotsbestemming van de gehele mensheid). Uit Gods woorden ben ik gaan inzien dat God mensen zoekt die naar Zijn woorden kunnen luisteren en zich aan Hem kunnen onderwerpen, en dat Hij degenen wil redden die uitzien naar Zijn komst. Als mensen hun reputatie, status, geld en belangen kunnen loslaten, en voor God komen om hun plicht te doen, dan wordt dit goedgekeurd door God en het is tevens iets dat betekening heeft. Ik dacht na over hoe Petrus Gods roeping gehoorzaamde en zijn plicht vervulde, waardoor hij uiteindelijk een prachtig en indrukwekkend getuigenis aflegde om Gods hart te troosten. Ik moet ook de verantwoordelijkheden van een geschapen wezen op me nemen en mijn plicht vervullen; alleen dan kan ik geweten en menselijkheid hebben. Dat ik het geluk had om plichten in de kerk te kunnen vervullen, was Gods genade voor mij, en ik was bereid mijn studie opzij te zetten om mijn plicht te vervullen.
Daarna vertelde ik mijn vader over mijn beslissing en hij steunde mij. Hij zei zelfs: “Geloven in God is de juiste weg in het leven. Je bent nu volwassen, en nu je voor deze weg hebt gekozen, moet je de vastberadenheid en het doorzettingsvermogen hebben om vol te houden. Welke tegenslagen of moeilijkheden je ook tegenkomt, laat je niet ontmoedigen. Blijf gewoon serieus nastreven!” Ik was enigszins verrast door de steun van mijn vader. Ik wist dat zijn gedachten en ideeën in Gods hand waren, en ik was God in mijn hart zeer dankbaar. Ook mijn geloof om God te volgen werd zelfs nog sterker. Nadat het nieuwe semester was begonnen, diende ik bij mijn opleiding een verzoek in om mijn studie te beëindigen. Mijn docent begreep niet waarom ik een goede universiteit zou opgeven, en bleef proberen me op andere gedachten te brengen. Hij zei: “Je moet er zorgvoldig over nadenken. Je ouders hebben hard gewerkt om je naar de universiteit te kunnen sturen, en het was niet eenvoudig om toegelaten te worden. Als je nu stopt, zul je in de toekomst nooit een stabiele baan hebben. Je moet een visie hebben en niet kortzichtig zijn!” Toen ik de docent hoorde zeggen dat ik een visie moest hebben, sloeg mijn hart een slag over. Ik dacht: ‘Ja. Als ik eenmaal deze beslissing neem, zal ik nooit meer een respectabele baan hebben. Dan zal ik noch de bewondering van anderen hebben, noch de geneugten van het vlees.’ Ik besefte dat mijn instelling niet juist was, daarom bad ik snel in mijn hart tot God. Op dat moment herinnerde ik me de woorden van God heel duidelijk: “Mijn volk zou te allen tijde moeten waken voor de sluwe plannen van Satan” (Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, Gods woorden aan het hele universum, hfst. 3). Ik wist dat het God was die mij eraan herinnerde. Van buitenaf leek het alsof ik gewoon een gesprek met mijn docent voerde, maar in werkelijkheid ging daar een list van Satan achter schuil. Satan gebruikte de docent om enkele dingen te zeggen die in mijn belang leken te zijn, en verleidde me om van God af te dwalen en mijn plicht te op te geven. Satan is werkelijk zo verachtelijk! Ik overwoog ook: ‘De docent zei dat ik niet kortzichtig moest zijn, maar een visie moet hebben; wat is kortzichtigheid precies, en wat is visie hebben? Als ik streef naar een hoog diploma, een goede baan en de bewondering van anderen, maar mijn plicht niet kan vervullen en de waarheid niet verkrijg, dan zal ik, wanneer Gods werk ten einde komt, niets verkrijgen. Dát is wat het betekent om kortzichtig te zijn. God volgen en de plicht van een schepsel vervullen, en de waarheid nastreven om een verandering in gezindheid te bereiken en door God gered te worden – dát is de meest juiste keuze, en dat is ware visie.’ Toen antwoordde ik resoluut: “Mijn besluit om met mijn studie te stoppen was geen impulsieve beslissing. Ik heb er lang over nagedacht en ik zal er geen spijt van krijgen!” De docent zag dat hij mij niet kon overhalen en schudde hulpeloos zijn hoofd. Hij regelde vervolgens mijn uitschrijving bij de universiteit. Toen ik de campus verliet, voelde ik me ontzettend blij, omdat ik me niet langer hoefde te laten beperken door mijn docenten of medestudenten, wanneer ik bijeenkomsten bijwoonde of mijn plicht deed. Het voelde alsof er een zware last van mijn schouders was gevallen. Ik voelde me als een vogel die uit zijn kooi ontsnapt en terugkeert naar de omarming van de blauwe lucht.
Daarna besteedde ik al mijn tijd aan het me volledig storten op mijn plichten. Samen met mijn broeders en zusters woonde ik bijeenkomsten bij en deed ik elke dag mijn plicht; ik voelde me zeer op mijn gemak en vredig. Tijdens het vervullen van mijn taken onthulde ik veel verdorven gezindheden. Zo was ik bij het vervullen van mijn plicht vaak uit op snelle winst, was ik plichtmatig en deed me tegoed aan vleselijke genoegens; ook ervoer ik enig snoeien, kastijding en discipline. Ik kreeg wat begrip van mijn eigen verdorven gezindheden en bereikte enkele veranderingen. Deze resultaten had ik niet kunnen bereiken toen ik nog aan de universiteit studeerde. Ik dank God dat Hij mij uit het moeras van het streven naar roem en gewin heeft getrokken, en mij op het juiste levenspad heeft geleid!